...ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Πήγαμε Βαρκελώνη…πάμε και Παρίσι!

2011-10-13T05:19:00.001-07:00

Μετά από μια επαρκώς μεγάλη απουσία από τους κινηματογράφους και έχοντας αμελήσει καταφανώς φέτος έναν από τους παιδικούς μου έρωτες, το θερινό δηλαδή, ήρθε επιτέλους η πολυπόθητη ώρα της επιστροφής στις χειμερινές σκοτεινές αίθουσες. Ομολογώ ότι η blockasterιστική πλευρά της σχιζοφρενούς μου προσωπικότητας κατά πάσα πιθανότητα θα μου κρατήσει για λίγο μούτρα που την αγνόησα φέτος το καλοκαίρι και κυρίως που ξεκίνησα τη φετινή χρονιά με το Midnight in Paris, την φετινή παρουσία του woody allen δηλαδή, δε μετανιώνω καθόλου όμως για το κομμάτι της παριζιάνικης ενάρξεως της σεζόν!

Τέσσερα χρόνια ή τέσσερις ταινίες, το ίδιο κάνει εξάλλου οπότε διαλέχτε και πάρτε, μετά το ταξίδι στην Βαρκελώνη ήρθε η ώρα να πεταχτούμε λίγο δεξιότερα…στο Παρίσι. Ομολογώ εξαρχής ότι θα δυσκολευτώ αρκετά να είμαι αντικειμενικός για αρκετούς λόγους. Πρώτος και σημαντικότερος, η υπόθεση της ταινίας αντιπροσωπεύει την ανάγκη υπάρξεως του κινηματογράφου στη ζωή μου…ένα σύντομο ταξίδι δηλαδή σε κόσμους, εποχές, συνήθειες και ήθη που μπορεί να είναι πολύ μακρινά από την καθημερινότητα μας. Δεύτερον, γιατί είμαι οπαδός της λογικής ότι όταν κάτι μου αρέσει αρκετά θέλω να το ζω σε ταχτα χρονικά διαστήματα και πλέον μπορώ με ασφάλεια να πω ότι ο τρόπος που κινηματογραφεί, γράφει και σκηνοθετεί ο νεοϋορκέζος έχει σαν επίπτωση τη δημιουργία αναμονής για την επόμενη επίσκεψη του στην καθημερινότητα μου. Ευτυχώς σε αυτό το κομμάτι δε είναι ιδιαιτέρως συνεπής με τις ετήσιες κυκλοφορίες του και μέχρι στιγμής δε μπορώ να πω για κάποια ταινία του ότι αποτέλεσε χάσιμο χρόνου.

Η ταινία σεναριακά μας παίρνει από το χέρι σε μια καθαρά μυσταγωγική τελετή στις χαρές της πόλης του φωτός στο σήμερα αλλά κυρίως στο ενδοξότερο ίσως παρελθόν της. Επειδή όμως δεν αποτελεί ντοκιμαντέρ του national geographics το ταξίδι αυτό σκοπεύει να τονίσει πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η λατρεία των παλιότερων «καλύτερων καιρών». Πόσο εύκολο είναι άραγε να προσκοληθεί κανείς σε ωραίες στιγμές του παρελθόντος και να κάνει το λάθος να τις συγκρίνει με την σκληρή καθημερινή πραγματικότητα? Τι από τα δύο όμως ζούμε και τι μας διαμορφώνει? Το παρελθόν έχει αξία όταν ορίζει της παροντικές μας αποφάσεις και όχι όταν αποτελεί έναν τρόπο άρνησης αποδοχής του σήμερα. Εξάλλου και οι καλές στιγμές του παρελθόντος κάποτε ήταν ένα ένδοξο παρόν…

Υ.Γ. 1: Άρε woody και πάνω που είχαμε ψηλό αποφασίσει ότι αν την κάνουμε από το ελάντα ονειρική προορισμοί θα ήταν είτε η Βαρκελώνη είτε η γενέτειρα σου μας πετάς και ένα Παρίσι μέσα στη μέση…φταίω τώρα εγώ να προσπαθήσω να το ανακαλύψω περαιτέρω???

Υ.Γ.2: Από την σωρεία καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων που επισκέπτονται την ταινία δε μπορώ παρά να ξεχωρίσω τον πιανίστα Adrien Brody… ως Salvador Dali!! Απλά απολαυστικός!!!

Μουσικό Υ.Γ.3: Χμμμ μήπως ο έρως για την νέα Υόρκη φταίει που δε μπορώ να βγάλω από το mp3oγουολκμαν μου τον προ διαιτίας πλέον τελευταίο δίσκο των Yeah Yeah Yeahs???

Μουσικό Υ.Γ.4: Την άνοιξη στο primavera μία από τις αποκαλύψεις του festival ήταν οι mogwai που παρόλο που έχουνε έρθει 578 φορές δε τους είχα δει. Αν υπάρχει κι άλλος σαν και μένα ευκαιρία είναι…ξανάρχονται!

Dude in wild wild west…

2011-03-28T10:43:00.000-07:00

Μια φορά κι ένα καιρό δύο αδερφάκια, ο ethan και ο joel, αποφασίσανε να δώσουν ένα ρόλο σε ένα ήδη μεγάλο ηθοποιό που έμελλε να τον σημαδέψει για πάντα. Σε αυτόν ο πολύς Jeff Bridges ενσαρκώνοντας έναν σύγχρονο χίπη απέκτησε τον ρόλο που είναι για την καριέρα του ότι οι gangsters για τον Pachino ή οι ταλαιπωρημένοι μπάτσοι για τον Bruce Willis. Στοιχεία του εκπληκτικού παιξίματος του σ’ εκείνη την ταινία συναντάμε πολύ συχνά πλέον. Σας προειδοποιώ δε ότι παρόλο που το κείμενο που διαβάζετε έχει σαν στόχο το True Grit με εκπληκτική άνεση συνεχίζω να μιλάω για τον Dude ή αλλιώς Big Lebofsky!!

Coeniko χιουμορ, εκπληκτικός Jeff, μοναδικά τοπία, κορυφαία η πιτσιρίκα Hailey… νομίζω άνετα μπορώ να κλείσω την κριτική εδώ να βάλω και τα πολλά μοy ΥΓ και να πάμε στην επόμενη.

Μουσικό Υ.Γ. 1: Ολίγον διεκπεραιωτικοί οι Kyuss αλλά μάλλον το κάνανε για να μας μείνει ανοιχτή η όρεξη και για το καλοκαίρι!! Γιααααα να ετοιμαζόμαστε τώρα για Black Mountain!!!

Mουσικό Υ.Γ. 2: Ένα ολάκερο ΥΓ είναι αυτό και μόνο αυτό που σκοπεύω να αφιερώσω στο φετινό Κάτι-wave παλαιά γνωστό και ως rockwave…

Υ.Γ. 3: Πάει και η 25^η Μαρτίου που έπεσε τέλεια φέτος… ζητείτε ψυχολογική υποστήριξη για να προσπεραστεί το γεγονός της κυριακάτικης πρωτομαγιάς!!

Υ.Γ. 4: Χμμ φεύγουν σιγά σιγά οι οσκαρικές ταινίες από το προσκήνιο και μέχρι ν αρχίσουν τα πολυαγαπημένα θερινά και τα blockbusterakia υπάρχει κίνδυνος να υποσιτιζόμαστε ολίγον!!!

Εντάξει εντάξει δεν γίνεται να την βγάλετε με μιάμιση παραγραφούλα οπότε επιστρέφω δριμύτερος! Καταρχήν δεν γίνετε να χάσει κανείς την μεγάλη ευκαιρία του να απολαύσει ένα ΓΡΑΦΙΚΟΤΑΤΟ Matt Daimon στο ρόλο ενός τεξανού ranger. Πραγματικά ο βασικός και βαθύτερος λόγος για τον οποίο προτείνετε αυτή η ταινία είναι ώστε να κόψει τόσα εισιτήρια που εκτός από το True Grit 2 τα αδερφάκια να φτιάξουνε μια ταινιούλα με την ζωή και τα πεπραγμένα του πολυαγαπημένου Matt. By the way είναι μόνο δικιά μου αίσθηση ή ο προαναφερθείς Matt έχει ανέβει πλέον μπόλικα ερμηνευτικά επίπεδα;;

Ο βασικότερος λόγος πάντως για να διαθέσει κάποιος τον χρόνο του για ένα γουέστερν είναι γιατί για άλλη μια φορά οι Κοένς καταφέρνουν να πουν μια ιστορία σε ένα τέλεια φτιαγμένο καλλιτεχνικά, ερμηνευτικά και σκηνοθετικά περίβλημα! Υπάρχουν ταινίες που χρειάζονται παραπάνω της αρχικής θέασης για να ξεκαθαρίσει για παράδειγμα επαρκώς το σεναριακό πεδίο… έ αυτή θα θέλετε να την ξαναδείτε για να μπορέσετε να απολαύσετε όλες τις μικρές λεπτομέρειες που για ακόμα μια φορά δίνουν νόημα στον όρο κοενικό σύμπαν!!!

Life is Biutiful…

2011-03-12T10:58:00.000-08:00

«Η ζωή είναι ωραία»… μια πρόταση τόσο αυταπόδεικτη όσο και το ότι «η γη γυρίζει», ή «οι arcade fire βγάλανε τον δίσκο της χρονιάς» ή ακόμα ακόμα και «ένα παστίτσιο κάθε μέρα το γιατρό τον κάνει πέρα». Η εκτίμηση της ομορφιάς της ζωής απόλυτα φυσιολογικά και λογικά μέσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας πολλές φορές μειώνεται, συχνά δε χάνεται και εντελώς. Είναι δυστυχώς η συνειδητοποίηση της θνησιμότητας που οδηγεί σε μια απότομη επανεκτίμηση του μεγαλύτερου θαύματος που ζει καθημερινά ο καθένας μας. Αυτή τη συνειδητή πορεία προς ένα προκαθορισμένο τέλος προσπαθεί να κινηματογραφήσει ο μεξικανός Ιnarritu στο Biutiful.

Όσοι έχετε δει κάποια από τις προηγούμενες ταινίες του alejandro θα ξέρετε σίγουρα ότι αποφεύγεται δια ροπάλου η θέαση τους σε περίοδο που είστε down…σας έχει φάει η μαυρίλα…ή έστω έχετε ένα μικρό μικρό τοσοδούλι πόνο στο στομάχι, γιατί πολύ απλά μετά τους τίτλους τέλους οτιδήποτε από τα τρία πιο πάνω συμβαίνει θα έχει απλά δεκαπλασιαστεί. Εφαρμόζοντας λοιπόν κι εδώ αυτή την επιτυχημένη συνταγή μελαγχολοποίησης που τον διακρίνει ο σκηνοθέτης μας μεταφέρει το τελείωμα της ζωής του καρκινοπαθούς ήρωα του, με έναν αρχαιοελληνικά εμπνευσμένο τραγικό τρόπο.

Με το πλεονέκτημα του να παίζει στην μητρική του γλώσσα, ο αγαπημένος κάθε ισπανοτραφή σκηνοθέτη Javier Bardem, που ορθώς προτάθηκε για το οσκαρικό αγαλματίδιο αλλά και ορθώς το έχασε, αποδίδει επαρκώς σπαρακτικά το ανθρώπινο κομμάτι αυτής της κινηματογραφικά δοσμένης καθημερινής ιστορίας. Επικεντρώνοντας το παίξιμο του στην φυσική εξασθένηση που προκαλείτε από την συγκεκριμένη αρρώστια, βοηθά επιπρόσθετα στην γεωμετρική αύξηση του προαναφερθέντος στομαχόπονου. Πρωταγωνιστής και δημιουργός πετυχαίνουν επαρκέστατα δε να προσδώσουν το μου-τελειώνει-ο-χρόνος-και-πρέπει-να-κάνω-τόσα-πολλά-ακόμα αίσθημα που βιώνουν όσοι περνάνε αυτό τον προσωπικό γολγοθά.

Αυτό που δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί υπάρχει στην ταινία και σίγουρα αποτελεί και το μεγαλύτερο της μειονέκτημα είναι αυτές οι «δυνάμεις» που έχει ο bardem και επικοινωνεί με τους νεκρούς. Ενώ βυθίζετε στην εξιστόρηση ενός καθημερινότατου δυστυχώς συμβάντος, που είναι η προσωπική μάχη με τον καρκίνο, ταυτόχρονα με αυτό το μη ρεαλιστικό εφεύρημα, που δεν προσδίδει ούτε σεναριακά αλλά ούτε έστω εικαστικά, κάνει την ταινία του ολίγον τι φανταστική ιστορία.

Υ.Γ. 1: Δεν έχω δει ακόμα την ταινία από την Δανία που πήρε το οσκαρ ξενόγλωσσης, αλλά από την δικιά μας συμμετοχή μη κρίνοντας εθνοπατριοτικα… το biutiful είναι καλύτερο!

Υ.Γ. 2: Καλή ταινία ο Λόγος του Βασιλιά… αλλά όταν είναι και το Inception στις υποψήφιες, έ δε το δίνεις πουθενά αλλού!!!

Υ.Γ. 3: Copy paste το από πάνω και για το αγαλματίδιο original σεναρίου… μα πιο original το σενάριο του βασιλιά από το Inception????????

Μουσικό Υ.Γ. 4: 25 Μαρτίου Kyuss και αρχίζουν αι φετιναί συναυλίαι!!!

Βασιλικά κουσούρια…

2011-02-22T08:48:00.000-08:00

Ένα μεγάλο καλό του Φλεβάρη, εκτός από το ότι είναι λιγότερες μέρες, είναι ότι όλος ο κινηματογραφικός πλανήτης ασχολείται με τα βραβεία για της καλύτερες ταινίες της προηγούμενης χρονιάς. Αυτό έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να σφύζουν οι αίθουσες από επιλογές για όλα τα γούστα. Μια τέτοια πολυσυζητημένη επιλογή είναι και το The King’s Speech, που τελευταία φορά που κοίταξα είναι υποψήφια για καλύτερη ταινία μέχρι και στα «Κινηματογραφικά βραβεία Άνω – Κάτω Ραχούλας». Το αν βέβαια η σινεφίλ κοινότητα της προαναφερθείσας ραχούλας θα την τιμήσει ή όχι λίγο έχει να κάνει με το αν θα πρέπει να την δεί κανείς η όχι.

Η εν λόγο ταινία έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα για όλους εμάς που ασχολούμαστε κάτι τις παραπάνω με το σινεμά…και αυτή την ενασχόληση μας την γνωρίζουν και οι άνθρωποι που μας περιβάλουν. Συχνά πυκνά μας ρωτάνε λοιπόν «Γιαααα πρότεινε μου καμιά ταινία να πάω να δω που να μου αρέσει». Η απάντηση λοιπόν σε αυτή την άκρως σουρεαλιστική ερώτηση καλύπτετε πλέον απόλυτα από το Λόγο του Βασιλιά μιας και η μεγάλη δύναμη της ταινίας είναι ότι δεν απαιτεί για να προσφέρει ένα ευχάριστο 2ωρο κοινό με ορισμένα θέλω. Λατρεύεις τα συναισθηματικά?? Μια χαρά περνάς… Τα δραματικά?? Μια χαρά περνάς… κάτι ανάλαφρο και κωμικό?? Μια χαρά περνάς… τις δυνατές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές?? Μια χαρά περνάς…τις περιπέτειες??? Οκ εδώ για να περάσεις καλά ασχολείσαι λίγο παραπάνω με την παρέα που σε συνοδεύει στο έργο!!

Το δεύτερο μεγάλο της όπλο μπορεί κανείς πολύ εύκολα να το καταλάβει αν απλά δει τις υποψηφιότητες της ταινίας στα Όσκαρ. Είναι εκπληκτικά σπάνιο να συναντάς ταινία της οποίας και οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές είναι υποψήφιοι να βραβευτούν για την εκπληκτική διεκπεραίωση των ρόλων τους. Ο δυσκολότερος ρόλος είναι σίγουρα του Colin Firth, που λογικά πρέπει πλέον μετά τις τελευταίες του επιδόσεις να θεωρείτε μεγαλοσαλονάτος, αλλά πάραυτα είναι τόσο άρτια η παρουσία τόσο του Geoffrey Rush όσο και της Helena Bonham Carter που φαντάζομαι ότι ο πρώτος είναι υποψήφιος για βασικού ρόλου αγαλματίδιο απλά γιατί η ταινία λέγετε ο λόγος του βασιλιά…και αυτός κάνει τον βασιλιά. Με μια αλλαγή ονομασίας σε «η γυναίκα του βασιλιά που έβγαλε λόγο», ή σε «ο λογοθεραπευτής του βασιλιά που έβγαλε λόγο» θα οδηγούσε τους άλλους δύο στην εν λόγο υποψηφιότητα. Γενικά τον τελευταίο καιρό συνδυάζω μια καλή ταινία με τον σκηνοθέτη-δημιουργό της. Εδώ όμως νομίζω ότι αν κάποιος με ρώταγε πέσμου ένα λόγο γιατί να δω μια ταινία που είδε ο 15αρης ανηψιός μου, μια συνάδελφος από τη δουλειά, ο κολλητός μου και η μάνα μου, θα του έλεγα σου έχω τρείς!!!

Υ.Γ. 1: Όσοι διαβάσετε το blog πριν τη Δευτέρα θα έχετε απορεία πόσα τελικά από τα 12 σήκωσε η ταινία…όσοι το διαβάσετε μετά θα ξέρετε αν επιβραβεύτηκε ή όχι… ε εγώ σας προτείνω ανιδιοτελώς, βεβαίως βεβαίως, να το διαβάσετε και πριν και μετα!!!

Μουσικό Υ.Γ. 2: Καινούργιος δίσκος radiohead…επαρκές μπιμπλίκι για ακόμα μια φορά. Αχχχ ρε ρημάδι ok computer νοσταλγία που μας έχεις δημιουργήσει!!

Μουσικό Υ.Γ. 3: Μοby στην Ελλάδα το καλοκαίρι… χμμμ μόλις έγραψα το πιο διαχρονικό υστερόγραφο του blog!!! Όποτε και να διαβαστεί θα παραμένει επίκαιρο!!

Υ.Γ. 4: Για τους τακτικούς αναγνώστες που θα κοιτάξουν αν υπάρχει και μετά το τέταρτο κι άλλο ΥΓ θα σας απογοητεύσω ή θα συμφωνήσετε μαζί μου, αλλά ναι θεωρώ το Black Swan καλύτερη… «εμπειρία»

Ανακαλύπτοντας τον μαύρο σου «κύκνο»…

2011-02-08T11:59:00.000-08:00

Πριν περίπου 2 χρόνια βγαίνοντας εκστασιασμένος από μια σκοτεινή αίθουσα έχοντας μόλις απολαύσει το wrestler του Darren Aronofsky, αποφάσισα ότι αυτό που ένιωσα εκείνο το δίωρο έπρεπε κάπως να το εξωτερικεύσω… να το αποδώσω με τον δικό μου τρόπο και κυρίως να προτρέψω όποιον χριστιανό τύχαινε να με διαβάσει να το απολαύσει επίσης! Κάπως έτσι γεννήθηκε αυτή η ορμώμενη εντελώς από προσωπική ανάγκη προσπάθεια. Σχεδόν δύο χρόνια μετά λοιπόν το επόμενο έργο του ιδίου σκηνοθέτη νομίζω θα με ωθούσε πάλι να ξεκινήσω κάτι αντίστοιχο αν δεν το χα κάνει τότε! Black Swan και μην κοιτάξτε αριθμό από υστερόγραφα… το λέω από τώρα σχεδόν τέλειο και αυτό του το δημιούργημα!

Δυστυχώς ή ευτυχώς τα έργα του φίλτατου Darren μόλις φτάσανε σε αριθμό την μία μούντζα. Βλέποντας κανείς το σύνολο της φιλμογραφίας του, αυτό που εύκολα μπορεί να καταλάβει είναι ότι τα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής είναι η δικιά του παιδική χαρά. Κάθε ταινία του είναι μια εκ βαθέων ματιά στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, που ειλικρινά όσο κλεισαρισμένη και αν ακούγετε η προηγούμενη έκφραση άλλο τόσο αποτελεί πραγματικότητα. Εν πολλοίς όποιος θέλει να περάσει ένα ανέμελο δίωρο ας μείνει όσο πιο μακριά γίνεται.

Η ταινία εμπνέεται από το κλασικό έργο της λίμνης των κύκνων σε μια διαφορετική όμως πιο σύγχρονη έκδοση. Η διαφορετικότητα έγκειται στο ότι τον ρόλο τόσο του λευκού όσο και του μαύρου κύκνου θα τον ενσαρκώσει η ίδια χορεύτρια. Μας παρουσιάζει λοιπόν μέσα από μια εικαστικά εντονότατη πορεία, την προσπάθεια της ηρωίδας να βιώσει στην ολότητα της, την έννοια του λευκού αλλά και του μαύρου κύκνου. Υπάρχει όμως ανθρώπινη ψυχή που να μπορεί να εναλλάσσεται και να ζει απόλυτα το καλό και το κακό που βρίσκεται μέσα μας; Υπάρχει απόλυτα λευκός ή απόλυτα μαύρος κύκνος μέσα μας και αν κάποια στιγμή μπορέσουμε κάπως να βιώσουμε τον ένα ή τον άλλο απόλυτα θα είναι δυνατή η επιστροφή στην πραγματικότητα;

Μέσα από το κυνήγι μιας επιφανούς τελειομανίας η ταινία ουσιαστικά διαπραγματεύεται την αέναη πάλη σε κάθε ανθρώπινη ψυχή ανάμεσα στο καλό και το κακό που κρύβουμε άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε όχι τόσο μέσα μας. Εδώ το ταξίδι όμως είναι ιδιαίτερα επίπονο και έντονο συναισθηματικά γιατί η ηρωίδα προσπαθεί να βιώσει τον μαύρο κύκνο της, επί τούτου ώστε να καταφέρει να ενσαρκώσει επί σκηνής την απόλυτη έκφραση του. Μπορεί όμως ένα τέτοιο ταξίδι να μην είναι αυτοκαταστροφικό; Η ανθρώπινη ψυχή προσπαθεί να ζήσει το απόλυτο καλό… ή το απόλυτο κακό… αλλά και τα δύο μαζί;

Μουσικό Υ.Γ. 1: Άνευ απροόπτου η Βαρκελώνη και το Primavera της θα με υποδεχτούν στα τέλη Μαΐου… οκ δεν αφορά κανέναν εκτός από μένα αλλά δεν είπαμε και στην αρχή ότι ότι με ενθουσιάζει θα το βλέπετε γραμμένο εδώ;;

Μουσικό Υ.Γ. 2: Το παρόν βοηθήθηκε αρκετά από τις blues αναζητήσεις των Black Keys που εντόνως σας συστήνω να ανακαλύψετε!

Υ.Γ. 3: Σπανίως αφιερώνω ΥΓ για την ταινία που σχολιάζω αλλά πρέπει να πω για ακόμα μια φορά ότι κάντε δώρο στον εαυτό σας αν αποφασίσετε να βιώσετε το Black Swan να το κάνετε σε έναν κινηματογράφο καθώς το εικαστικό κομμάτι της πραγματικά είναι εκπληκτικό για να το μειώσετε βλέποντας το σε τηλεόραση με 1 ½ ηχείο.

Υ.Γ. 4: Στα έργα του Aronofsky απολαμβάνω απίστευτα τα ψυχογραφήματα του… αλλά θα ήταν τραγική παράλειψη να μην πω ότι αν δεν ενσάρκωνε εκπληκτικότατα η πετσί-και-κόκκαλο-πλέον Natalie Portman τον πρωταγωνιστικό ρόλο μπορεί το αποτέλεσμα να μην ήταν ακριβώς το ίδιο.

Υ.Γ 4 ¾: Αφήνω ένα ρημαδο τέταρτο εκτός γιατί δεν θέλω να του δίνω θάρρος ότι έπιασε το προσωπικό του ζενίθ…. :)

Τι γίνεται μετά…

2011-01-31T03:35:00.000-08:00

Υπάρχουνε αρκετές κινηματογραφικές στιγμές που καταφέρνουν να μας εκπλήξουν είτε θετικά είτε αρνητικά. Οι στιγμές αυτές χωρίζονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες, σε αυτές που πραγματικά σε εκπλήσσουν…και σε αυτές που περίμενες να σε εκπλήξουν… αλλά τελικά σε εκπλήσσουν από την ανάποδη! Κάτι τέτοιο επακριβώς συνέβη και με την τελευταία ταινία ενός δημιουργού που αν ο καλός θεούλης του δώσει 3225 χρόνια ζωής πίστευα ότι μέχρι τα 3224 του χρόνια, θα βγάζε ταινίες που θα ήταν απλά η μία καλύτερη από την άλλη. Μιλάω ή μάλλον για να είμαι ακριβής γράφω, για την τελευταία ταινία του Clint Eastwood το Hereafter.

H υπόθεση εξελίσσετε…χμμμ λάθος λέξη γιατί βασικά δεν εξελίσσετε για να λέμε και την αλήθεια! Η υπόθεση λοιπόν αφορά με 2 λόγια, που δεν χρειάζονται και παραπάνω αλλά κάπως πρέπει να γεμίσουμε και μερικές γραμμές, με το τι συμβαίνει όταν αφήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο. Τρεις παράλληλες λοιπόν και αργές όσο και ο θάνατος ιστορίες, προσπαθούν να ενωθούν επιτυχώς μέχρι το τέλος της ταινίας και να μας δώσουν μια εξήγηση για την ζωή μετά! Το τέλος δρα λυτρωτικά, όχι γιατί η υπόθεση έρχεται και σε εξαγνίζει αλλά γιατί απλά πιάστηκες καθισμένος 129 λεπτά, που απλά η σχέση τους με την μετά θάνατον ζωή είναι ότι…σε φέρνουν κατά 129 λεπτά πιο κοντά στο να το ανακαλύψεις ο ίδιος!

Θα ομολογήσω ότι είμαι επαρκώς καυστικός, ειρωνικός εν πάση περιπτώσει καθόλου συγκαταβατικός για ένα σκηνοθέτη του οποίου πραγματικά την δουλειά λατρεύω. Είναι αυτός ακριβώς ο λόγος λοιπόν που κάνω και τόσο σκληρή κριτική, γιατί όταν κάποιος σε έχει καλομάθει φταίει διπλά αν σου αφαιρεί αυτό που ο ίδιος έχει λιθαράκι λιθαράκι χτίσει τόσα χρόνια. Αν ο σκηνοθέτης της περσινής καλύτερης ρομαντικής κομεντί έβγαζε μια αντιστοίχου θέματος ταινία… απλά δε θα πήγαινα καν να την δω γιατί δεν μπορείς να έχει απαίτηση από τον κακό να γίνει έστω και μέτριος. Έχεις όμως πολλές απαιτήσεις από τον μάστορα της ατμόσφαιρας, όταν μάλιστα καταπιάνεται με ένα θέμα που έχει ψωμί, να βγάζει κάτι τόσο μέτριο!!! Next time λοιπόν…

Μουσικό Υ.Γ. 1: Με τόση θανατίλα που είχε η ταινία δικαιολογημένα το album του 10ημέρου είναι το καινούργιο των White Lies το οποίο δεν ξέρω αν είναι επαρκώς καλύτερο η χειρότερο από το πρώτο… είναι πάντως καλό!

Υ.Γ. 1 ½: Το μισό αυτό το κερδίζει ο Eastwood απλά λόγο πρότερου εντίμου βίου…

Sci-fi από τα παλιά…

2011-01-20T07:15:00.000-08:00

Μια φορά κι ένα καιρό εκεί στο μαγευτικό 1982 σ’ ένα μικρό και τοσοδούλικο δήμο-που-άμα-πεθάνουν-δυο-γέροι-γίναμε-κοινότητα και λεγόταν Nέα Χαλκηδόνα μεγάλωνε ειρηνικά ο μικρός logangr!!! Την ίδια περίοδο κάτι λιγότερο σημαντικό για την πορεία της ανθρωπότητας σε σχέση με το μεγάλωμα μου, αλλά αρκετά πιο σημαντικό για την πορεία του blog συνέβαινε στους κινηματογράφους. Το σινεφίλ γεγονός λοιπόν, που δεν έκανε και κανά πυρηνικό μπαμ, αλλά πάραυτα κατάφερε να αποκτήσει μεγάλο cult status είναι το Tron. Μέτρια σκηνοθετικά σίγουρα την λες, και οσκαρική ηθοποιία από τον Jeff Bridges επίσης δε την λες. Μετά από 18 χρόνια λοιπόν η ποντικοεταιρεία, η αγαπημένη μας Disney βεβαίως βεβαίως, αποφάσισε να επισκεφθεί ξανά τον κόσμο του Tron με τον Jeff πάλι στα ηνία αλλά και με μια διάσταση παραπάνω να βοηθάει αρκετά και βαφτίζοντας την συνέχεια ως Tron Legacy.

To σενάριο είναι έτσι διαμορφωμένο ώστε μετά από λίγο να μεταφέρετε η ταινία στον ψηφιακό κόσμο του Tron αλλά επίσης να παίζει ρόλο και ο Jeff ο γηραιότερος… αλλά και ο Jeff o νεώτερος! Ναι ναι καλά διαβάσατε… παλιά είχαμε έναν ηθοποιό να κάνει 2 ή και παραπάνω ρόλους….πλέον ο Jeff παίζει τον εαυτό του και τον εαυτό του! Για την ακρίβεια απλά δανείζει την φωνή του στον ψηφιακό δημιουργημένο 20αρι Jeff. Ψηφιακός επίσης είναι και ο Τron που παίζετε από τον παλιό ηθοποιό. Για καλύτερα πάντως αποτελέσματα στον οργασμό των ματιών σας, προσπαθήστε να απολαύσετε αυτά που συμβαίνουν ή στην 100αρα 3d του ζάμπλωτου ξαδέρφου σας, ή σε σκοτεινή αίθουσα με δυνατότητα 3d!

Αυτή η Τρίτη διάσταση πάντως είναι και ο βασικός λόγος για να πάει κάποιος να δει την ταινία. Είναι εξάλλου μετρημένες στα δάχτυλα του μισού μου ποδιού οι ταινίες που δεν είναι κινούμενα σχέδια κι είναι και 3d. Εξ αυτών δε, μόνο το avatar έχετε χάσει αν δε το έχετε δει…και πλέον και το Tron. Σύσταση λοιπόν προς τους αγαπητούς κινηματογράφους μαζί με τις γυαλάρες που μας δίνουν στην είσοδο να μας παρέχουν και μια σαλιάρα προς αποφυγή λερώματος είτε του πουλόβερ μας είτε και του χώρου ευρύτερα σε περίπτωση μεγάλου ανοίγματος της κάτω γνάθου!! Αξία άλλη η ταινία, εκτός από αυτούς που είναι άρρωστοι με το Τron universe, δεν έχει. Πραγματικά όμως μιλάμε για απίστευτα εντυπωσιακές 3d σκηνές, που με κίνδυνο να μου σταλούν ορδές από μπλε μακρουλά ψιλά ανθρωπάκια για να με εξοντώσουν, οφείλω να πω ότι μου φάνηκαν αρκετά καλύτερες από το Avatar.

Μουσικό Υ.Γ. 1: Έπεσε στα χέρια μου, με νόμιμο πάντα τρόπο βεβαίως βεβαίως, το ακυκλοφόρητο album των white lies…γιααααα βρείτε το και σεις γιατί μου φαίνετε ότι αξίζει αρκετά και ας μην είναι 3D!!

Μουσικό Υ.Γ.2: Elton John στην Ελλάδα…άρε γεεεεελιο που έχει να πέσει… με την ευρύτερη έννοια βεβαίως βεβαίως!!!

Υ.Γ. 3: Οφείλω να ομολογήσω ότι η αρχική μου αίσθηση ήταν να βάλω και τέταρτο ΥΓ… αλλά κρατήθηκα μιας και το μόνο όπλο της ταινίας η αλήθεια είναι ότι είναι μόνο η «στυγνή» εκμετάλλευση της παραπάνω διάστασης!!!

Prison Break της διπλανής πόρτας…

2011-01-12T09:19:00.000-08:00

Περίοδος ανασκοπήσεων…best of’s… και γενικότερα θύμησης αυτή που διανύουμε. Στο πνεύμα της εποχής λοιπόν και γω πριν ξεκινήσω την κριτική του The Next Three Days λέω να πάω στο όχι και τόσο μακρινό 2004. Το να ασχολείσαι με τον κινηματογράφο λίγο παραπάνω από το απλά πηγαίνω-όταν-βαριέμαι-να-μιλήσω-με-αυτόν-που-πρέπει-να βγω έχει ένα τραγικό μειονέκτημα …σπάνια κάτι σε εκπλήσσει γιατί όλο και κάποιο trailer έχεις δει ή κάτι έχεις διαβάσει ή έστω βρε αδερφέ σου χει πει κάτι ένας αντιστοίχου πάθους με το σινεμά φίλος σου. Μία από τις σπάνιες περιπτώσεις λοιπόν που δεν ήξερα τίποτα… εξεπλάγην καρά ευχάριστα… και μετά προφανώς εξεπλάγη και ο υπόλοιπος πλανήτης και το αναγνώρισε, ήταν το Crash. Η σπονδυλωτή αυτή ταινία λοιπόν είχε σαν αποτέλεσμα όταν έβλεπα κάπου το όνομα Paul Haggis αφού επιβεβαίωνα πρώτα ότι δεν πρόκειται για συνωνυμία, να τρέχω να δω το αποτέλεσμα των κόπων του.

Στο καινούργιο του δημιούργημα λοιπόν ο συμπαθής Haggis διηγείται ουσιαστικά όχι μόνο τις τελευταίες τρεις μέρες αλλά τους τελευταίους τρεις μήνες στη ζωή του Russell Crowe, που ένα ωραίο πρωινό ζει την ξαφνική προσαγωγή της γυναίκας του στην φυλακή για φόνο και μάλιστα με όλα τα στοιχεία να είναι όντως εναντίων της και όχι και «καλά» εναντίων που συνήθως συμβαίνει στο 94,7% αντιστοίχων ταινιών! Προσπαθώντας λοιπόν να πειστεί ο ίδιος αλλά κυρίως να πείσει το περιβάλλον του για την αθωότητα της περί ου ο λόγος βρε παιδάκι μου, οδηγείτε εν τέλει στο να εφαρμόσει στην πράξη όσα έβλεπε παλιότερα στην τηλεόραση του στο Prison Break.

Σεναριακές εκφάνσεις έχω??? Μπααααα… Πρωτοτυπία έχω??? Μπααααα…. Έχω όμως επαρκέστατη ποσότητα δράσης…αγωνίας…ατμόσφαιρας… και για ακόμα μια φορά έναν επαρκέστατο Russell Crowe αλλά κυρίως η αποκάλυψη της βραδιάς δεν είναι άλλη από την Elizabeth Banks που ξαφνιάζει ευχάριστα σε δραματικό ρόλο εν αντιθέσει με τους κωμικούς που μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα. Η βασική αρετή της ταινίας πάντως η οποία ξεδιπλώνετε ιδιαιτέρως την τελευταία ώρα της είναι ότι ενώ ξέρεις τι θα συμβεί στο τέλος, είναι τόσο έντονος ο ρυθμός και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο αγαπημένος μας κινηματογραφιστής που πραγματικά δεν προλαβαίνεις να κλείσεις το στόμα σου. Εξάλλου πολλές φορές ο εντυπωσιασμός δεν προκύπτει μόνο από κάτι που δεν το περιμένεις, αλλά και από την ιδιαίτερη απόδοση αυτού που περιμένεις.

Υ.Γ. 1: Διαβάστε γρήγορα και άμεσα μετά πολλών σχολίων βεβαίως βεβαίως, γιατί λόγο εορτών έχουνε ήδη ειδωθεί από την αφεντομουτσουναρά μου ακόμα 2 ταινίες, οπότε θα έχουμε άμεση ανανέωση

Μουσικό Υ.Γ.2: 25 Μαρτίου και 1 Απριλίου…Kyuss και Black Mountain. Καμία σχέση μεταξύ τους πέρα από το ότι θα είναι 2 συναυλιάρες!!

Υ.Γ. 3: Βλέπετε ταινίες γιατί χανόμαστε… από τους ελάχιστους τομείς που φέτος στην ελλάδα παρουσίασαν ανάπτυξη περίπου 10% μάλιστα!!

Υ.Γ. 3 ½: Καλή χρονιά είπαμε??? Ε να τα πούμε τότε….

Exploitation κουλτούρα…

2010-12-08T12:32:00.000-08:00

Οφείλω να ομολογήσω ότι έντονα συναισθήματα που προκύπτουν μέσα από καθημερινές, πέρα για πέρα ρεαλιστικές καταστάσεις, μου προκαλούνται συνήθως από ευρωπαϊκές ή ασιατικές παραγωγές. Οι 2 αυτές κινηματογραφικές σχολές παίζουν συνήθως στα δάχτυλα την δραματουργική πολυπλοκότητα που αναδύετε μέσα από την ζωή του ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Εύκολα επομένως κανείς μπορεί να ταυτιστεί…να βρει κομμάτια της ζωής του…να αντιμετωπίσει συχνά τις σκοτεινότερες πλευρές της προσωπικότητας του απλά βιώνοντας το κινηματογραφικό ταξίδι που σε προσκαλεί ο δημιουργός της ταινίας. Η κάθαρση που προκύπτει μέσα από αυτά τα virtual μονοπάτια προκαλεί συνήθως μια αφορμή για περαιτέρω ψάξιμο του εγώ μας…

Η έκπληξη μου λοιπόν όταν συνειδητοποίησα ότι μια αμερικανική ταινία, από μεξικανό δημιουργό όμως έχει όλες τις παραπάνω αρετές, είναι κατανοητό να είναι ιδιαιτέρως μεγάλη. Η ταινία στην οποία αναφέρομαι όπως θα μαντέψατε όσοι έχετε δει trailer της, είναι βεβαίως το Machete του Robert Rodriguez. Τα 105 λεπτά αυτού του ταξιδιού λοιπόν μας εξιστορούν καθημερινούς τρόπους για να αποκεφαλίσουμε ή έστω απλά να ξεκοιλιάσουμε με οτιδήποτε είναι λίγο πιο αιχμηρό από το δάχτυλο μας!! Και αν ακόμα δεν μπορέσατε να ταυτιστείτε πλήρως με τον μοναχικό-έχω-δεν-εχω-10-γραμμές-διαλόγου ήρωα της ταινίας μας ή έστω είστε μια γυναίκα την διπλανής πόρτας, εεε τότε σίγουρα οι απεριποίητες, άβαφες, με κελεμπίες ντυμένες θηλυκές παρουσίες θα σας θυμίσουν σίγουρα μια ρουτινιάρικη μέρα σας στη δουλειά για παράδειγμα!

Κανονικά βέβαια δεν θα έπρεπε να εκπλαγώ τόσο καθώς κοιτώντας προς τα πίσω την φιλμογραφία του συμπαθέστατου Rodriguez κατάλαβα ότι η μελαγχολία του Planet Terror, η εσωτερική ανασκόπηση του Sin City αλλά και η ανάγκη εξωτερίκευσης του καταπιεσμένου εγώ του ήρωα στο Once Upon A Time In Mexico και το Desperado θα έρχονταν κάποια στιγμή να συγκεραστούν αρμονικά σε ένα δημιούργημα του! Το σίγουρο πάντως είναι ότι αν για τον οποιοδήποτε λόγο αποφασίσει να το γυρίσει στην μαναβική, θα μείνει γνωστός για τον ντοκυμαντεριστικό τρόπο κινηματογράφησης του. Εν τέλει…πάρτε μποοοοοοολικο ποπ κορν και καυλαντίστε άφοβα χωρίς ίχνος ενοχής!!!

Υ.Γ. 1: Η ταινία λόγο του ντυσίματος του θηλυκού cast πάντως ταιριάζει γάντι με την εποχή!!! Κοντό σορτσάκι για τον καλοκαιρινό αυστραλέζικο Δεκέμβριο μας και άγιος ο Θεός!!

Μουσικό Υ.Γ.2: Για ρίξτε ένα κατέβασμα στον Steve Mason των πάλε ποτέ Beta Band και τον πρώτο του υπό το όνομα του προσωπικό του δίσκο!

Υ.Γ.2 ½: Για το καστ δε θα πω τίποτα… ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ!!!!

Είμαστε 2, είμαστε 3, είμαστε κάτι εκατομμύρια…

2010-11-26T02:37:00.000-08:00

Το φατσοβιβλίο έχει μπει στη ζωή μας για τα καλά. Από τους πιτσιρικάδες που έχουν φίλο μέχρι και τον 5^ο ξάδερφο του μπατζανάκη της ανιψιάς του μανάβη τους, μέχρι τους 50αρηδες που βρήκαν εκεί τους συμμαθητές του νηπιαγωγείου τους! Το σίγουρο πάντως είναι ότι όταν σαν υπηρεσία καταφέρνεις να έχεις πάνω από 500 εκατομμύρια χρήστες τότε είσαι πλέον μέγιστο κοινωνικό φαινόμενο. Πάραυτα ή νέα ταινία του David Fincher, το Social Network δηλαδή, δεν ασχολείται με την υπηρεσία αυτή καθεαυτή αλλά με τις προσωπικότητες και τις ζωές των δημιουργών του αλλά και των πέριξ τους.

Κάπου κάπως κάποτε οι βιογραφικές ταινίες αν δεν βγαίνανε μετά το θάνατο του βιογραφούμενου, αν μη τι άλλο βγαίνανε δεκαετίες μετά τα πραγματικά γεγονότα. Εδώ όπως φαντάζεστε, ειδικά αν υποθέσουμε ότι δεν διαβάζετε αυτό το κείμενο το 2043, η ιστορία διακρίνετε από μια σχεδόν δημοσιογραφική υφή!! Βασικά μέσα από δύο δίκες που ολοκληρώθηκαν μάλιστα με εξωδικαστικό συμβιβασμό βλέπουμε όλη την πορεία από τα φοιτητικά έδρανα στα οποία έκατσε ο Mark Zuckerberg μέχρι να γίνει ο νεαρότερος δισεκατομμυριούχος της σύντομης ιστορίας αυτού του μπλε πλανήτη που γυρίζει γύρω από τη σελήνη ή μήπως ανάποδα?? Μπερδεύτηκα και γω με τα πολλά δις…

Κινηματογραφικά μιλώντας τώρα οι παλιοί στο κουρμπέτι περισσότερο θα αναγνωρίσετε τον τρόπο γραφής του Aaron Sorkin (έχει γράψει τις σειρές West Wing και Studio 60 On The Sunset Strip) παρά κάτι που να θυμίζει Fincher. Όχι ότι σε κάτι δεν πάει καλά αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ωραίος ο πλουραλισμός… αλλά μου χει λείψει λίγο o Seven – Fight Club David!!! Όσον αφορά πάντως το κομμάτι των διαλόγων ετοιμαστείτε για εκπληκτικά πετυχημένο κυνικό χιούμορ και γρήγορους ρυθμούς στοιχεία χαρακτηριστικότατα του Sorkin. Το εκπληκτικό της υπόθεσης είναι πάντως η συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε μια εποχή που κανείς δε χρειάζεται να έχει 54 πλοία η 32 πετρελαιοπηγές για να γίνει μεγάλος οικονομικά…τώρα βέβαια πόσο γίνετε κανείς την σήμερον εύκολα έστω και στοιχειωδώς άνθρωπος είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και κατά πάσα πιθανότητα η τύχη του εν λόγο παπά αγνοείτε χρόοοονια τώρα!!!

Υ.Γ. 1: Αρχίσαμε να μετράμε από τώρα για τα Χριστούγεννα!! Μέτρα μέτρα μέχρι κάποιο συνεχή στόχο έχει αντιληφθεί κανείς ότι απλά μετράμε μέχρι το οριστικό τέλος χάνοντας το «ανούσιο» σήμερα??

Μουσικό Υ.Γ.2: Αυτός ο ριμαδοκαναδάς όσο κρύο έχει τόσο απίστευτη μουσική παραγωγή έχει! Εμείς ελιές καλαμών…αυτοί τους Wintersleep από την Nova Scotia.

Μουσικό Υ.Γ.3: Πλησιάζει η συναυλία με τον περισσότερο κόσμο στη σκηνή…λέγε με Godspeed You Black Emperor και godspeed σε όλους μας στο δρόμο προς το ταμείο!

Υ.Γ. 4: Η επόμενη του Fincher είναι το The Girl with the Dragon Tattoo. Να πω ότι δεν το περιμένω πως και πως ψέματα θα πω!!

Κι άσε τα τρένα να περνούν…

2010-11-16T06:45:00.000-08:00

Την οικογένεια Scott κάθε σινεφιλ που σέβεται επαρκώς το εαυτό του και δεν έχει εντρυφήσει μόνο στον νιγηριανό εναλλακτικό κινηματογράφο, σίγουρα την ξέρει. Επαρκώς hollywoodianoi και οι 2 αλλά με αρκετά διαφορετικό στυλ. Ο μεγάλος πιο επικός και στα θέματα του αλλά και στην κινηματογράφηση του. Ο μικρός, ο Tony δηλαδή, δεν τον λες ότι καταπιάνεται με θέματα βγαλμένα από την καθημερινότητα ίσα ίσα είναι πολύ πιο popcornατος, με μια επαρκώς γρήγορη και απότομη κάμερα ανά χείρας. Οι τελευταίες λοιπόν 2 ταινίες του Tony που θα μας απασχολήσει σήμερα, είναι βγαλμένες από μια θεματολογία που από γενέσεως της έβδομης τέχνης μέχρι σήμερα πρέπει να έχουν απασχολήσει και καμιά…10αρια ακόμα ταινίες…τα τρένα δηλαδή. Μετά το μετριότατο The Taking of Pelham 1 2 3 επιστρέφει στις ράγες με μια βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα ιστορία, το Unstoppable.

Η υπόθεση ασχολείται με ένα ακυβέρνητο τρένο 20 και βάλε βαγονιών με αρκετά επικίνδυνα υλικά, που κόβει βόλτες ελεύθερο άνεφ ανθρώπινης παρουσίας, αγνοώντας μάλιστα επιδεικτικά τις πινακίδες ανώτατης ταχύτητας. Ευτυχώς για μας και τους ντόπιους Βαλτιμοριανούς ο Denzel ο Washington αποφάσισε να παίξει σε άλλη μια ταινία του Scott σώζοντας και την ακεραιότητα του πολύπαθου…τρένου…αλλά και το δικό μας 2ωρο. Για να μην είμαι άδικος πάντως… όσο η ταινία δεν έχει διαλόγους, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούμε να βρούμε που είναι η κατάλληλη στιγμή για να πάρουμε μια ανάσα από τη συνεχή δράση, όλα κυλάνε πολύ παραπάνω από μια χαρά. Μόλις όμως το ιδιοφυές σενάριο των…3 παραγράφων ξεδιπλώνετε μπροστά μας, τα πράγματα αλλάζουν. Ευτυχώς ο ανθρωπιστής Tony έχει φροντίσει και αυτό γίνετε περίπου στη μέση της ταινίας οπότε μόλις θα έχετε τελειώσει το μεγαααααλο αναψυκτικό, θα είναι η καλύτερη ώρα να αφήσετε την αίθουσα στην μοίρα της και να οδηγηθείτε ολοταχώς προς ξαλάφρωση.

Δράση;; Έχουμεεεε έχουμε… έναν επαρκός καλό Denzel;; Έχουμεεεε έχουμε…αγωνία σε συνδυασμό με κομμένη ανάσα;; Έχουμεεεε έχουμε… έ αν έχουμε και επαρκή ποσότητα popcorn στην τοοοοοοοοσο δα υπόθεση θα κολλήσουμε? Μερικές φορές χρειάζεται κι αυτή αλλά επειδή ούτως η άλλως το οσκαρ καλύτερης ταινίας 7-8 ταινίες το διεκδικούν κάθε χρόνο και δυσκολευόμαστε για φανταστείτε να πέφτανε στο νήμα 2141 ταινίες το χρόνο!!! Αφήνω επίτηδες για να μη γιγαντωθεί ο αριθμός εννοείτε τον προαναφερθείσα νιγηριανό εναλλακτικό κινηματογράφο.

Υ.Γ. 1: Πάνε και οι εκλογές. Χμμμμ πόσες φορές άραγε θα αρχίσει ένα ΥΓ με αυτή την πρόταση???

Μουσικό Υ.Γ. 2: Σε εσάς εκεί έξω τους φίλους του κόκκινου κύκλου απευθύνομαι…έρχονται οι Wovenhand μήπως να ανασκουμπωθείτε λιγουλάκι???

Υ.Γ. 3: Να πω την μαύρη μου αλήθεια από την στιγμή που αποφάσισα να αντιπροσωπεύουν τα ΥΓ τα αστεράκια δεν περίμενα ότι θα τελιώνα την κριτική έργου του Tony Scott και θα υπήρχαν πάνω από 2 ΥΓ. Έλα όμως που την ευχαριστήθηκα την αυτοβιογραφία του τρένου, τι να κάνω να μη το πω????

Be Careful what you wish for…

2010-11-04T15:06:00.000-07:00

Υπάρχουν κάποια κινηματογραφικά σταθερά που ιδιαιτέρως χαροποιούν κάθε οπαδό της μεγάλης οθόνης. Ξέρεις για παράδειγμα ότι και στην ρόδα τσάντα και κοπάνα 32 να παίξει ο Johnny Depp τρέχεις απλά να απολαύσεις αυτό το αριστούργημα από την πρεμιέρα. Μια άλλη σταθερά είναι και η σχεδόν ετήσια παρουσία του Woody του Allen στα κινηματογραφικά δρώμενα…You Will Meet A Tall Dark Stranger λοιπόν και goodbye New York…welcome back London!!

To rotation ανάμεσα στην κομεντί και στο δράμα μπορεί να μην ακολουθεί μια συγκεκριμένη πατέντα, μετά το Όνειρο της Κασσάνδρας όμως ο συμπαθής 75αρης πλέον δημιουργός διακατέχετε από μια πιο ανάλαφρη κινηματογραφική ματιά. Όπως κάθε φορά όμως, μια κεντρική ιδέα είναι αυτή που καθοδηγεί τις ζωές των χαρακτήρων του που αν δεν λάμβαναν χώρα στο Λονδίνο θα ορκιζόμουνα ότι μου θυμίζουν απίστευτα τις ζωές του φούρναρη, του Νίκου , της Ελένης, του απέναντι… Η συνειδητοποίηση της θνητότητας μας, και η εσπευσμένη προσπάθεια να πραγματώσουμε αυτά που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να έχουμε, αλλά δεν είχαμε την ευκαιρία να αποκτήσουμε θα μπορούσε να είναι η ελληνική μετάφραση στον εξόχως περιγραφικό ούτως η άλλως τίτλο. Τώρα βέβαια αν θα μας βγει σε καλό να τα αποκτήσουμε, είναι του ιδίου παππά ευαγγέλιο και επαρκώς ευτυχώς παρουσιάζεται μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Αν αρχίσω να απαριθμώ πράγματα που λατρεύω στον Woody Allen θα εξαγάγετε εύκολα το συμπέρασμα ότι το πραγματικό μου όνομα είναι Γιάννης Allen. Επειδή όμως εσείς τον Μανωλόπουλο ξέρετε και αυτόν εμπιστεύεστε δε σκοπεύω να σας δημιουργήσω κρίση δικιάς μου ταυτότητας και θα πω απλά το εξής… θέλει μαεστρία να μπορείς να διηγείσαι ιστορίες τόσο μα τόσο καθημερινές οδηγώντας τες εσύ όμως εκεί που θες χωρίς να κάνεις το ακροατήριο σου να νιώθει ότι παρακολουθεί ένα μυθιστορηματικό σενάριο. Πραγματικά αν στο τέλος κάθε ταινίας του έβλεπα το γνωστό, «Inspired By True Events» θα το πίστευα χωρίς στάλα αμφιβολίας. Παρόλο λοιπόν που πολύ εύκολα μπορείς να θεωρήσεις ότι είσαι απλά ακροατής σε μια σειρά καθημερινών γεγονότων με μια μάλιστα ηδονοβλεπτική ματιά και τίποτε άλλο, συνειδητοποιείς ότι ο δημιουργός έχει άποψη και μάλιστα στην λέει πάντα ξεκάθαρα.

Πρέπει πάντως για να λέμε τα σύκα φράουλες και τη σκάφη ντουζιέρα, ότι άμα μαζί με όλαααααα τα πολύ σοφά που έχω γράψει παραπάνω συνυπολογίσεις και το γεγονός ότι η ταινία διαθέτει έναν Josh Brolin που μας επιδεικνύει την μη μάτσο πλευρά του ταλέντο του, μία αξιομίσητη Gemma Jones και έναν Hopkins στον ρόλο του μπαμπά τζόβενου εεε βοηθάει όσο να νε να βγεις από την σκοτεινή αίθουσα πιο θετικά προδιατεθειμένος!! Ααα μη ξεχάσω να μνημονεύσω και τον πάλε ποτέ Λατίνο μεγαλό-εραστή… τον Αντωνάκη βρε… όχι τον νικοπολίδη τον Baderas που μας χαρίζει έναν από τους πιο αξιοθαύμαστους διαλόγους απόρριψης που έχω δει ποτέ μου!!

Υ.Γ. 1: Τα αγαπητά μας υστερόγραφα αποκτάνε πλέον νέα ιδιότητα. Αστεράκια εσείς για το μέτρημα του «να την δω τελικα;;;»… υστερόγραφα εμείς!!!

Μουσικό Υ.Γ. 2: Ότι έπιανε παλιά ο Μίδας γινότανε χρυσός… καλά που δεν ζούσε ο Jack White εκείνη τη εποχή γιατί τότε θα χρειαζότανε το 11880 ο Μίδας αλλιώς δε θα τον ήξερε ούτε η μάνα του!!!

Μουσικό Υ.Γ. 3: Bon Jovi το καλοκαιράκι και οι θύμισες της πρώτης original κασέτας με τον τίτλο New Jersey απέξω μου ξυπνά μνήμες,,,

Υ.Γ. 3 ½ : Δεν είναι πιο ωραίο τελικά μισό υστερόγραφο από μισό αστεράκι??

Luck Is On My Side...

2010-10-04T16:09:00.000-07:00

Να έχω δει μια ταινία σε cinema και να δω και το remake της πάλι σε σινεμά είναι κάτι που πρέπει να ομολογήσω μου συμβαίνει πρώτη φορά. Το να έχει κάνει το remake μάλιστα ο δημιουργός και του original είναι σίγουρα κάτι που θα συμβαίνει πρώτη φορά εκτός από μένα και στο 93,4% από σας. Πάραυτα αν ένα τζίνι ερχόταν τώρα μπροστά μου και μου έλεγε το γνωστό «παραμύθι» με τις 3 χάρες, έ θα χαράμιζα πραγματικά την μία ζητώντας να μπορούσα να γυρίσω πίσω στο 2005 και να έγραφα κριτική για το 13 Tzameti που στην αμερικανική του έκδοση έχασε το επώνυμο του και έμεινε σκέτο 13!

Τι άλλο έχασε ή κέρδισε όμως??? Κέρδισε σίγουρα έναν εκπληκτικό Sam Riley που μετά την απαράμιλλη ερμηνεία του ως Ian Curtis στο Control επιστρέφει εδώ εντυπωσιακά και σε κάνει σίγουρα να αναρωτιέσαι πώς ένας τέτοιος ηθοποιός έχει ακόμα παραμείνει στην αφάνεια. Σε όποιον δεν σφιχτεί το στομάχι τουλάχιστον 31 κόμπους όταν τον βλέπει να αδυνατεί να γεμίσει το όπλο του… ή όταν συνειδητοποιεί που έμπλεξε… ή ακόμα και όταν καταπίνει στο τέλος τον προορισμό των κόπων του… πρέπει να προβληματιστεί αν πηγαίνει σινεμά, γιατί το ποπ κορν είναι τραγανό ή για να νιώσει αυτό που βλέπει. Κέρδισε επίσης, μιας και πιάσαμε τις ερμηνείες, έναν για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό Mickey Rourke. Χάνει σίγουρα στο ότι η αμερικανική έκδοση είναι σαν παιδικό μπροστά στην ωμότητα του αρχικού. Χάνει επίσης στην μοναδική ευκαιρία στον ρόλο του Jason Statham να έχει έναν ηθοποιό και όχι κάποιον που απλά βρέθηκε μπροστά από τις κάμερες και νομίζει ότι παίζει στο Sequel του expendables.

Ταινίες made in America που να μην εκπέμπουν ούτε μια στάλα αισιοδοξίας οφείλω να ομολογήσω ότι δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου. Εδώ για δεύτερη φορά στην καριέρα του ο Gela Babluani δεν μισεί τους πρωταγωνιστές του, αλλά το ζώο που κρύβεται μέσα μας. Στιγμές να ανατριχιάσει κανείς θα βρει πολλές… είναι τέτοια η ειρωνεία του δημιουργού πάντως όταν βάζει στα χίλια του τζογαδόρου την κραυγή «είμαστε σφαγείο ή παίζουμε ένα παιχνίδι εδώ??», ή όταν επιτρέπει στον κατά τ’ άλλα βουβό εύσωμο μαύρο να ψελλίσει ένα ειλικρινές ευχαριστώ για την ευγένεια των διοργανωτών να τον αφήσουν να «παίξει» καθιστός. Σ’ ένα κόσμο που πολλές φορές καταφέρνουμε να κοροϊδεύουμε για τις προθέσεις μας και τους ιδίους μας τους εαυτούς ποιος μπορεί να «στοιχηματίσει» ότι ο σκηνοθέτης είναι πεσιμιστής και όχι ρεαλιστής? Χρειάζεται άραγε απαραίτητα όπλο για να «σκοτώσει» κάποιος???

Υ.Γ. 1: Την original την είδα σε κινηματογραφική λέσχη στην Αλεξανδρούπολη φαντάρος γαρ, και το remake στο village φίσκα στο πιτσιρίκι που γέλαγε με τις ερμηνείες. Φταίω εγώ που το πρώτο παίρνει παραπάνω πόντους και για εξωγηπεδικούς λόγους???

Μουσικό Υ.Γ. 2: Μια μέρα πριν το 13 έλιωνα το Black των Pearl Jam. Ν’ ανησυχήσω????

Μουσικό Υ.Γ. 3: Παρόλο που δε θα θελα με τίποτα να γράψω το παρακάτω φαίνετε ότι φέτος τουλάχιστον μέχρι στιγμής τις εντυπώσεις δε τις κλέβει η γηραιά ήπειρος!!! Άλλη μια δισκάρα από την από κει μεριά του Ατλαντικού… The National – High Violet!

Do not wake me up…

2010-09-12T11:20:00.001-07:00

Υπάρχουν κάποια είδη στον κινηματογράφο τα οποία σπανίζουν είτε γιατί πέρασε η μπογιά τους (λέγε με τζογουενικό κυνήγι ινδιάνων), είτε λόγο τεχνικών δυσκολιών ( λέγε με αφγανικός κινηματογράφος), είτε λόγο δυσκολίας υλοποίησης τους. Ε στο τρίτο «είτε» δεν έβαλα παρένθεση γιατί λέω ν ασχοληθώ λίγο παραπάνω! Σκεπτόμενο blockbuster λοιπόν ή αλλιώς σε ελληνική μετάφραση… εφέ… μεγάλοι Hollywoodιανοί αστέρες… σε άρτιο συνδυασμό με… σενάριο… πλοκή… νόημα… ιδέες και έντονα συναισθήματα. Παραδείγματα τέτοιων ταινιών πολλά… πριν μια δεκαετία… Τη σήμερον ημέρα δυστυχώς λόγο της προσπάθειας ενσωμάτωσης στην ταινία κάθε νέας τεχνολογικής δυνατότητας, ξεχάσαμε ολίγον ότι και το ριμάδι το σενάριο πρέπει να ξεπερνάει το μέγεθος ενός post-it note!!! Τελευταία φορά πάντως που μια ταινία κόστησε όσα λεφτά θα βγάλω εγώ και οι παρόντες αναγνώστες μου σε 14,3 ζωές και έιχε και νόημα ύπαρξης πέρα από το να εντυπωσιάσει τις οπτικοακουστικές αισθήσεις μας ήταν απλά η προηγούμενη ταινία του Christopher Nolan.

Η παρούσα ταινία του, που είναι και ο βασικός λόγος που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι άλλη από το «ονειρικό» Inception. Ένα ταξίδι του δημιουργού του στα όνειρα και τους κόσμους που αποτελούν την «πραγματικότητα» μας, μόλις τα βλέφαρα κλείσουν και το υποσυνήδητο αρχίσει να δουλεύει πολύ πιο γρήγορα και κυρίως απελευθερωμένο , εν μέρει, από τους περιορισμούς του λογικού συνηδητού μας. Βασισμένο στο ότι αν κάποιος μπορούσε να μπει στα όνειρα μας και ήξερε που να ψάξει θα έβρησκε τα πιο απόκρυφα μυστικά μας, η ταινία εξιστωρεί την τελευταία αποστολή ενός ανθρώπου που έχει αυτή τη δυνατότητα. Αυτή τη φορά ο στόχος όμως δεν είναι να εξορύξει απλά κάποιο καλά θαμένο μυστικό αλλά αντιθέτως να θάψει στα βάθη του μυαλού μια πληροφορία που στο ταξίδι της προς το συνηδητό θα γίνει ιδέα.

Για το σενάριο της 2 ½ ωρών ταινίας θα μπορούσε κανείς να γράψει πραγματικά τα πάντα. Κάντε εξάλου μια μικρή googloαναζήτηση και θα δείτε ότι ήδη γίνετε πανικός από site που ασχολούνται με τα βαθύτερα θέματα του Inception. Εγώ απλά θα προσπαθήσω να παραμείνω συγκρατημένα δυθηραμβικός και με ένα βασικό επιχείρημα να σας ωθήσω προς τις σκοτεινές αίθουσες. ΠΡΕΠΕΙ να την δείτε αυτή την ταινία!!! Αφοπλιστικό επιχείρημα ε??? Κι όμως πολύ θα θελα για πολλά πράγματα στη ζωή μου η προτροπή για κάτι που πρόκειται να αποφασήσω αν θα το κάνω ή όχι να έιναι ένα συναισθηματικό πρέπει από μια λίστα λογικών επιχειρημάτων. Προσπαθώντας να πείσω και τους λογικούς αναγνώστες πάντως θα πω ΠΡΕΠΕΙ γιατί η ταινία σε παρασέρνει στον κόσμο της και στους κανόνες που την διέπουν… ΠΡΕΠΕΙ γιατί διαθέτει σενάριο που αν σου έρθει κατούρημα και αναγκαστείς να εγκαταλείψεις για 2 λεπτά καλό θα ήταν να επιστρέψεις στην αίθουσα με νέο εισιτήριο για την επόμενη παράσταση… ΠΡΕΠΕΙ γιατί αν σε ρωτήσει κάποιος ποιος είναι ο καλύτερος ηθοποιός μετά τον Johnny Depp να μπορείς να επιχειρηματολογήσεις γιατί αυτός είναι το όμορφο πιτσιρίκι του Τιτανικού που εξελίχτηκε σε τέρας ηθοποιίας… ΠΡΕΠΕΙ γιατί κάθε φορά που κάποιος ψαγμένος «σινεφίλ» θα προσπαθεί να σε αποστομώσει με τα συναισθήματα που του γέννησε το τελευταίο επίτευγμα του ανατολικό-κογκολέζου σκηνοθέτη θα μπορείς να του πεις τη έζησες επί 2 ½ ώρες… ΠΡΕΠΕΙ γιατί τα εφέ του θα κρατήσουν αρκετή ώρα το στόμα σου ανοιχτό ώστε να μπορέσει ο 4 θέσεις πιο κάτω φίλος σου να σε κεράσει ένα πεταχτό ποπκορνάκι… ΠΡΕΠΕΙ γιατί πολύ απλά… ΠΡΕΠΕΙ!

Υ.Γ. 1: Πρώτη φορά ένα ΥΓ αφορά την ταινία της οποίας συνοδεύει την κριτική της αλλά εδώ πρέπει να βάλω ένα ακόμα ΠΡΕΠΕΙ…κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και απολαύστε την σε μια… σκοτεινή αίθουσα!

Υ.Γ. 2: Κι άλλο ΥΓ για το Inception. Για την ακρίβεια για τον Nolan. Όταν η σκηνοθετική σου καριέρα ξεκινάει με το Memento, συνεχίζεται με το Insomnia, περνάει στο Batman Begins, κάνει ένα μαγικό διάλλειμα με το Prestige και συνεχίζει με το μοναδικό Dark Knight…ε και διαφήμιση για σερβιέτες να είναι το επόμενο του project εγώ θα το δω ίσα με 4234 φορές!!!

Μουσικό Υ.Γ. 3: Η δισκογραφική επιστροφή του φιλέλληνα Νικολάκη σπηλιά μέσω των Grinderman αποδεικνύει απλά την λυρικότητα ενός σκεπτόμενου μουσικού που αν μη τι άλλο λατρεύει και τις κιθάρες!! Πως θα γίνει να τον πείσουμε να βγει για συναυλία με τους Bad Seeds και support τους Grinderman???

Forever After…

2010-09-03T04:42:00.000-07:00

Τι είναι πράσινο τρώει τα πάντα και βρυχάται??? Αν μου έκαναν εμένα αυτή την ερώτηση όταν ήμουν μικρός, αααν ήμουν ψαγμένος και κάργα σινεφίλ άντε να έλεγα το χοντρό πράσινο φαντασματάκι ή αλλιώς Slime από τους Ghostbusters! Έκαστος σημερινός πιτσιρικάς πάντως θα κατονόμαζε σε ποσοστό 95,34% τον Shrek. Το τέταρτο και κατά τους δημιουργούς του τελευταίο κεφάλαιο των περιπετειών του βγήκε με μια διάσταση παραπάνω μάλιστα από τα 3 προηγούμενα! Γελάσαμε είναι η ερώτηση που πλανάτε στα χείλη όλων? Έχει νόημα μια τέταρτη ταινία?? Ε διαβάστε λίγο παρακάτω δεν έμεινε πολύ 2 παραγραφούλες μόνο!

Αφού σώσαμε λοιπόν την πριγκίπισσα, καταφέραμε να μας αποδεχτούνε τα πεθερικά μας, σώσαμε και το βασίλειο τη μας απομένει?? Έ να μην περάσουμε και μεις σαν τυπικά λασπολουζόμενα τέρατα μια middle age crisis βρε αδερφέ??? Να μη θεωρήσουμε ότι η ζωή μας βουλιάζει όχι στον λασπολάκο που θα επιθυμούσαμε αλλά σε μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα?? Ε κάπως έτσι τα τινάζουμε όλα και αποφασίζουμε να ζήσουμε μια ξέγνοιαστη μέρα που κάνει τη ζωή μας άνω κάτω….όπως πάντοτε άραγε σε τέτοιες περιπτώσεις είτε εντός είτε εκτός κινηματογραφικού φακού! Shrek Forever Ever After επομένως ή σε άπταιστη ελληνική μετάφραση Σρεκ φτου κι απ την αρχή!!

Η επιστροφή αυτή στις ρίζες λοιπόν έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Το ogre μας πρέπει να ξανακερδίσει την καρδιά τόσου του γαιδάρου όσο και του γάτου αλλά και της Φιόνας βεβαίως βεβαίως. Καλύτερο επομένως από τα 2 προηγούμενα και με αρκετά εντυπωσιακή 3D απεικόνιση και κατορθώνοντας επίσης να μην δημιουργήσει μια αίσθηση déjà vu. Ο Murphy ως πιστός γαιδουρόφιλος και όχι λαγωνικό κλέβει ακόμα μια φορά την παράσταση αλλά τώρα ο γάτος μένει πραγματικά λιιιιιιιιγο πίσω, μάλλον λόγο μεγαλύτερου πλέον όγκου! Το σίγουρο πάντως είναι ότι ακολουθώντας την πετυχημένη της συνταγή η Pixar δημιουργεί μια ταινία που βλέπετε άνετα από κάθε ηλικία και ακόμα και αν δεν έχεις ιδέα αν ο Shrek είναι ήρωας ταινίας η ο μανάβης του μετανάστη ξαδέρφου σου στην Μοζαμβίκη.

Υ.Γ. 1: Πώς θα γίνει να ξεκινήσουμε μια εκστρατεία από αυτό εδώ το μετερίζι ώστε ο πολυαγαπημένος μας γάιδαρος να αποκτήσει την δικιά του εφταλογια????

Υ.Γ. 2: Μην κάνετε το λάθος να δείτε την ελληνική έκδοση γιατί σας περιμένει ως άσμα το «δε κάνω φυλακή με τον Καπετανάκη!»

Μουσικό Υ.Γ. 3: U2 σήμερα και τα μυαλά στα κάγκελα…

Los Mercenarios…

2010-08-30T01:03:00.000-07:00

Σε μια καραζεστή βραδιά του Αυγούστου αν κάποιος κάτσει κάτω από τον no-stars αθηναϊκό ουρανό και συλλογιστεί βαθυστόχαστα… στις μέρες μας τι συμφέρει καλύτερα να είσαι άντρας η γυναίκα θα βρει σίγουρα πολλά υπέρ και πολλά κατά σε κάθε περίπτωση. Υπάρχει όμως ένα αντρικό γονίδιο το οποίο είναι ιδιαιτέρως χρήσιμο σε κάποιες περιπτώσεις και κάνει την διαφορά. Μιλάω φυσικά για το γνωστό γονίδιο που ανακαλύφθηκε στα 80s και λέγετε ακτιονμουβινίνη. Η ακτιονμουβινίνη λοιπόν υπάρχει σε κάθε εκπρόσωπο του πάλε ποτέ ισχυρού φύλου, και ενώ γενικά είναι παντελώς άχρηστη, έχει μια ευεργετική ικανότητα που ενεργοποιείτε αυτόματα και της οποίας η επίδραση κρατάει το πολύ για 120 λεπτά. Χάρη σε αυτό το γονίδιο λοιπόν εμείς οι άντρες μπορούμε πριν μπούμε στο σινεμά να αναλύουμε το τελευταίο Indie βιβλίο που έπεσε στα χέρια μας κατηγορώντας ταυτόχρονα τον γείτονα που διαβάζει μόνο το ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ, αλλά με το που θα γίνει η πρώτη έκρηξη στην μεγάλη οθόνη να πάρουμε ένα παιδικό χαμόγελο το οποίο εξαλείφετε μόνο από τους τίτλους τέλους.

Που θυμήθηκα την ακτιονμουβινίνη??? Μα την ένιωσα να ρέει άφθονη στο αίμα μου για τα 109 λεπτά που κράτησε η απόλυτα αντρική ένοχη απόλαυση με το όνομα The Expendables…Η εν λόγο ταινία, που για να μην προσβάλω ούτε τον 3χρονο αναγνώστη μου δεν πρόκειται να αναφέρω τίποτα για την υπόθεση της, τα χε απλά όλα. Ένα Stallone σε κέφια απίστευτα (Υ.Γ. πριν την ώρα του…καμία σχέση εδώ σε σχέση με την drag queen του τελευταίου Rambo που είδα βεβαίως βεβαίως για καθαρά εκπαιδευτικούς λόγους!!), την τρελοπαρέα του να το καυλαντίζει ακόμα περισσότερο, το απαραίτητο χιούμορ στις ατάκες, εκρήξεις βγαλμένες απευθείας από τα 80s, κλισέ που και μόνο την Αλίκη στο ναυτικό να έχεις δει μπορείς να τα εντοπίσεις άμεσα, τεστοστερόνη ίσα με 211512 τόνους, να πω κι άλλα????Θα πω άλλο ένα…και η μοναδική κινηματογραφική δυνατότητα να δει κανείς στο ίδιο κινηματογραφικό καρέ τον Rambo να τα λέει με τον Terminator έχοντας στην μέση τον Bruce τον Willis.

Η ετημηγορία είναι εξίσου απλή και δημιουργεί εξάλλου ένα τρομαχτικό κοινό ανάμεσα σε μένα και στον Stallone!! Αν μπορείτε να δείτε μια ταινία της οποίας η σύλληψη της ιδέας, η συγγραφή του σεναρίου και των διαλόγων έγινε στο ίδιο χρόνο που μου πήρε και μένα να γράψω αυτό το κείμενο (άραγε γράφω εγώ αργά ή ο Sly γρήγορα??), απαλλαγμένη από κριτική διάθεση ε τότε θα την ευχαριστηθείτε απόλυτα. Επίσης πολύ ευχάριστα βλέπετε και με μεγάλη παρέα για να γίνετε ακόμα πιο πετυχημένη καζούρα. Αν θέλετε την άποψη μου πάντως κάθε σινεφίλ πρέπει να δει την ταινία στην οποία δεν δέχτηκε να συμπρωταγωνιστήσει ο Chuck Norris γιατί έχει ρηχό σενάριο!!!!

Υ.Γ. 1: Πάει και το καλοκαιράκι του 2010…τα κεφάλια μέσα ανοίγουν τα σχολεία. Χμμμ πολύ παλιμπαιδισμός τελικά βγήκε σ αυτή την κριτική!!

Υ.Γ. 2: Βγήκε η μάλλον ταινία της χρονιάς ( λέγε με Inception) πλησιάζει τρέχοντας η μάλλον συναυλία της χρονιάς (λέγε με U2) μήπως να κάνουμε σε καμιά δεκαριά μέρες Χριστούγεννα να μην περιμένουμε τσάμπα ένα τρίμηνο μέχρι το 2011??

Μουσικό Υ.Γ. 3: Βγήκε επιτέλους ο δίσκος της χρονιάς, Arcade Fire και ο τίτλος αυτού Suburbs. Να στε καλά καναδέζικα αδερφάκια μας, είστε το soundtrack του καλοκαιρίου μας!!! Οι παρατηρητικοί θα δουν ότι το ΥΓ3 είναι το ίδιο με την προηγούμενη κριτική χωρίς το «μέχρι στιγμής τουλάχιστον»!! Ε αφού πλέον είμαι βέβαιος να το αφήσω να περάσει έτσι??

Βάζει ο Ντούτσε την στολή του..

2010-08-03T23:24:00.000-07:00

Οφείλω να ομολογήσω ότι εκτός από το εθνικοπατριωτικό παραδοσιακό που κρύβει ο τίτλος και κάποιες περιγραφές του παππού μου η γνώση μου για τον Μουσολίνι ήταν μηδαμινή. Υπέθετα οφείλω να ξανά ομολογήσω ότι ήταν κάτι σαν baby-Hitler. Μια πρόσφατη ταινία,το Vincere που εξιστορεί ουσιαστικά την ζωή της ερωμένης του και μητέρας του πρωτότοκου παιδιού του ενίσχυσε κάτι της της ιστορικές μου γνώσεις για τον πρωτεργάτη του φασισμού στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Όταν κανείς μιλάει για μια ταινία που είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα είναι πολύ δύσκολο 5 λεπτά μετά την ολοκλήρωση των τίτλων τέλους να αποφασίσει αν τον συγκλόνισαν τα ιστορικά γεγονότα, η αποτίμηση τους από τον σκηνοθέτη ή έστω η συνήθως ελαφρώς πιο δραματοποιημένη κινηματογραφική ιστόρηση των γεγονότων. Μία από τις δυνάμεις της ταινίας είναι ότι καταφέρνει να σε συγκλονίσει γιατί συνδυάζει ευφυέστατα και τα 3. Τα ιστορικά γεγονότα ενισχύονται από τις ασπρόμαυρες σεκάνς που παρεμβάλλονται από ντοκιμαντέρ της εποχής. Η σκηνοθετική ματιά επιτυγχάνει να παρουσιάσει μέσα σε 2 ώρες την πορεία από τον σοσιαλισμό στον φασισμό ενός άντρα που δεν δίστασε να οδηγήσει στην παράνοια τους επί σοσιαλιστικών χρόνων «αγαπημένους» του. Τέλος η εξιστόρηση είναι ιδανική χωρίς να κουράζει η να προσπερνάει σημαντικές πτυχές της ιστορίας.

Η ταινία έχει επίσης έναν άσο στο μανίκι της που δεν είναι άλλος από την πρωταγωνίστρια που ενσαρκώνει την πορεία από την ανιδιοτελή αγάπη, στην αδυναμία αποδοχής της απόρριψης στοιχειώνονταν όλη της την ζωή. Το όνομα της Giovanna Mezzogiorno οφείλω να ομολογήσω ότι δε μου έλεγε κάτι αλλά καλά θα κάνω να μη το ξαναγράψω αυτό αν βρεθεί κινηματογραφικά ξανά μπροστά μου. Ο έρωτας, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ζήλια, η απελπισία, η προσμονή και τέλος η αδυναμία αποδοχής ζωγραφίζονται απόλυτα μέσα από το ταλαντούχο παίξιμο της. Ένα πράγμα που κατακόρων το Hollywood υπερτερεί σε σχέση με τους Ευρωπαίους συναδέλφους του είναι η δυνατότητα των δημιουργών του να πιάνουν τα αισθήματα του θεατή από το χέρι και να τα καθοδηγούν εκεί που θέλουν… έ εδώ η αγαπημένη μας πλέον Giovanna δε σε αφήνει να επιλέξεις τους σταθμούς του ταξιδιού, αλλά σε ξεναγεί η ίδια απόλυτα στην ψυχή της ηρωίδας της.

Υ.Γ. 1: 2 και σήμερα που λέγαμε εμείς τα παλαιά μέλη των ελληνικών στρατευμάτων. Άντε να ξεκουραστούμε και λίγο γιατί δανειζόμενος το γνωστό κλισέ με τις μπαταρίες, o καλός θεούλης έβαλε Duracell στον γείτονα και γω δεν πείρα καν αλκαλικές!

Υ.Γ. 2: 3…4 χρόνια έχουν περάσει από την τεράστια φωτιά που άφησε δέντρα ύψους ενός Milco στην Σάμο! Ε μιας και ψηλώσανε λίγο να μην τα «κουρέψουμε» πάλι??

Μουσικό Υ.Γ. 3: Βγήκε επιτέλους ο δίσκος της χρονιάς, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Arcade Fire και ο τίτλος αυτού Suburbs. Να στε καλά καναδέζικα αδελφάκια μας, είστε το soundtrack του καλοκαιριού μας!!!

Α πράγμα από τα 80’s??

2010-07-21T01:55:00.001-07:00

Μια βόμβα ποιότητας μου έφαγε 8.5 ευρώ χθες, που για όσους πάντως δεν θέλουν να διαβάσουν μέχρι το τέλος της 73ης σελίδας αυτού του review, θα πρέπει να πω ότι δεν τα έκλαψα καθόλου. Μια κινεζοταιλανδική ταινία διάρκειας 98 λεπτών με συνολική διάρκεια διαλόγων 98 δευτερολέπτων έχει σαν στόχο να βγούμε από την αίθουσα γεμάτη προβληματισμό για την ανανέωση της πρωταρχικής μαζικοποίησης της εννοιολογικά αμφισβητούμενης συλλογικής συνείδησης του… Μπάμπη. Από την άλλη μια ταινία σαν το A-Team έχει σαν στόχο να βγούμε λέγοντας απλά ότι περάσαμε ένα πολύ ευχάριστο 2ωρο και 10 λεπτά μετά το επίκεντρο της συζήτησης να ξαναγίνει ο προαναφερθέν… Μπάμπης.

Όλη η παραπάνω παράγραφος ουσιαστικά στα αγγλικά αποκαλείτε blockbuster αλλά είπα να μη το παίζω αγγλομαθείς… έχω εξάλλου 73ης σελίδες review να γεμίσω. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα blockbusters λοιπόν είναι ότι συνήθως παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά και νομίζουν ότι τα 10 λεπτά ενασχόλησης με την ταινία θα αυξηθούν… με αποτέλεσμα να χάνει και 9 ½ ολόκληρα από αυτά που κανονικά τους αντιστοιχούν. Το μεγάλο πλεονέκτημα της ομάδας Α είναι ότι παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά…όπα όπα λάθος πρόταση. Ξέχασα να σας ανακοινώσω και τον μεγάλο σημερινό διαγωνισμό μας… όποιος γράψει πρόταση που να έχει μέσα τον τίτλο της ταινίας…τη λέξη σοβαρό…και δεν θα έχει την λέξη ΜΗ…κερδίζει δωρεάν ένα κουρεματάκί Mohawk για να είναι και στο κλίμα της ταινίας.

Την original σειρά που αν θυμάμαι καλά είχε κάνει το τελευταίο της πέρασμα στο Μακεδονία δε μπορώ να πω ότι την είχα δει ποτέ αλλά φατσικά τον Mr. T ή Baraca για τους γνώστες τον ήξερα. Έμαθα πάντως κατόπιν εορτής ότι στα βραβεία Κιτς 1983 έως 1987 που προβαλλόταν έπαιρνε κάθε χρόνο το βραβείο και για την πρώτη και για την δεύτερη αλλά και για την τρίτη θέση. Οι 4 νυν Α-teamίτες πάντως το διασκεδάζουν επαρκώς και αυτό περνάει, ειδικά δε ο νεοεμφανιζόμενος νοτιο αφρικανός φίλος μας που παίζει είναι απλά αποκάλυξη … you spiiiin me round round…..αααα συμβουλή δείτε το σε κλειστή αίθουσα γιατί τα εφέ του είναι κρίμα να τα ακούτε από το ένα ηχείο του κατά τ’ άλλα συμπαθέστατου θερινού κινηματογράφου.

Υ.Γ. 1: Πάει και η φετινή καλοκαιρινή συναυλιακή περίοδος…ξεκούραση και μάζεμα κανενός φράγκου η βιολέτα τσιγκολελέτα τσιγκολελέτα γιατί αναμένετε καυτός Σεπτέμβρης.

Υ.Γ. 2: Πάει και το mundial… γυναίκες όλου του κόσμου αρχίστε τα πανηγύρια…  

Μουσικό Υ.Γ. 3: Eagles of Death metal σας λένε τίποτα?? Αν δε σας λένε ακούστε το 3ο cdaki τους Heart On… garage μεγατόνων με τον Josh Hommes στα ντραμς!!

Ύποπτοι ναι…και συνήθεις??

2010-06-21T05:30:00.000-07:00

Κανονικά θα έπρεπε να ασχολούμαι με κάποιο θερινό η μάλλον ακόμα καλύτερα με κάποια θερινά και όχι να ψάχνω να βρω αν οι ύποπτοι της όλης υπόθεσης είναι και οι συνήθεις. Εν ολίγοις το ταχυδρομείο μας έφερε το Usual Suspects του Bryan Singer οοοπότε... Who the fuck λοιπόν is Keyser Soze που με ρώτησε και η cinefil μανάβισσα, που έτυχε να πετύχει την ταινία σε μια από τις 23526 φορές που την έχει δείξει η εν μέρει ψηφιακή πλέον greek tv.

Πίσω στο μακρινό 1995 ένας μικρός αλλά ταλαντούχος απ ότι αποδείχτηκε σκηνοθέτης, που επίσης απ ότι αποδείχτηκε στον ελεύθερο χρόνο του διάβαζε και πολύ X-men, κατάφερε να πείσει ένα μάτσο καρα…καρα…μα κααααααααααρα σου λέω ταλαντούχους ηθοποιούς να τον εμπιστευθούν. Άμα έχεις δηλαδή ένα Del Toro σε θανατηφόρα κέφια, ένα Kevin Spacey στα καλύτερα του, και λες δε τους περιτριγυρίζω έτσι για να περνάει η ώρα και με κανα Gabriel Byrne και κανά Kevin Pollak ε θα έπρεπε να σκηνοθετείς την Αλίκη στο Ναυτικό 3 για να πάνε όλα κατά διαόλου μεριά, με κάθε σεβασμό στην original Αλίκη βεβαίως βεβαίως.

Η εν λόγο ταινία λοιπόν έχει κάποια μοναδικά στοιχεία για κάθε ακροατή. Για σένα νεαρέ cinefil που την βλέπεις πρώτη φορά, απλά θα χρειαστείς σαλιάρα γιατί κρατάει και 2 ωρίτσες οπότε τοοοοση ώρα ανοιχτό το στόμα… έ όλο και κάτι θα στάξει. Για σένα δε, τώρα μιλάω σε μένα by the way, που την βλέπεις δεύτερη φορά απλά θα μείνεις βλάκας για το πόσο εκπληκτικά έχει στηθεί το όλο στόρι κάνοντας σε να αναρωτηθείς πως είναι δυνατόν να έφυγε με μόνο 2 αγαλματάκια από τα τουλάχιστον 235 που της αξίζουν. Για δε εσένα που εκ των 23526 φορών που έχει παρελάσει από την tv το έχεις δει τριψήφιο αριθμό, νομίζω και πάλι θα το απολαύσεις καθώς είναι τόσο πολλές οι λεπτομέρειες που κρύβονται στους διαλόγους, στην ηθοποιία, στην σκηνοθεσία, στα πάντα εν τέλει που δεν πρόκειται να πεις, να πααααααααρει αυτή η 232η φορά που το είδα τελικά δεν άξιζε… έπρεπε να δω greek idol…με κάθε σεβασμό πάλι βεβαίως βεβαίως στα ελληνικά είδωλα! Στο κάτω κάτω της γραφής για να κατέχει την 22η θέση στις 250 πρώτες ταινίες του imdb.com ε όλο και κάτι θα ξέρουν αυτοί οι 258398 που έχουν ψηφίσει.

Υ.Γ. 1: 37…38….39…φτου και βγαίνω. Λίγο νωρίς δεν είναι για να αρχίσει το ψήσιμο σε αυτές τις θερμοκρασίες φέτος αγαπητό μου περιβάλλον ε?? ε???

Υ.Γ. 2: ΔΝΤ…ακρίβεια…άνοδος ΦΠΑ…τα πάντα όλα με λίγα λόγια…αλλά τα μπάνια του λαού αρχίσανε κι αυτά επίσημα πλέον!!!

Μουσικό Υ.Γ. 3: Άρχισε και το συναυλιακό καλοκαίρι και επίσημα πλέον…τα σορτσάκια και τα επιτηδευμένα μπλουζάκια σας όλοι και ας ξεχυθούμε όπου ακουγεται καλή μουσικη!

Άμμος παντού…

2010-06-07T08:24:00.000-07:00

Μια φορά κι ένα καιρό…πόσες φορές αν μη τι άλλο στην νεαρότερη ηλικία του ο καθένας έχει ακούσει αυτή την έκφραση? Μαγικό ξεκίνημα οφείλω να ομολογήσω και συνήθως ότι αρχίζει έτσι έχει μπόλικη δόση φαντασίας στην συνέχεια, ακόμα και αν η πρόταση είναι: μια φορά κι ένα καιρό…η ελληνική οικονομία ήταν στα πάνω της!! Για ένα πιο πιστευτό παραμύθι θα τα πούμε σήμερα πάντως…το Prince of Persia η αλλιώς την προσπάθεια του φίλτατου Bruckheimer να περάσει από τα καράβια με τις μαυροφορεμένες σημαίες στα χανουμάκια ( όχι αυτά τις Ν. Φιλαδέλφειας εννοείτε!).

Προβληματισμό για την πολυπλοκότητα της διαβίωσης σε μια κοινωνία διχασμένη ανάμεσα στους χουρμάδες και τις μπανάνες δεν πρόκειται να σας προκαλέσει η ταινία πάντως για να λέμε τα σύκα σύκα. Αν όμως πάτε είτε ως fan του ομώνυμου παιχνιδιού είτε ως υποψήφιος ταξιδιώτης του χρόνου σε μια άλλη εποχή θα περάσετε ένα πολύ ωραίο 2ωρο. Αν από την άλλη βέβαια κάνετε το λάθος και με το που θα εμφανιστεί το πρώτο σεναριακό κενό…αποφασίσετε να τα μετράτε, θα χρειαστούν ίσως τα δάχτυλα χεριών και ποδιών όλων των συγγενών σας μέχρι 3ου βαθμού. Επίσης απαγορεύετε πάραυτα η θέαση του έργου με χωρατατζή φίλο σας, ο οποίος απλά θα έχει τροφή να πετάει ατάκες κάθε φορά που οι κατά τ’ άλλα συμπαθέστατοι πρωταγωνιστέ θα ανοίγουν το στοματάκι τους.

Αν παραβλέψουμε λοιπόν αυτά τα 2 προαναφερθέντα τοοοοοοοσο δα μικρούλια ψεγάδια η ταινία άνετα πάει για όλα τα Όσκαρ!! Καλά μπορεί να έχανε μερικά αλλά γενικά στο είδος της είναι τιμιότατη, εντυπωσιακότατη και κυρίως λόγο προφανούς ελλείψεως αντιστοίχου θεματολογίας ταινιών γίνετε και μέτρο σύγκρισης. Ειδικά δε όταν η ταινία εμπνέετε από το παιχνίδι και αρχίζει ο πρωταγωνιστής της τα ρεαλιστικότατα και κυρίως βγαλμένα μέσα από την καθημερινότητα μας ακροβατικά…εε θες να γινόταν να σου δοθεί ένα τηλεκοντρόλ για να μπορέσεις να το βάλεις στο rewind να τα δεις ξανά!!

Υ.Γ. 1: Δυστυχώς αν σας άρεσε μη πολυπεριμένετε να έχει συνέχεια καθώς οι φίλοι μας οι αμερικάνοι την έστειλαν αδιάβαστοι στο box office τους εν αντιθέσει με τους σινεφίλ της γηραιάς ηπείρου που ξέρουν να ξεχωρίζουν το καλό blockbuster.

Υ.Γ. 2: Βγήκε επανέκδοση του Life of Brian!!! Όποιος δε ξέρει τι είναι αυτό θέλει διάβασμα…όλοι οι υπόλοιποι έχουμε χρέος να γεμίσουμε τους 3 θερινούς που το παίζουν!!

Μουσικό Υ.Γ. 3: Ακούγεται ότι του χρόνου θα μας σκάσει μύτη ο Waters να παίξει όλο το Wall!!Αγαπητό ΔΝΤ γίνετε να χρεοκοπήσουμε λίγο πιο μετά να προλάβουμε να έχουμε κάνα φράγκο να δούμε τον μεγάλο??

Κάτω από τον πύργο της…

2010-05-23T15:39:00.000-07:00

Οι ζωές μας είναι ένα παζλ από στιγμές…κάποιου έχει 50 κομμάτια άλλου έχει 10000. Στιγμές, που μπορούν να αλλάξουν την εικόνα που νομίζαμε ότι χτίζανε τα κομμάτια μέχρι τώρα εντελώς. Στιγμές, που έρχονται απλά για να μας θυμίσουν πόσο μακριά από το να διαφεντεύουμε το παζλ της ζωής μας βρισκόμαστε. Στιγμές, που σε ένα εγωιστικό καιρό που μάθαμε να πιστεύουμε ότι στα χέρια μας είναι το μέλλον μας, ξεχνάμε εύκολα τι μας ενώνει και «ζούμε» με λάβαρο τι μας «ξεχωρίζει». Έρχονται όμως μερικές από αυτές τις στιγμές να μας δείξουν πόσο θολό ήταν τελικά το τζάμι του παραθύρου από το οποίο κοιτάγαμε τη ζωή μας…

Δεν είναι καινούργια ταινία αυτή που μου δημιούργησε αυτές τις γραμμές αλλά νομίζω κάθε δευτερόλεπτο που φεύγει τόσο πιο επίκαιρη γίνεται…Babel… η αλλιώς σταματήσαμε να επικοινωνούμε γιατί απλά ξεχάσαμε να ακούμε. Ο σκηνοθέτης που μέτρησε πόσα γραμμάρια ζυγίζει η ψυχή μας, έρχεται να μας θυμίσει ότι δεν κατακτάται η επικοινωνία με την ίδια γλώσσα. 3 ιστορίες…μία στο Μαρόκο, μία στο Μέξικο, και μία στην μακρινή Άπω ανατολή δεμένες από τις πιο λεπτές συμπτώσεις μεταξύ τους.

Μια γιαγιά ηρεμεί την τραυματισμένη Kate Blanchet χωρίς να μπορεί να της ψελλίσει μια λέξη, ενώ ένας συνοριακός έλεγχος καταστρέφει τις ζωές των πρωταγωνιστών του παρόλο που διεξάγεται σε απόλυτη γλωσσικά, «συνεννόηση»…και τραγικότερη φιγούρα η κωφή γιαπονεζούλα που σ’ ένα κόσμο που ξέχασε να ακούει νιώθει, διαφορετική. Ξεχάσαμε ότι για να μιλήσεις πρέπει πρώτα να ακούσεις, ενώ το ρήμα αφουγκράζομαι νομίζω πως πλέον πρέπει να καταργήθηκε από τη ζωή μας και με δικαστική εντολή!

Σε αυτόν τον κόσμο που προσπαθεί να τονίσει την δυνατότητα επικοινωνίας, έρχεται το πιο επικοινωνιακό ίσως μέσο να προσθέσει το δικό του λιθαράκι στην δίωρη απόδραση τoυ Inaritou. Soundtrack έχει κάθε ταινία… λίγες είναι αυτές όμως που πηγαίνοντας προς την έξοδο νιώθεις την μελωδία τους να έχει εναρμονιστεί με τις εικόνες τόσο καλά, που δύσκολα να μπορείς να ξεχωρίσεις το ένα μέσο έκφρασης από το άλλο.

Υ.Γ. 1: Μπήκαμε αισίως εκτός από το ΔΝΤ και στην περίοδο των blockbusters. Μια από τις πιο ωραίες εποχές για εμάς τους κινηματογραφο-junkies αφού μπορείς να δεις τη μία μέρα με ένα βουνό ποπ κορν το τελευταίο hollywoodιανό επίτευγμα και την επόμενη σε ένα θερινό να απολαύσεις κάτι πιο εναλλακτικό.

Μουσικό Υ.Γ. 2: Πάει και ο Dio…

Υ.Γ. 3 – Μαμά πειράζει που δε θέλω να μεγαλώσω σε μια κοινωνία που βλέπει τα παιδιά της να καίγονται και αντί για βοήθεια τους δίνει κολοδάχτυλα??

- Καθόλου παιδί μου…αλλά το κακό είναι ότι μεγάλωσες, και δε τους πήρες χαμπάρι όταν μεγάλωναν κι αυτοί δίπλα σου…

Η βόμβα των Όσκαρ…

2010-04-08T15:07:00.000-07:00

War is a drug ή αλλιώς όπως λένε και στο χωριό μου άμα φτάσεις εκεί κάτω δύσκολα ξανά γυρίζεις εκεί πάνω. Ή καλύτερη ταινία της χρονιάς λοιπόν σύμφωνα με τον Θείο Όσκαρ για φέτος είναι το Hurt Locker. Είναι όντως?? Ναι…yes…oui…nta…ή για να επιστρέψουμε πάλι στην διάλεκτο του χωριού μου είναι η καλύτερη so far. 131 λεπτά μετά και τα τρέιλερ πάντως, δύσκολα κάποιος τα βγάζει πέρα άνεφ χασμουρητού και σε παράσταση των 9, πόσο μάλλον δε και να τα απολαύσει. Για να συνοψίσουμε εν συντομία τα προαναφερθέντα λεπτά για τους μη γνώστες, η ταινία διαπραγματεύεται τα έργα και τις τελευταίες 40 μέρες της θητείας μιας ομάδας εξουδετέρωσης εκρηκτικών μηχανισμών στο Ιράκ.

Λίγες ταινίες τον τελευταίο καιρό έχουν καταφέρει να με μεταφέρουν από το πρώτο λεπτό στον κόσμο τους… ακόμα λιγότερες δε να μη με χάσουν μέχρι και το τελευταίο τους δευτερόλεπτο. Εδώ όμως είναι τέτοια η μαεστρία της πρώην κυρίας Cameron ( ή μήπως μετά από αυτή την ταινία να λέμε τον Cameron πρώην κ. Bigelow??) πού ζεις μαζί με τους πρωταγωνιστές. Αξίζει να σταθεί πάντως κάποιος στο ταλέντο της, να καταφέρνει να σου περνάει μέσα από την εκπληκτική της σκηνοθεσία την αίσθηση ότι ίσως αυτό να είναι και το τελευταίο δευτερόλεπτο εν ζωή των πρωταγωνιστών της. Και υπάρχει άραγε ποιο ρεαλιστική αίσθηση ενός πολέμου?

Η ταινία πάντως εκτός από αντιπολεμικό έπος είναι κυρίως ένα ταξίδι στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που δεν καταφέρνει να αγαπήσει τον γιο του και να μείνει στην πατρίδα του, αλλά βγαίνει ευκολότατα σε μια αποστολή αυτοκτονίας για να εκδικηθεί ένα πιτσιρικά που με τα dvd του τον αγκιστρώνει στην ανθρώπινη πλευρά του. Μεγαλώνουμε… έχουμε τα πάντα… και τίποτα δε μας ενθουσιάζει λέει στον πιτσιρικά του… ξεχάσαμε να ζούμε λέω εγώ και μάλλον και η ταινία. Τι πιο τραγικό να σε έχει οδηγήσει ο έχω-τα-πάντα τρόπος ζωής… στο να ζεις όταν προσπαθείς να απενεργοποιήσεις κάτι που με μια λάθος κίνηση παραμονεύει να στην πάρει για πάντα??

Πριν δώ την ταινία θεωρούσα απίθανο η ««ακαδημία»» των κινηματογραφικών σοφών να τις δώσουν το αγαλματάκι μόνο και μόνο γιατί λαμβάνει χώρα στη Βαγδάτη. Αν την έβλεπα πριν ξέρω το αποτέλεσμα της «σοφής» τους ετυμηγορίας, θα ήμουνα ακόμα πιο δύσπιστος γιατί το βαθύτερο της νόημα είναι ότι ξεχάσαμε να ζούμε… ξεχάσαμε να θεωρούμε ευτυχία την δεδομένη ρουτινιάρικη καθημερινότητα μας… War is a drug… και προφανώς πολλοί διψάνε να εθιστούν…

Υ.Γ. 1: Ο άντρας είναι πομπώδης, μεγαλοπρεπής και ξοδεύει ένα κάρο λεφτά για να φτάσει στο στόχο του... η γυναίκα είναι εσωστρεφής, εστιάζει στα συναισθήματα και στο νόημα πίσω από αυτά… χμμμ πολύ ενδιαφέρον ζευγάρι πραγματικά οι πρώην κος και κα Cameron!!!

Μουσικό Υ.Γ. 2: Το κειμενάκι αυτό γράφετε ακούγοντας τον μετριότατο 3ο δίσκο των Editors… αλλά εν αναμονή της 3ης φοράς που σκοπεύω να τους δώ την άλλη βδομάδα!!

Μουσικό Υ.Γ. 3 Πολύ ηλεκτρονικό μας βγήκε το φετινό καλοκαίρι… χμμ τη χρονιά είπαμε έχουμε φέτος?? 2010 η 1995????

Οι χώρες των θαυμάτων...

2010-03-12T07:48:00.000-08:00

Πόσοι από σας που διαβάζετε τούτο εδώ δε θα θέλατε να συνειδητοποιούσατε μια ωραία μέρα ότι τα πιο φανταστικά σας όνειρα, δεν είναι όνειρα...αλλά αναμνήσεις; “Κάθε πρωί φαντάζομαι 6 απίστευτα πράγματα” λέει η αλίκη... Δε ξέρω αν φταίνε τα μέτρα εξυγίανσης της οικονομίας και τελικώς της ζωής μας, αλλά τελευταία όλο και πιο πολύ με συγκινούν οι ταινίες που σε ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους. Αν μάλιστα επιλέξεις για τους άλλους κόσμους έναν παραμυθά του βεληνεκούς του Tim Burton, ε θα πρέπει να έχεις αφήσει τελείως το παιδί που κουβαλάς μέσα σου σπίτι, μη πω στο υπόγειο κλειδωμένο και το κλειδί να το χεις χαρίσει σε κάποιον περαστικό, για να μη περάσεις 2 μαγευτικές ώρες. Alice in Wonderland σε άπταιστα ελληνικά λοιπόν...

Είχα μια τρομερή τύχη όταν έβαλα τα δεύτερα γυαλάκια μου, ναι ναι αυτά τα 3D εννοώ, και ξεκίνησα να βλέπω την ταινία, την οποία μάλλον δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να με καταλάβει. Όχι δεν είχα τον Johnny δίπλα μου να κουβεντιάζουμε το έργο, ούτε αποφάσισε η ψηλή ξανθιά μπροστά μου ότι κάνει πολύ ζέστη και να έρθει να μου αφήσει την μπλούζα της να την προσέχω...Απλά, δεν είχα ιδέα το στόρι του βιβλίου, της ιστορίας κτλ κτλ. Ήξερα απλά ότι υπάρχει αυτή η αρκετά σουρεαλιστική ιστορία αλλά that’s it. Έχω λοιπόν 2 εκδοχές θέασης της ταινίας...μία του 10χρονου και μία του 30χρονου. Ας αρχίσει ο πιτσιρικάς λοιπόν!!

- Πιτσιρικας: Χμμμ μια χαρά φαίνεται το παραμύθι...έχει τα πάντα εξάλλου, όμορφες πριγκίπισσες, δράκους, σπαθιά, παπουτσωμένους γάτους(αυτούς και κάπου αλλού τους έχω συναντήσει νομίζω!!). Εσύ τη λες παππού??
- Παππούς: Ακούς εκεί παππού,εν πάσει περιπτώσει...εγώ μικρή μου διχασμένη προσωπικότητα πρέπει να ομολογήσω ότι ενθουσιάστηκα με την απεικόνιση του κόσμου, με τον Depp, με τη φωτογραφία, με τα σκηνικά αλλά κυρίως με τις αλληγορίες και τα μυνηματάκια που δυστυχώς δεν έχω ιδέα να σου πω αν ήταν του Burton ή του Dogson.
- Πιτσιρικάς: Depp??? Ποιός είναι αυτός??? Μη μου πεις ο πειρατής της καραϊβικής, ο Dillinger, ο Sweeney Todd, o Charlie, o επιθεωρητής στο From Hell, o Donnie o Brasco? (Σινεφίλ ο μικρός ε??)
- Παππούς: Μέσα είσαι...αα μικρέ μη ξεχάσω να θυμάσαι πάντα τα λόγια του μπαμπά της Αλίκης...μπορεί να είσαι για δέσιμο...αλλά αυτοί τελικά είναι οι καλύτεροι!!

Εν κατακλείδι, μπορεί να μην είναι ψαλειδοχέρης, Charlie, Big Fish, Corpse Bride κτλ κτλ αλλά σίγουρα αν θες να δεις ένα παραμύθι καλό είναι να εμπιστεύεσαι των καλύτερο!!

Υ.Γ. 1: Παίζετε και σε 3D. E νομίζω αξίζει να δώσουμε κάτι παραπάνω...

Μουσικό Υ.Γ. 2: Αρχίζει να χτίζεται το συναυλιακό καλοκαίρι και το θέμα είναι ότι ακόμα δεν έχουμε ξεχρεώσει το περσινό συναυλιοδάνειο!!!

Μουσικό Υ.Γ. 3 Κάνοντας μια μικρή βουτιά στο πρόσφατο παρελθόν κατέβασα...εεεε άκουσα τον τελευταίο δίσκο των The Rifles. Καιρό είχε να με συγκινήσει το νησί!!!

To Na'vi or not to Na'vi...

2010-01-23T00:07:00.000-08:00

Μέχρι τώρα η Πανδώρα ήταν γνωστή για το κουτί της. Έλα όμως που ένας θαλασσοπνύκτης κάτοχος 11 αγαλματιδίων του θείου Όσκαρ αποφάσισε να μας αλλάξει τα πιστεύω μας. Εντωμεταξύ να το δεχτώ…θες να βγάλεις από το μυαλό του κόσμου τον παλιό μύθο αλλά ρε φίλε δεν παίζεις δίκαια. Οι κακόμοιροι οι αρχαίοι άντε στα μεγάλα τους ντουζένια να είχανε κάνα πάπυρο εσύ είχες 500 εκατομμύρια δολάρια κατά πάσα πιθανότητα μάλιστα κολλαριστά κολλαριστά. Αυτοί επίσης στην καλύτερη να το μεταδίδανε από αυτί σε αυτί εσένα η δικιά σου Πανδώρα μεταδιδόταν παντού και μάλιστα σε 3D. Με αυτά και μ’ αυτά ομολογώ ότι μου κάνει πολύ εντύπωση που στον μετρητή διμοφιλικότητας…το search του google δλδ είναι η παλιά Πανδώρα πιο πάνω από τη νέα. Τελικά ο παλιός είναι αλλιώς αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ο νέος αν μη τη άλλο είναι ωραίος. Για σένα λοιπόν αγαπητέ μου αναγνώστη που έμεινες τελευταίος ανάμεσα στους 234231 άλλους που καταλάβανε την ταινία σου λέω ότι μιλάμε για το Avatar το 3D βεβαίως βεβαίως. Και διευκρινίζω ότι θα τα πούμε για το 3D γιατί είναι πραγματικά άλλο φρούτο.

Ένας λοιπόν από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες της σύγχρονης εποχής αποφάσισε μετά από 11 ολάκερα μοναχικά χρόνια να επιστρέψει σε κόσμους φαντασίας που τον καταξίωσαν και καλλιτεχνικά αλλά και εμπορικά, γιατί καλό το ένα αλλά αν δεν υπάρχει και το άλλο αντί να σχολιάζω εγώ την ταινία του τότε θα την κρίνει μόνο ο cinefil του γείτονας. Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον λοιπόν η αγαπημένη μας Γη, όπως είναι σε κάθε φίλο του sci-fi γνωστό, έχει στερέψει από ενέργεια οπότε πάμε να ρουφήξουμε και κάνα άλλο πλανήτη. Αυτός είναι λοιπόν η Πανδώρα που αποτελεί μια πολύχρωμη ζούγκλα με τους Na’vi ως γηγενής κατοίκους και μια ιδιαίτερα ευφάνταστη χλωρίδα και πανίδα. Εκεί εκτός από τα κλασικά φανταράκια από τα βάθη του Texas σα φυλή έχουμε στείλει και τους Αvatar δλδ ανθρώπους σε Na’vi σώμα. Κάπου στη μέση όπως σε κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του υπάρχει ένα love story αλλά και μερικές εντυπωσιακότατες μάχες.

Το θέμα με την εν λόγο ταινία είναι ότι θα μπορούσα αντί να κάθομαι να γράφω ένα κάρο πράγματα απλά να επαναλάβω την προτελευταία λέξη της προηγουμένης παραγράφου καμιά 500 φορές και έχω το κείμενο έτοιμο! Η λέξη εντυπωσιακό λοιπόν δεν είναι επαρκής για να την περιγράψει. Αν κάποιος μπορούσε πχ να μπει σε μια αίθουσα που είναι φίσκα σε ανθρώπους με 3d γυαλιά και κοίταγε από την οθόνη προς τα πίσω θα έβλεπε ένα κάρο ανοιχτά στόματα από το χάζεμα. Ομολογώ ότι δεν ξέρω αν θα έλεγα τα ίδια αν έβλεπα την ταινία ανεφ γυαλακίων αλλά στις 3 διαστάσεις είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Είναι δε τόσο προσεγμένη η προσπάθεια του Cameron που πραγματικά νοιώθεις ότι έχει δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο με κάθε λεπτομέρεια και χωρίς να του ξεφύγει τίποτα.

Εν κατακλείδι…στο τέλος τέλος της γραφής εν πάση περιπτώσει, το Avatar είναι μια ταινία που καλό είναι να την έχει δει όποιος βλέπει κινηματογράφο έστω και αν η τελευταία που είδε ήταν η Αλίκη στο ναυτικό. Όχι ότι αποτελεί ότι καλύτερο έχει φτιαχτεί ever, και κλισέ σενάριο έχει και πολλές φορές νιώθεις ότι αρκετά τα έχεις ξαναδεί αλλά παρολαυτά αποτελεί σίγουρα κάτι το μοναδικό. Αν με ρωτάτε πάντως αν θα ευχόμουνα αποδώ και στο εξής οι ταινίες να avatarίζουν θα σας έλεγα απευθείας όχι γιατί ναι μεν εντυπωσιακό αλλά προτιμώ να βλέπω εκτός από φαντασμαγορικές σκηνές και μεγάλες ηθοποιίες.

Υ.Γ. 1: Κατά πάσα πιθανότητα την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές απλά η θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε…γιατί και να πειστείτε να πάτε να το δείτε μάλλον δεν παίζει να το βρείτε πουθενά πλέον.

Υ.Γ. 2: Καλή χρονιά είπαμε?? Εεεεμ δεν είπαμε….!!!

Μουσικό Υ.Γ. 3 Η φετινή συναυλιακή ξηρασία είναι απλά πρωτοφανής. Γίναμε λέτε stadium rock χώρα και μόνο το καλοκαίρι θα βλέπουμε κάνα όνομα της προκοπής?

Πίσω από τον καθρέπτη…

2009-12-14T10:55:00.000-08:00

Ο νεκρός δεδικαίωτε όπως λέει και ο λαός, ή διαφορετικά, όταν κάτι δε μπορεί να σε απογοητεύσει πια, θυμάσαι μόνο ότι σε γοήτευσε. Έτσι δουλεύει ο ανθρώπινος εγκέφαλος και όχι δεν μπήκατε στο blog του ξαδέρφου μου που πάει για nobel βιολογίας, ακόμα για ταινίες μιλάμε εδώ, αλλά όπως και να το κάνεις ο Θαυμαστός κόσμος του Doctor Parnassus σηκώνει τέτοια κουβέντα. Η νέα ταινία του πύθωνα Terry Gilliam λοιπόν, μένει στην ιστορία σαν η τελευταία του Heath Ledger, του ανθρώπου που αποτελεί το πρώτο θύμα του Joker στον πραγματικό κόσμο. Ο νεαρός αυτόχειρας πρόλαβε να μας δείξει το ταλέντο του τόσο σαν εις εκ των αδερφών Grimm, κυρίως στο gay γουέστερν, αλλά και σαν Joker όπου απλά απέδειξε ότι ουδείς αξεπέραστος αγαπητέ κ. Jack Nicholson.

Πάει η πρώτη παράγραφος… πάμε στη δύσκολη δεύτερη που αφορά την ταινία. Υπόθεση ε?? οκ εσείς το ζητήσατε… η ταινία λοιπόν ασχολείται με το κινούμενο τσίρκο του Δρ Parnassus, ενός περιπλανώμενου αιωνόβιου τύπου που περνάει την ατέλειωτη ζωή του βάζοντας στοιχήματα με το διάολο. Το κλου της υπόθεσης όμως είναι ότι διαθέτει ένα μαγικό καθρέπτη (σαν κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του εξάλλου) ο οποίος αποκαλύπτει σε όποιον περάσει το κατώφλι του την πραγματική μορφή της ψυχής του. Κάπου εκεί μπλέκει ο tony ένας περίεργος τύπος που έχει μια τάση να βρίσκεται με μια θηλιά στο λαιμό. Σας μπέρδεψα??? Ε για ταινία του Gilliam μιλάμε ο οποίος δείχνει γενικώς να κάνει μια βουτιά στο ένδοξο παρελθόν του και κυρίως σε εποχές Brazil, έχοντας δει όμως όλες τις τελευταίες ταινίες τόσο του Tim Barton αλλά και του Guillermo del Toro. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα περάσετε καλά αν πάτε με το σκεπτικό ότι μιλάμε για το σκηνοθέτη των αδερφών Grimm και όχι για το σκηνοθέτη του 12 monkeys!! Με τη δεύτερη αυτή σκηνοθετική του περσόνα ο Gilliam δυστυχώς έχει τσακωθεί εδώ και καιρό αλλά πού θα πάει… θα βρεθεί κάποιος να τους συμφιλιώσει. Ο λάθος τρόπος για να δει κάποιος την εν λόγω ταινία πάντως είναι περιμένοντας να δει έναν εκπληκτικό Ledger… sorry που σας χαλάω την έκπληξη αλλά για άλλες ταινίες θα περάσει στο πάνθεον αυτών, που θα θέλαμε να έχουμε κι άλλες αποδείξεις του ταλέντου τους.

Αν κάτι μου έμεινε πάντως σαν θεατή με το που τελειώνει αυτό το ταξίδι στην ζωηρή φαντασία του δημιουργού του, που για μια ακόμα φορά μπλέκει σύμβολα και δοξασίες από κάθε γνωστή θρησκεία και μυθολογία, είναι η ανθρώπινη ανάγκη να κατανοήσουμε τα σκοτεινά αλλά και τα φανερά συνάμα μονοπάτια της ψυχής μας. Είναι συναρπαστικό το ότι ο σκηνοθέτης σου δείχνει ότι ακόμα και οι 2 αιώνιες οντότητες της ταινίας δεν ξέρουν από πριν πιο μονοπάτι θα ακολουθήσει η ψυχή του καθενός από μας που κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας παλεύουμε ανάμεσα στα «θέλω» και στα θέλω μας. Το σίγουρο πάντως είναι ότι αυτό το παραμύθι δεν ασχολείται με την αέναη μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό αλλά με την αέναη μάχη που ο καθένας από μας ξεκινάει κάθε πρωί και νομίζει ότι τελειώνει κάθε βράδυ…

Υ.Γ. 1 : ένα μπράβο για να μη ξεχνιόμαστε ανήκει στα 3 μεγάλα ονόματα που ενσάρκωσαν τον tony μετά το θάνατο του Ledger και δεν πήραν δραχμή… ή μάλλον καλύτερα δολάριο για να τα πάρει όλα η μικρή κορούλα του Heath.

Μουσικό Υ.Γ. 2 : Το 2009 φεύγει οι λίστες με τα καλύτερα album της χρονιάς έρχονται σωρηδόν. Αν θέτε μια αίσθηση πάντως δεν ξετρελάναμε τα αυτάκια μας αυτή τη χρονιά.

Μουσικό Υ.Γ. 3: Έρχεται το φλεβάρη ο Ian Brown. Ο πάλε ποτέ stone roses δε συνοδεύεται από την καλύτερη φήμη για τις σόλο συναυλίες του… αλλά θα τον τιμήσουμε.

Πατώντας στο φεγγάρι…

2009-12-02T05:51:00.000-08:00

Ότι δεν είμαι fun του θεάτρου είναι γνωστό…εεε σε μένα και πλέον όμως και σε 235211531 άλλους…εσάς δλδ που μόλις τώρα διαβάσατε αυτή τη γραμμή. Θα μου πείτε βέβαια και μένα δε μου αρέσει η σπανακόπιτα αλλά δεν φτιάχνω ολόκληρο blog για να το διατυμπανίσω. Ίσως δεν έχω πάει στις κατάλληλες παραστάσεις… αλλά γενικά πάντα θεωρούσα το θέατρο βαρετό ενώ αντιθέτως μου αρέσανε και συνήθως αρκετά, οι θεατρικές ταινίες. Η ταινία που θα μας απασχολήσει λοιπόν άνετα γινότανε θεατρικό έργο και ας λαμβάνει χώρα στο φεγγάρι!!! The Moon λοιπόν… και τα μυαλά στα κάγκελα. Χωρίς να θέλω να πω πολλά για την υπόθεση γιατί περιέχει μια ανατρεπτική έκπληξη στην μέση περίπου της ταινίας να πούμε απλά ότι βλέπουμε τη ζωή του μοναδικού κατοίκου ενός εργοστάσιου παραγωγής ενέργειας στη σελήνη.

Οι θεατρικές ταινίες έχουν ένα μεγάλο εμπόδιο να προσπεράσουν γι αυτό και συνήθως δε κάνουν και μεγάλα ανοίγματα στα box office…αν ο θεατής χασμουρηθεί πάνω από 3 φορές αφού δε μπορεί να το βάλει στο fast forward θάβει την ταινία. Η εν λόγω φεγγαροταινία λοιπόν μόλις ολοκληρωθεί το δεύτερο και είσαι έτοιμος ν’ ανοίξεις τη στομάρα για το τρίτο χασμουρητό, σου πετάει μια ξεγυρισμένη ανατροπή και ξαφνικά ψάχνεις να βρεις ποιος διπλανός σου έχει νερό διαθέσιμο για να ρίξεις στη μούρη σου! Έχει και μια άλλη μεγάλη δύναμη κρυμμένη στο μπατζάκι της όμως… έναν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ Sam Rockwell. Είχα ακούσει τα γνωστά κλισέ για το πόσο καλός είναι…πόσο κρατάει την ταινία στους ώμους του κτλ κτλ αλλά εδώ μιλάμε όντως για άλλο φρούτο. Πάντως για να λέμε τα σύκα σύκα μιας και πιάσαμε τα φρούτα γενικώς παρόλο που έχει λίγους main ρόλους γενικά όπου έχει παίξει τον θυμάσαι όπως στο Πράσινο Μίλι, το Frost/Nixon αλλά και το μικρό σε διάρκεια The Assassination of Jesse James. Ο άνθρωπας όπως λέμε και στο χωριό μου καταφέρνει να σηκώσει στις πλάτες του έναν αρκετά δύσκολο ρόλο δείχνοντας με έμφαση ένα δάχτυλο του χεριού του σε όλους που τόσα χρόνια τον αγνοούν για τους πρωταγωνιστικούς τους ρόλους.

Το άλλο μεγάλο όπλο της ταινίας είναι το ότι καταφέρνει να είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που διαπραγματεύεται καθημερινές μας ανησυχίες. Η μοναξιά και κυρίως η ανάγκη διαπίστωσης της θέσης μας σε αυτό τον κόσμο είναι κάτι που μας απασχολούσε, μας απασχολεί και θα μας απασχολεί. Μια καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας δεν χρειάζεται ευφάνταστα τέρατα και διαστημόπλοια σε μέγεθος ίσα με μια μικρή χώρα. Αν δε σας πείθει τούτη η παράγραφος πεταχτείτε απλά μέχρι το video club της γειτονιάς σας και πάρτε το Blade Runner και πείτε μου. Το τελικό συμπέρασμα πάντως είναι ότι άμα την βρείτε πουθενά να παίζετε τρέχτε!!!

Υ.Γ. 1: Το blog έπεσε σε φθινοπωρινή νάρκη!!! Μας έφαγε το τρέξιμο αλλά τώρα που έπιασα πλέον τους χρόνους που θέλω για την κάθοδο μου στους ολυμπιακούς του 2010 θα επανέλθω δριμύτερος!!

Μουσικό Υ.Γ. 2: Μας έχει φάει η ζέστη και η ανομβρία και μόνο τη μέρα των Killers βρήκε ο καλός θεούλης να επιπλώσει το Terra Vibe με καρέκλες. Τη τύχη μου μέσα…

Μουσικό Υ.Γ. 3: Πήραμε το εισιτήριο μας σαν νομοταγείς πολίτες και ξαφνικά ο επόμενος Σεπτέμβριος έχει αρχίσει να γίνετε πολύ θελκτικός…

Να πάω φέτος cinema…η να μη πάω? Part 2... και τελευταίο

2009-09-26T15:07:00.000-07:00

Τα φύλα πέσανε, οι βροχές ξεκίνησαν και όλοι ετοιμαζόμαστε για…εκλογές!! Όχι όχι δεν φέρανε τα όσκαρ νωρίτερα απλά για ακόμα μια φορά θα ξεκινήσουμε την προσπάθεια να σώσουμε αυτή τη χώρα. Τώρα που λέω θα ξεκινήσουμε μήπως να πείθαμε τον καλό μας πρωθυπουργό να τις βάλει το Σεπτέμβρη που ταιριάζει και με το concept της καινούργιας αρχής? Μετά από αυτό το ενδελεχές και πλήρως εμπεριστατωμένο πολιτικό σχόλιο περνάω χωρίς φόβο και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα με πολύ πάθος στο Shutter Island ή ελληνιστί την-τέταρτη-στη-σειρά-συνεργασία-De Caprio Scorsese-και-την-επιστροφή-του-τελευταίου-σε-φάση-Cape Fear. Αν πάντως η εταιρεία που θα την φέρει στην Ελλάδα μεταφράσει το Shutter Island όπως εγώ θα χρειαστεί μεγάλη αφίσα, κάτι που το εύχομαι γιατί άνευ απροόπτου μιλάμε για μεγάλη ταινία.

Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο χαρακτηριστικό του Νοεμβρίου είναι ότι είναι…πριν τον Δεκέμβρη. Κάνοντας ένα επιστημονικά δομημένο gallop που αποτελούταν από συμπλήρωση ερωτηματολογίου από ένα δείγμα (χμμμ το να με χαρακτηρίσω δείγμα είναι άραγε κολακευτικό ή όχι??) κατέληξα καταφανώς στο προαναφερθέν συμπέρασμα ότι η μια και μοναδική χρήση του Νοεμβρίου είναι να σε προετοιμάσει για το Christmas spirit βρε αδερφέ. Θα ασχοληθούμε λοιπόν με δυο ταινίες που μοιράζονται ένα κοινό υπόβαθρο…την καταστροφή του πλανήτη και τα Χριστούγεννα!!! Οκ κανένα κοινό υπόβαθρο αλλά πρέπει να δείτε και το 2012 και το Α Christmas Carol. To A γιατί ο σκηνοθέτης του, Roland Emmerich λέει ότι μπορεί να καταστρέψει τον πλανήτη με ακόμα πιο εντυπωσιακότερους τρόπους απ΄ ότι έκανε στο Α day after Tomorrow, και το Β γιατί είναι ένα animation movie στο οποίο ο Jim Carrey υπό το βλέμμα του Robert Zemeckis δίνει στον Skroutz να καταλάβει τη πάει να πει βερίκοκο ή εν πάση περιπτώσει τρία φαντάσματα των Χριστουγέννων.

Τα Χριστούγεννα ήρθανε, εγώ ξεπέρασα τις επιτρεπόμενες από τον συγγραφικό νόμο λέξης ενός άρθρου οπότε κλείνοντας θα πούμε δυο, άντε δεκαπέντε λογάκια για την πιο σημαντική ταινία της χρονιάς το Avatar. Επιστημονικής φαντασίας, επιστροφή του James Cameron μετά από 12 χρόνια και την τεράστια επιτυχία του Τιτανικού…και όλα αυτά σε 3-D. Δε λέω τίποτε άλλο πέρα από το όποιος δε προσέλθει θα γραφτεί επιστολή προς τον κηδεμόνα του, τους φίλους του, αλλά και τις τράπεζες που χρωστάει για να τον περιποιηθούν καταλλήλως. Καλή σαιζόν λοιπόν με μπόλικο ποπ κόρν και φέτος!!!

Υ.Γ. 1: Πήγα και είδα αυτό τον καιρό τον παίχτη ή Gamer ελληνιστί. Πόσο κρίμα είναι άραγε να έχεις μια τόσο καλή σεναριακή ιδέα και από τα 100 λεπτά της ταινίας τα 92,5 να είναι φίσκα στα κλισέ???

Υ.Γ. 2: Αρχίσανε τα πρωτοβρόχια και για να πας πλέον σινεμά σαββατοκύριακο πρέπει να έχεις βύσμα!!! Καλό είναι αυτό μπας και αποκτήσουμε και κανα αναγνώστη παραπάνω!!

Μουσικό Υ.Γ. 3: Ξέρω ότι πάντα καταφεύγετε σε μένα για να μάθετε τα πάντα πρώτοι οπότε να σας πληροφορήσω ότι όπου να νε…. σε ένα χρόνο δλδ… θα σκάσουν μύτη οι U2!!

Να πάω φέτος cinema…η να μη πάω? Part 1...

2009-09-13T12:51:00.000-07:00

Ανοίξανε τα σχολεία λοιπόν. Τα φύλλα πέφτουν, η μέρα μίκρυνε, τα πρωτοβρόχια ήρθανε, χμμμ στις πόσες κλισέ εκφράσεις για το φθινόπωρο πιστεύετε πρέπει να σταματήσω?? Έχω κι άλλες πάντως…άντε μια τελευταία θα πω και θα μπω στο ζουμί. Αρχίζει λοιπόν σιγά σιγά και η νέα κινηματογραφική σαιζόν. Στο πνεύμα πρωτοτυπίας που με διακρίνει μέχρι τώρα θα πω ότι και φέτος πολλά αλλά πάρα πολλά κινηματογραφικά ταξίδια θα μαγέψουν τις σκοτεινές μας νύχτες. Χμμ μήπως να ξεκινάγαμε ένα παιχνίδι…βρές από πού κλέβω όλες αυτές τις «πρωτότυπες» και πρώτη φορά χρησιμοποιούμενες εκφράσεις? Anyway, όπως λένε και στο χωριό μου, μια από τις πιο αγαπημένες μου ενασχολήσεις πάντως κάθε Σεπτέμβρη είναι να διαβάζω τα άπειρα preview που βγαίνουν σε κάθε λογής έντυπο περιοδικό από τα εξειδικευμένα μέχρι αυτά που η κινηματογραφική τους ενασχόληση άρχετε και ολοκληρώνετε στα previews. Χμμ ζητώντας ειλικρινά και ταπεινά συγνώμη από τους πάντες θα κλείσω αυτή την παράγραφο με κάτι δικό μου για ακόμα μια φορά…αγαπητέ μου αναγνώστη πάμε χέρι χέρι λοιπόν στην βόλτα μας στις σκοτεινές αίθουσες της χρονιάς!!

Ο Σεπτέμβρης παραδοσιακά είναι ο μήνας που έχει συνιφαστεί με το φτου και από την αρχή. Δουλεία, σχολείο, σαιζόν, χειμώνας, αποφάσεις, κίνηση στους δρόμους, δίαιτα του Μήτσου απέναντι που απλά πήρε μερικά κιλάκια στις διακοπές… ορμώμενος από το γενικό αυτό concept θα σας πω για δυο ταινιούλες το Surrogates και το Dorian Gray. Τώρα θα μου πείτε οκ το surrogates ουδείς έχει ιδέα τη ταινία είναι μπορεί να έχει κάποια σχέση με την αρχή…ο Dorianakos ο Gray τη σχέση έχει όμως??? Και όμως έχει γιατί η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί… την αρχή μιας αρκετά gothic κινηματογραφικής χρονιάς. Και εξηγούμε άμεσα… φέτος αν εξαιρέσει κανείς τις αμέσου κατανάλωσης ρομαντικές κωμωδίες, οι κόσμοι που θα παρελάσουν από μπροστά μας δε θα νε και οι πιο αισιόδοξοι, ανοιχτόχρωμοι και μέσα στα τριαντάφυλλα. Λέγοντας δυο λογάκια για την ταινία το μεγάλο στοίχημα είναι ο σκηνοθέτης ο οποίος έχει να επιδείξει…τίποτα! Τόσο ο κεντρικός πρωταγωνιστής, που θα τον αναγνωρίσετε αν έχετε δει το The Chronicles of Narnia: Prince Caspian, αλλά και η παρουσία ενός από τους καλύτερους b-ρολάδες του Colin Firth δίνουν πάντως ελπίδες για ένα καλό κινηματογραφικό ξεκίνημα. Η δεύτερη ταινία την οποία και περιμένω περισσότερο έχει να κάνει με μια εκδοχή του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος μας. Ααα μη ξεχάσω ένα ακόμα μεγάλο χαρακτηριστικό του 2009-2010 είναι η επιστροφή των ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν…όσοι όχι μετανοείτε γιατί αλλιώς θα τη βγάλετε μόνο με DVD φέτος. Το surrogates λοιπόν αφηγείτε ένα μέλλον στο οποίο δε βγαίνουμε καθόλου από τα σπίτια μας…αλλά ότι ανθρώπινο, το πραγματοποιούν τα ρομποτικά μας νεανικά ομοιώματα. Η ιστορία περιπλέκετε όταν αρχίζουν να γίνονται κάποιοι φόνοι που σκοτώνοντας το ρομπότ ή avatar στη γλώσσα της ταινίας σκοτώνεται και ο κανονικός άνθρωπος. Για να μη πολυλογώ τρεις λόγοι να πληρώσετε 8 ευρώ…δυνατός κόσμος, ο σκηνοθέτης του U-571 που μετά το Terminator 3 πρέπει να ρεφάρει και βεβαίως βεβαίως Bruce Willis που από το 12 monkeys και μετά πιστεύω το έχει το είδος.

Υ.Γ. 1 Η ζωή κύκλους κάνει, όπως και τα θέματα των κινηματογραφικών ετών, οπότε καλό είναι να μη προσπαθούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο…

Μουσικό Υ.Γ. 2: Κανά δυο μερούλες πριν γραφτούν οι γραμμές βγήκε το τιμιότατο νέο album των Pearl Jam… που αποτελεί και το soundtrack του κειμένου.

Μουσικό Υ.Γ. 3: Ακόμα λιώνω τον τελευταίο των Kings Of Leon… λέτε τα αμερικανάκια να το βουτήξουν το βραβείο της χρονιάς φέτος??

I Believe……….

2009-08-14T14:56:00.000-07:00

Αυτό τραγούδαγε η Φράνκα ή αλλιώς η Lola τρέχοντας σε κάθε μία από τις 3 εκδοχές του Run Lola, Run. Ναι ναι ξέρω το 1998 είναι λίγο μακριά, αλλά εν αντιθέσει με το concept της ταινίας κάλιο αργά παρά ποτέ, οπότε εδέησα και γω να δώ ένα αριστούργημα που απλά μου επιβεβαιώνει το πιστεύω ότι ο καλύτερος ευρωπαϊκός κινηματογράφος ανήκει στους ανατολυκοδιτικο-γερμανούς φίλους μας!

Τρείς διαφορετικές εκδοχές 20 λεπτών της ζωής της Lola απαρτίζουν τα 79 λεπτά της ταινίας που ουσιαστικά παίζει με ένα από τα αγαπημένα μου θέματα… την απουσία της μοίρας… αλλά και την παρουσία των επιπτώσεων κάθε πράξης μας είτε σε μας είτε στο Σύμπαν-Πλανήτη-συνάνθρωπο-γείτονα-Μήτσο Τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο… αλλά και τίποτα δεν είναι παντελώς αυτόνομο. Ένα δευτερόλεπτο μπορεί ν αλλάξει τελείως την υπόλοιπη ζωή μας, και είναι αυτό ακριβώς που με κάνει να νιώθω ευτυχείς που υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο σαν άνθρωπος και όχι γάτα, δέντρο, τσιμέντο, βροχή κτλ κτλ. Γιατί ενώ αποτελώ ένα κομμάτι ενός τεραααααααστιου ντόμινο εγώ ταυτόχρονα βιώνω την μοναδικότητα μου. Οι πράξεις μας καθορίζουν πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία… και μπορεί να είναι δεδομένο πως θα τελειώσει… εγώ όμως το ξέρω???

Ενθουσιάστηκα πραγματικά με το concept της ταινίας γι αυτό εξάλλου σας έπρηξα και στο εγώ γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι είναι μια ταινία που κανείς η θα την λατρέψει ή θα την σιχαθεί. Αξίζει να τη δει πάντως γιατί ακόμα και αν την σιχαθεί... παθιασμένα θα το κάνει και αυτό… και ίσως περιγράφοντας πόσο χάλια είναι στον συνάδελφο του αυτός από περιέργεια θα την νοικιάσει και αποφασίζοντας να την δει εκείνο το βράδυ θα μείνει σπίτι και δε θα τον πατήσει το αμάξι που πέρασε τρέχοντας 5 λεπτά αφού ξεκίνησε να βλέπει τη Lola…

Μουσικό Υ.Γ. 1 : έχασα τους Faith No More… να ψάξω να τους βρω καλύτερα???
Μουσικό Υ.Γ. 2: αν έχουν μείνει τρείς το πολύ τέσσερεις ακόμα που δεν έχουν απολαύσει ένα από τα καλύτερα δισκάκια της χρονιάς… το τελευταίο των Kings Of Leon δλδ να προσέρθουν άμεσα στο πλησιέστερο δισκάδικο – torrentαδικο!

Υ.Γ 3: όποιος έχει μαυρίσει επαρκώς παρακαλείτε να με πάρει τηλ να βγούμε για καφέ να κάνουμε την σκακιέρα…….

Bye Bye Black Bird……….

2009-07-27T22:30:00.000-07:00

Η αλλιώς η ιστορία ενός κλέφτη τραπεζών στο μακρινό 1933 στην επίσης μακρινή Αμερική. Michael Mann, Johnny Depp, Christian Bale…ε τώρα ψέματα θα λέμε?? Πήγα όσο πιο προκατειλημμένος γινόταν για να δω αυτή την ταινία παρόλο που δεν είχα ακούσει και τα πιο διθυραμβικά σχόλια, παρόλο που το γνωστό και μη εξαιρετέο imdb του χει μέχρι στιγμής ένα ωραίο 7.7. Εγώ πάντως για μην έχετε περιέργεια 9 του έριξα αν και δε μπορώ με ευκολία να δικαιολογήσω που στο καλό χάθηκε ο εναπομείναν άσος. Στην εποχή της κρίσης λοιπόν και της γεννήσεως του FBI έζησε τα τελευταία του χρόνια ο Johnny όνομα και πράμα και στη ζωή και στην οθόνη. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα στην ταινία δεν πρωταγωνιστεί μόνο ο άνθρωπος… αλλά και η εποχή. Κινηματογραφημένο σε κάμερα πολύ υψηλής ανάλυσης με μια δόση ντοκιμαντερίζουσα όπως μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης στις τελευταίες 3 του ταινίες, καταφέρνει για ακόμα μια φορά να παίζει με το μυαλό και με τα μάτια του θεατή όποτε και όπως αυτός θελήσει. Είναι πραγματικά εκπληκτικό το θέαμα και μόνο αν το δει κανείς μπορεί να καταλάβει τη εννοώ. Όσοι δείτε την ταινία αφού διαβάσατε εδώ παρατηρείστε απλά την μάχη στο σπίτι μέσα στο δάσος. Επιτέλους μετά από αρκετό καιρό νιώθεις πως μια μη θεατρική ταινία γυρίστηκε από ανθρώπους και όχι από κάρτες γραφικών.

Ποιον από τους δύο να πρωτοπιάσω τώρα??? Ας καταφύγουμε στα παιδικά μας χρόνια λοιπόν και ααααμπε Depp μπαμπλομ Bale του κήθε Depp μπλom Bale αααμπε μπα μπλομ Depp του κιθε μπλομ Bale μπλη μπλομ DEPP!! Ναι ναι ξέρω έκλεψα λιγάκι αλλά δε γινότανε να μη ξεκινήσω από τον καλύτερο για μένα και για τον Νίκο και την Ελένη που ρώτησα ηθοποιό της γενιάς του. Ο άνθρωπος μπορεί να παίξει τα πάντα… εμένα να παρακολουθήσει για 5 λεπτά και θα με πλέον εγώ η κόπια και αυτός ο original!! Τίποτε άλλο… αν βαριέστε την πλοκή… αν βαριέστε να πάτε σινεμά κάντε σας παρακαλώ τον κόπο και πηγαίνετε τελικά για να κάνει και αυτή η ταινία καλά νούμερα και να τον τραβάνε οι ατζέντηδες να παίζει σε όσο πιο πολλές ταινίες γίνετε. Ο λαός θέλει Johnny πάει και τελείωσε. Και ο batman πάντως για να μην είμαι άδικος όχι απλά συμπληρώνει αλλά στέκετε επάξια δίπλα στο προαναφερθέν μεγαθήριο. Τώρα σε όσους από σας έρχεται στο μυαλό ότι ο Mann έφτιαξε μια ταινία παροντική με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς τις προηγούμενης γενιάς, λέγε με Heat δλδ, και τώρα φτιάχνει μια ταινία παρελθοντική με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της τωρινής γενιάς…. Πολύ καλά κάνει και σας έρχεται και μη το διώχνετε με τίποτα. Είναι μεγάλο πράγμα πάντως να μπορείς να πεις για κάποιον ότι είναι σταθερά καλός δημιουργός… Στην εποχή της ταχύτητας και της απότομης ανατολής και δύσης, το να μη βρίσκεις πατάτα έργο στις δημιουργίες ενός σκηνοθέτη είναι από μόνο του θέμα… ταινίας!!!

Μουσικό Υ.Γ. 1: Μια χαρά εξελίχθηκε το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι και έχουμε και μερικά ακόμα απομεινάρια… άντε και του χρόνου!! 

Μουσικό Υ.Γ. 2: ααα μη ξεχάσω αν ψάχνετε τον γκαντεμόσαυρο που φταίει για τις ακυρώσεις των συναυλιών να σας δώσω το τηλ μου να με βρίσετε up close and personal!! Όποια συναυλία δε μπορούσα να πάω…. ακυρώθηκε!! 

Υ.Γ. 3 Καμία 5αρα χρόνια μετά την έναρξη του κατάφερα να δω και γω τον πρώτο κύκλο House. Δικαιολογημένος ντόρος παίδες…….

Ρομπότ στους δρόμους της Βαρκελώνης....

2009-07-01T02:34:00.000-07:00

Έχετε όλοι πιστεύω δει σε κάποια στιγμή της καριέρας σας ως θεατές της εβδόμου τέχνης ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι να εμφανίζονται στον ώμο κάποιου ήρωα παρακινώντας τον να γείρει προς την μία ή την άλλη μεριά. Κάπως έτσι νιώθω και γω τον τελευταίο καιρό, χωρίς να εμπλέκονται όμως του άλλου κόσμου όντα αλλά εκφάνσεις τις δικιάς μου προσωπικότητας. Εξηγούμε άμεσα γιατί σε βλέπω εσένα που πας ν αλλάξεις σελίδα…στον ένα ώμο λοιπόν έχω ένα νεαρότερο Γιάννη με μια τεράστια κοκακολίτσα στο ένα χέρι και ένα αντιστοίχου μεγέθους ποπ κορν στο άλλο, ενώ στον αντίπερα είναι η πιο σοφιστικέ έκδοση με γυαλιά και το απαραίτητο κασκολάκι και ας έχει έξω 95 βαθμούς Κελσίου…

Μια σύγχρονη θεώρηση των ανθρωπίνων σχέσεων και κυρίως των διαφορετικών αντιλήψεων του καθενός από μας πάνω στον τομέα των ερωτικών σχέσεων απασχολεί την τελευταία ταινία του Woody Allen. Γνώριμα μονοπάτια επομένως για τον εν λόγο σκηνοθέτη που όσο και αν οι φίλοι του περιμένουν ότι βαρέθηκε να το πολύ αναλύει το θέμα και η επόμενη ταινία του θα είναι το Ράμπο 23 μάλλον θα απογοητευτούν. Για την Βικούλα την Χριστίνα και τη Βαρκελώνη θα τα πούμε αυτή τη φορά λοιπόν, όπου δύο αμερικανίδες φίλες γνωρίζουν ένα μποέμ ζωγράφο στην Βαρκελώνη ο οποίος τους κάνει μια προσφορά να μοιραστούν ένα κρεβατάκι μιας και είναι φτωχούλης ο κακομοίρης και δεν έχει ξενώνα για τους φιλοξενούμενους. Η ταινία ουσιαστικά είναι ένα ταξίδι ανάμεσα…

Δε μπορώ να καταλάβω πώς κάποιος μπορεί να θέλει να πάει να δώσει 8 ευρώ μετά από μια κουραστική μέρα για να πάει να προβληματίσει ακόμα περισσότερο το κακόμοιρο το κεφαλάκι του. Ο κινηματογράφος είναι διασκέδαση και επομένως για να δώσουμε μια σύντομη περιγραφή των βασικών τριών συστατικών μιας αριστουργηματικής ταινίας αυτά είναι εφέ, εφέ και να είναι φίσκα στα εφέ. Τα αγαπημένα μας Τransformers είναι αυτά που θα μας απασχολήσουν εδώ λοιπόν και μιας και η ταινία ήταν μόνο 2 ½ ώρες είναι απόλυτα λογικό ότι δε μπορούμε να μιλήσουμε καθόλου για υπόθεση και σενάριο καθώς σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι λογικό να μην ασχολείται με αυτές τις λεπτομέρειες ο δημιουργός Μιχαλάκης Μπέυς. Μια ταινία λοιπόν που εξυπηρετεί απόλυτα τους λόγους…

Έχε χάρη που είμαι πολιτισμένος αλλιώς αυτόν τον πιτσιρικά με το pop korn θα τον είχα ξαποστείλει εδώ και ώρα. Λέγαμε λοιπόν ότι το μεγάλο ατού της ταινίας για άλλη μια φορά είναι η ανάλυση των χαρακτήρων. Αυτό που με άγγιξε περισσότερο όμως είναι ότι αναγνώρισα μια ταυτόχρονη παρουσία τόσο της Βίκυς όσο και της Χριστίνας μέσα μου…κάτι που δεν ξέρω αν με χαρακτηρίζει σαν ενδιαφέροντα άνθρωπο ή ψυχασθενή! Οι δύο φίλες μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους…καταλήγουν όμως στον ίδιο προορισμό απλά από διαφορετικά μονοπάτια και εν τέλει καμία από τις δύο δε μπορεί να ζήσει το όνειρο για πάντα γιατί απλά όπως αποδεικνύετε συνήθως τα θέλω τους έχουν φιλολογικό ενδιαφέρον καθώς σπάνια οι εκπρόσωποι της ανθρώπινης φυλής σε αυτό τον πλανήτη είναι διατεθειμένοι να διαγράψουν το παρελθόν τους για να ζήσουν μέχρι τέλους ένα πόθο τους. Η ταινία παίζει πολύ εύστοχα λοιπόν σε πολλά επίπεδα αλλά αυτό που με συγκίνησε εμένα προσωπικά είναι οι επιπτώσεις στις ζωές των πρωταγωνιστριών αφού γεύτηκαν πρώτα τον πόθο τους, και το ότι τόσο το μυαλό όσο και η καρδιά μπορούν να σε οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού και κανά δύο εκατοστά πιο πέρα…

Συναίσθημα, προβληματισμοί, χριστέ μου μα γιατί δε βλέπει ο κόσμος ότι ζούμε στους πιο πολύπλοκους καιρούς από εποχής μπιγκ μπαγκ και δώθε ώστε να θέλουμε να σκεφτόμαστε όταν έχουμε δυο ωρίτσες να χαλαρώσουμε??? Εν πάση περιπτώσει τα ρομποτάκια μας λοιπόν εξυπηρετούν απόλυτα τον βασικό τους στόχο που δεν είναι άλλος από την αφύπνιση του κοιμισμένου 12χρονου που όλοι, άλλοι πιο βαθιά και άλλοι πιο ρηχά έχουμε θάψει μέσα μας. Εντυπωσιακά εφέ, εντυπωσιακότερες εκρήξεις, χιούμορ, δράση και η απαραίτητη επίδειξη ζουμερών κολομερακίων βοηθάει περισσότερο την αφύπνιση αν το εν λόγο 12χρονο είναι αγοράκι. Το βασικό είναι όμως ότι η ταινία είναι τίμια απέναντι σε αυτό που σου τάζει και παρόλο το μέγεθος της δύσκολα προλαβαίνεις να κοιτάξεις το ρολόι σου!

Υ.Γ. 1: Χμμμ μήπως πλέον πρέπει εκτός από το Γιάννης να γυρίζω και σε άλλο όνομα??? Δεκτές προτάσεις κατά προτίμηση κάτι σε πιο σπάνιο όμως όπως Επαμεινώνδας, Αναξίμανδρος κτλ κτλ…

Μουσικό Υ.Γ. 2: 4 μέρες rockwave…2 σκηνές….και τελικά βγήκαν λιγότερα συγκροτήματα από πέρσι…όντως σε αυτή τη χώρα γεννήθηκαν τα μαθηματικά…

Μουσικό Υ.Γ. 3: Μιχαλάκη καλό σου δρόμο…μας συντρόφευες επαρκώς στις πρώτες μας μουσικές αναζητήσεις και προτιμήσαμε ενσυνείδητα να σε θυμόμαστε όπως ήσουν τότε.

Να Αφήσω Το Κακό???

2009-06-15T10:51:00.000-07:00

Και ανοίξανε και μας περιμένουνε…όχι όχι δε μιλάω για το καινούργιο υποκατάστημα κάποιας γνωστής αλυσίδας αλλά για τα κάμπριο σινεμαδάκια που ευτυχώς έχουμε μπόλικα έτσι για να υπάρχει και η απαραίτητη ποικιλία. Το έργο λοιπόν το οποίο προσφάτως απασχόλησε ένα αρκετά ενδιαφέρον δίωρο από τη ζωή μου δεν είναι τελευταίας κυκλοφορίας αλλά αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα με τα θερινά, έχεις ευκαιρία για βουτιές στο πρόσφατο παρελθόν. Πριν μπούμε στο ζουμί να κάνουμε και μια διαφήμιση στα θερινά, μπας και μας διαβάζει ο πρόεδρος της ελληνικής ένωσης καθισμάτων πάνω σε βοτσαλάκια και στείλει μια ευγενική χορηγία. Ως θηλαστικό με αρκετά ευαίσθητα πεταχτά αυτάκια λοιπόν είμαι πολύ fan όπως το λέμε και στο χωριό μου της όσο πιο μεγάλης οθόνης και του τελευταίου dolby super Dsf Rth Klp surround systems αλλά αυτή η μαγεία του θερινού είναι μη περιγράψιμη. Παρόλο μάλιστα που δεν είμαι καν καπνιστής, πιστεύω ακράδαντα παρολαυτά πως πλέον στις παρέες εκτός από τους γνωστούς και απόλυτα διαχρονικούς καλοκαιρινούς διαγωνισμούς του πόσα παγωτά φάγαμε και πόσα μπάνια κάναμε πρέπει να προστεθεί και το σε πόσα θερινά πήγαμε!!

Η ταινία που επέλεξα λοιπόν είναι μια πλήρως εναρμονισμένη με το τζίτζικα που σκάει έξω από το παραθύρι μου, γεμάτη εικόνες που ο καθένας από μας συναντά σχεδόν καθημερινά στο ελληνικό πατροπαράδοτο καλοκαίρι. Η ηλιόλουστη αυτή εμπειρία λοιπόν είναι το Άσε το κακό να μπεί ή σε original διάλεκτο Let The Right One In. Η ταινία βασίζεται στον αρχέγονο μύθο των βρικολάκων και στο ότι δε μπορούνε να παραβιάσουν την κατοικία κάποιου παρά μόνο αν προσκαλεστούν μέσα. Το σκηνικό στο οποίο εξελίσσετε η ιστορία είναι μια χιονισμένη κωμόπολη στην Σουηδία του 1982 όπου ένα μικρό αγοράκι, ξαδερφάκι όλων των προβληματικών αγορακίων που έχουνε παρελάσει από τις μεγάλες οθόνες μας, δλδ απομονωμένο από τα συνομήλικα του με μια μάνα ολίγον τη θεατή κτλ κτλ, γνωρίζει και τελικά ερωτεύεται μια «12χρονη» βρικόλακα.

Οφείλω να ομολογήσω πως αν και αρκετά μεγάλος βρικολακόφιλος είναι η πρώτη καθαρά ευρωπαϊκή παραγωγή που βλέπω εκτός και αν ξεχνάω κάτι και οφείλω να ομολογήσω ότι έμεινα ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από την «ανθρώπινη» αντιμετώπιση του μύθου. Ταινίες άλλες του σκηνοθέτη ότι έχω δεί θα σας έλεγα ψέμα πιο τεράστιο και από την κοιλιά γνωστού πράσινου βουλευτή, αλλά ένα reminder για μελλοντικές του μάλλον θα πρέπει κάπου να βάλω. Και αυτό γιατί καταφέρνει απόλυτα να αποδώσει σκηνοθετικά τουλάχιστον το τρομακτικό του παραμύθι. Σε αυτό το σημείο όμως θα πρέπει να παραδεχτώ ότι ως σωστός hollywoodιανοτραφής νέος με ενοχλεί αρκετά ακόμα η έλλειψη soundtrack στις περισσότερες ευρωπαϊκές παραγωγές όπως και η συνήθως ελάχιστα δραματοποιημένη εκφραστικότητα των πρωταγωνιστών. Κοινός για το δεύτερο ιδίως μη με κατατάξετε ως μέλος του συλλόγου «κάμερα κολλημένη σε ανέκφραστα πρόσωπα για πάνω από 30 δευτερόλεπτα.» Τα πιτσιρίκια πάντως και κυρίως η μικρή μας ηρωϊδα πραγματικά κλέβουν την παράσταση και με κίνδυνο να χαρακτηριστώ μακρινό ξαδερφάκι του μπακουρογιαννόπουλου οφείλω να πω ότι η μικρούλα δείχνει πειστικότατα τον εσωτερικό της διχασμό ανάμεσα στην φύση της και σε ότι έχει απομείνει από την προηγούμενη ζωή της. Η μεγάλη δύναμη της ταινίας για μένα είναι το ερωτικό πάθος που αναπτύσσετε ανάμεσα στους ήρωες. Δε μπορώ να μη σταθώ δλδ στην πολύ δυνατή σκηνή που η μικρή μπαίνει μέσα στο σπίτι του πιτσιρικά χωρίς να την έχει καλέσει αιμορραγώντας από παντού, για να του αποδείξει ότι δυστυχώς πολλές φορές η διεστραμμένη ανθρώπινη φύση μας απαιτεί πόνο από τα αγαπημένα της πρόσωπα ως απόδειξη της αφοσίωσης τους. Όπως επίσης και σε εκείνη που αποδίδει με απόλυτα ανατριχιαστικό τρόπο το μεγαλύτερο κλισέ κάθε ερωτικής ιστορίας, ότι δλδ μια μεγάλη αγάπη σε αλλάζει τελείως, όταν ο πιτσιρικάς ανοίγει ηθελημένα το δάχτυλο του για να ενώσουνε αίματα με την μικρή και αυτή γρυλίζοντας τον παρακαλεί να φύγει τρέχοντας συγκρατώντας με μεγάλο πόνο την πείνα της. Το σίγουρο είναι ότι δε θα δείτε τον Δράκουλα 2 αλλά σίγουρα μια εκδοχή ενός χιλιοειπωμένου μύθου που αποδεικνύει όμως ότι στα κατάλληλα χέρια μπορεί να αναπνέει κανονικότατα.

Μουσικό Υ.Γ. 1: Μια χαρά ξεκίνησε το φετινό καλοκαίρι συναυλιακά και αναμένετε απίστευτη συνέχεια. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι λίγο πριν το EJEKT οπότε και λίγο πιο πολύ πριν το ROCKWAVE και λίγο ακόμα πιο πολύ πολύ πριν το SOUNDWAVE και αρκετά πριν και τους NIN και Janes Addiction οπότε έχουμε ψωμάκι μπόλικο μπροστά μας!!

Μουσικό Υ.Γ. 2: Δε συμβαίνει συχνά να βλέπουμε στη μπουζοκοχώρα μας πράγματα που συμβαίνουν τώρα στον υπόλοιπο πλανήτη αλλά αν μη τη άλλο ζητήστε από τα κατά τόπους αφεντικά σας να επιβάλουν ημιαργία την πρώτη μέρα και ελάτε να δούμε οοοοοοολοι μαζί White Lies και πραγματικά δε σας λέω ψέματα οι πιτσιρικάδες αξίζουν.

Υ.Γ. 3: ε και για να μπορέσουν όσοι θέλουνε να με κατηγορήσουν σαν επαρκώς trendy δε γίνεται να κλείσω χωρίς να πω μια μικρή κουβέντα για τις εκλογές. Τώρα λοιπόν που δε μπορώ να χαρακτηριστώ για προπαγάνδα περικαλώ όλους τους παλίκαρους και τις παλικάρισες του τόπου τούτου στις επόμενες εκλογές αντί για αποχή…ΛΕΥΚΟ…και προφανώς δεν εννοώ το ομώνυμο κόμμα!

Τα καλύτερα του 2008.......

2009-05-21T10:01:00.000-07:00

Σας έχει πιάσει ποτέ αϋπνία τον τελευταίο καιρό και να μη σας απασχολεί και τίποτα το σημαντικό; Γιατί να σε φίσκα στις έγνοιες μια χαρά είναι εκμεταλλεύεσαι την εξτρά ώρα αλλά άμα δε, στα πόσα ριμάδοπροβατάκια βυθίζεστε στην αγκαλιά του Μορφέα; Προχθές λοιπόν δε με έπιανε ύπνος με τίποτα. Βρε καλέ μου, βρε καλή μου(για να πιάσουμε και το γυναικείο αναγνωστικό κοινό), τίποτα. Όλο το ζωικό βασίλειο μέτρησα, από κατσικούλες μέχρι βροντόσαυρους. Αφού είδα και απόειδα και επίσης το λεξικό του μπαμπινιώτη δε βοηθούσε στο να βρω κάτι που δεν είχα ακόμα μετρήσει φοράω το δερμάτινο πάνω από τις χρωματιστές μου μπιτζαμούλες και ξαμολήθηκα προς το σπίτι της γιαγιάς. Δε μπορεί σκέφτηκα, όλο και κανά μαγικό παραμύθι θα ξέρει να μου πει που θα μου χαρίσει μερικές ώρες ύπνου.

…Μια φορά κι έναν καιρό γύρο στο 1970 λοιπόν ήταν ένα πιτσιρίκι ο Bruce o Wayne που είχε δύο πολύ αλλά πολύ πλούσιους γονείς. Τα πάντα κυλούσαν μια χαρά στη ζωή του εκτός από δύο τρομάρες. Τις νυχτερίδες και τους αλλοδαπούς του γείτονες στο διπλανό σπίτι. Ας τις πιάσουμε τις τρομάρες όμως μία μία γιατί δεν είναι και πολλές εξάλλου. Το κόλλημα με τις νυχτερίδες λοιπόν είχε τις ρίζες του στο υπόγειο που φίλαγε ο μπαμπάς του μια παλιά Gran Torino. Το κόκκινο σπορ αμάξι είχε γίνει η απατηλή επιθυμία του μικρού μας ήρωα και ο μόνος λόγος που ήθελε να μεγαλώσει ώστε να μπορέσει να το βγάζει βόλτα. Το υπόγειο όμως του μπαμπά-Wayne ήταν ολίγον τη απεριποίητο και καθότι και ψηλοτάβανο αποτελούσε ένα πολύ κάλο μέρος για να φωλιάσουν κάτι νυχτερίδες, να με το συμπάθιο. Το δεύτερο πρόβλημα προέκυπτε από τα φυλλάδια του καρατζαφέρη που πέταγε ο ταχυδρόμος κάτω από την πόρτα της έπαυλης μαζί με αυτά της παραδιπλανής πιτσαρίας. Ο διψασμένος για μόρφωση λοιπόν μικρός μας ήρωας που διάβαζε ότι έπεφτε στα χέρια του πίστευε τελικά ότι πας ξένος βάρβαρος και δεν καλούσε πότε τα αλλοδαπά γειτονάκια του να χαζέψουν μαζί παιδικά στην 78’’ τηλεόραση που είχε στο δωμάτιο του.

Στην απέναντι τώρα πλευρά της πόλης εξελισσόταν παράλληλα μια ιστορία που έμελε να χαράξει για πάντα την ζωή του μικρού μας ήρωα Γιώργου θαλλάση εεε bruce wayne ήθελα να πω. Σε ένα τροχόσπιτο κάπως πιο φτωχικό γερνούσε από την ανάποδη ένας παλαιστής. Ο Μίκης λοιπόν είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, γεννήθηκε γέρος και ήταν καταδικασμένος να πεθάνει μυξιάρικο. Στα νιάτα του λοιπόν, τότε δλδ που καθόταν κατάκοιτος στην πολυθρόνα, του άρεσε να χαζεύει τους γίγαντες του κατς όπως το λέμε στο χωριό μου ή wrestling για τους μη συντοπίτες. Μικραίνοντας επομένως ο μεγάλος μας Μίκης ήθελε να γίνει και αυτός ένας ξακουστός παλαιστής και όχι να δουλεύει στο τυροκομικό τμήμα του σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.

Οι δύο άσχετοι ήρωες μας λοιπόν συνέχιζαν κανονικά τις ζωές τους ο ένας μεγαλώνοντας με ένα πόθο στην καρδιά και ο άλλος μικραίνοντας με έναν άλλο πόθο στην δικιά του καρδιά. Ένα τραγικό γεγονός όμως θα έφερνε τις παράλληλες ζωές τους σε τροχιά σύγκρουσης. Ήταν μια Τρίτη λοιπόν όταν οι γονείς του μικρού wayne αποφάσισαν να πάνε σε μια εκδήλωση της αστυνομίας που βραβευόταν κάποιος γιατί είχε βρεί το παιδί μιας δύστυχης μητέρας που μετά από καιρό θα αποδεικνυόταν ότι δεν ήταν δικό της τελικά, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Παράλληλα ο μεγάλος στο σώμα αλλά μικρός στο μυαλό Μίκης γύρναγε από τη δουλειά σταματώντας σε κάθε αφίσα στο δρόμο που διαφήμιζε τον επόμενο αγώνα πάλης. Βγαίνοντας από την εκδήλωση λοιπόν και ενώ κατευθύνονταν προς το αμάξι τους, ένας ληστής τους σταματάει και με την απειλή του όπλου του ζητάει τα λεφτά τους αλλά και τα κλειδιά της ξακουστής gran torino. Φοβισμένος ο μικρός μη την χάσει ορμάει προς το μέρος του σκούζοντας. Για να τον αποκρούσει ο ληστής πυροβολεί προς ένα τοίχο αλλά η σφαίρα αφού εξοστρακίστηκε τρεις φορές καρφώθηκε στην καρδιά του μπαμπά wayne και εν συνεχεία και στη μαμά που ήταν ακριβώς από πίσω του. Ακούγοντας τον εκκωφαντικό κρότο ο Μίκης έτρεξε όσο μπορούσε πιο γρήγορα προς το στενάκι και με μια λαβή που θα ζήλευε και αληθινός γίγαντας του κατς αφοπλίζει και ακινητοποιεί τον ληστή. Το τραγικό όμως είχε συμβεί. Ο ληστής που αποδείχτηκε μάλιστα από το ίδιο χωριό με τον μικρό bruce του είχε στερήσει ότι πολυτιμότερο…

Χρόνια μετά το τραγικό συμβάν και ενώ πλέον ο μικρός μας ήρωας είχε γίνει ένας σκοτεινός ιππότης με τα όλα του και ο μικρός Μίκης είχε γίνει ένας ένδοξος παλαιστής η μοίρα έμελε να διασταυρώσει για μια στερνή φορά τις μοίρες τους. Ένα γράμμα λοιπόν έφτασε στα σπίτια και των δύο ταυτόχρονα… «Αύριο μπροστά από το ρολόι συνάντηση στις 14:32 ακριβώς.» Κινούμενοι από μια μεγάλη δόση περιέργειας 14:31 ο Bryce και 14:36 ο Μίκης που ήταν λίγο πιο χύμα ήτανε κάτω από το ρολόι. Ξαφνικά μέσα από ένα σύννεφο καπνού ένα ζευγάρι χέρια εμφανίστηκε και άρχισε να τους τραβάει προς τα μέσα. Ούτε τα κόλπα του bruce ούτε η δύναμη του Μίκη μπορούσανε να κάνουν κάτι. Εισερχόμενοι μέσα στο νέφος λοιπόν οι δύο ήρωες μας άκουσαν μια βροντερή φωνή να λέει… «Θα πρέπει να πάτε στο 2008 για να σώσετε τη χρονιά. Εκεί θα σας περιμένουν ο Christopher Nolan, ο Clint Eastwood, ο David Fincher και ο Darren Aronofsky όπου κάτω από τις οδηγίες τους θα γίνετε η φωνή του Ιερού Δάσους σε όλη την οικουμένη»… και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Σινεφίλ πάντως η γιαγιά ε??

Μιλώντας με τα μάτια….

2009-05-03T14:20:00.000-07:00

Εν μέσω χοίρων, πρασινοκόκκινων τσακωμών και πλήθους ταινιών εγώ έμεινα πίσω. Όταν λέμε πίσω μιλάμε για πολύ πίσω πάντως. Και ενώ κινηματογραφικά ακούγοντας κανείς πίσω μπορεί να νομίζει ότι η καινούργια μου ταινία δε θα βγει τον Ιούνιο αλλά τον Ιούλιο του 2354 βασικά εννοώ το πίσω στην θέαση! Το αποτέλεσμα είναι να το ρίξω λίγο στα dvd οπότε λέω να παραθέσω μια κριτικούλα για μια περσινή γαλοσαξονική ταινία που πραγματεύεται μια πραγματική ιστορία. Και τα βαφτίσια αυτής είχαν σαν αποτέλεσμα να ονομαστεί το ΣΚΑΦΑΝΔΡΟ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ. Μια ταινία λοιπόν βασισμένη σε ένα βιβλίο που διαπραγματεύεται την συγγραφή του εν λόγο βιβλίου. Μπερδευτικό λίγο και ακούγετε σαν το καινούργιο σενάριο του Charlie Kaufman(Being John Malkovich) αλλά επεξηγώ άμεσα! Είναι η ιστορία του Jean-Dominique Bauby αρχισυντάκτη του Elle που μετά από ένα εγκεφαλικό παράλυσε ολόκληρος εκτός από το ένα του μάτι έχοντας όμως πλήρη αντίληψη αλλά και νοητικές λειτουργίες. Μέσα από ένα ιδιότυπο αλφάβητο λοιπόν και ανοιγοκλείνοντας το μάτι του κάθε φορά που κάποιος του απήγγειλε μια ειδική αλφαβήτα όχι μόνο κατάφερε να επικοινωνεί με τον υπόλοιπο κόσμο αλλά και να γράψει το βιβλίο από το οποίο δανείστηκε η ταινία το όνομα της.
Ένα πράγμα πιστεύω ότι έρχεται στο μυαλό όποιου διαβάζει την υπόθεση. Αυτό το πλάσμα, ναι για τον άνθρωπο μιλάω, δε παίζει ποτέ να πάψει να μας εκπλήσσει, να μας θαμπώνει με το πόσο ικανό για το καλύτερο… αλλά μη ξεχνάμε και το χειρότερο είναι. Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως είναι δυνατόν να ξεχνάμε με απίστευτη ευκολία τη σωματική αλλά κυρίως ψυχική δύναμη που κρύβουμε μέσα μας κάθε φορά που ένα τοοοοσο δα μικρούλη προβληματάκι ξεμυτίζει και αναστατώνει τις γεμάτες καθημερινή ρουτίνα ζωές μας. Γιατί έχοντας κάνει ενδελεχή έρευνα σε αρχαιολογικούς τόπους και βιβλιοθήκες πρέπει να σας ομολογήσω ένα μεγάλο μυστικό. Ναι και όμως όσο απίστευτο και αν ακούγετε ειμαστε όλοι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό. Ναι ναι Κωστάκη εσύ και ο ράμπο ίδια ποσότητα πρώτης ύλης σας αποτελεί.
Κινηματογραφικά τώρα πρέπει όλοι να σηκώσουμε τα πλακάτ που γράφουν 10 για τον σκηνοθέτη ο οποίος με ένα περίτεχνο τρόπο χρήσης της κάμερας του μας βάζει στην κυριολεξία στο πετσί του ρόλου… ή μάλλον καλύτερα στα βλέφαρα του ρόλου. Ταυτόχρονα με μερικά πισωγυρίσματα στο χρόνο μας γεμίζει τη ζωή του ήρωα, μια ζωή που με σιγουριά δεν μπορείς να πεις ότι προϊδέαζε ότι κάπου βαθιά χωμένη υπήρχε μια δύναμη μεγαλύτερη και από αυτή των πιο γνωστών Jedi, που απλά περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να βγει στην επιφάνεια και ας ένιωθε ό πρωταγωνιστής φυλακισμένος σε ένα σκάφανδρο. Ένα από τα μεγαλύτερα ατού της ταινίας πάντως είναι ότι καταφέρνει να ισορροπεί περίφημα στο τεντωμένο σκοινί που αποκαλείτε δράμα αποφεύγοντας να δημιουργήσει μια μίζερη ατμόσφαιρα ή έστω να δημιουργήσει ένα μικρό λοφίσκο με μυξομάντιλα δίπλα στη καρέκλα του θεατή. Λυπάσαι αλλά ταυτοχρόνως θαυμάζεις και κυρίως πιστεύω προβληματίζεσαι. Να πούμε βεβαίως βεβαίως ότι η ταινία δεν είχε πάει άκλαυτη παγκοσμίως παρόλο το δύσκολο της θέασης της με αποτέλεσμα να μαζέψει ένα κάρο και μάλιστα από αυτά τα μεγάλα που εμφανίζονται οι αγρότες συχνά πυκνά στα Τέμπη Nominations αλλά και να φύγει και με διάφορα βραβεία όπως πχ του καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου στα BAFTA αλλά και 4 υποψηφιότητες στα περσινά όσκαρ.

Μουσικό Υ.Γ. 1 φαίνετε προφανώς όταν κρυώνεις περισσότερο από τους υπολοίπους λαούς του πλανήτη και έχεις και σπαστικούς γείτονες στα σύνορα σου παράγεις απίστευτη μουσική… αλλιώς δεν εξηγείτε ο τόσο μεγάλος αριθμός εκπληκτικών συγκροτημάτων που προέρχονται από τον Καναδά.

Μουσικό Υ.Γ. 2 εν συνεχεία του προηγουμένου ψάξτε με όποιο τρόπο μπορείτε το νέο δίσκο των Wolf Parade. Αααα και αν ποτέ κάποιος πάει εκέι προς τα βόρια ας ανάψει ένα κεράκι και για μένα στις εκκλησίες που ηχογραφούν και αυτοί αλλά και οι Arcade Fire.

Υ.Γ. 3 Ανακάλυψα πολύ πολύ πρόσφατα το Empire. Μαζί με το Q και το Uncut καταφέρνουν κάτι πολύ δύσκολο ομολογώ κάθε μήνα. Στην εποχή του Internet και των άπειρων e-zines να τα ψάχνω στα περίπτερα…

Υπάρχει????

2009-04-08T05:26:00.000-07:00

Και όμως υπάρχει…το ερώτημα βέβαια δε μπορεί να είναι άλλο από τι??? Ομολογώ ότι θα χε πλάκα αν είχα καμιά 50αρια αναγνώστες και άφηνα μια κενή σελίδα μόνο με την ερώτηση και να δούμε τη είναι αυτό που του έρχεται καθενός στο μυαλό όταν τον ρωτάνε αυτή την ερώτηση. Προφανώς και γω κάτι έχω στο μυαλό μου…και όχι αυτή τη φορά δεν είναι κάποια ταινία!! Το ερώτημα που με απασχολεί λοιπόν είναι υπάρχει τέχνη…και αν ναι…υπάρχει ζωή χωρίς τέχνη? Αχχχχχ ας μου στείλει κάποιος δανεικούς τους προαναφερθέντες 50 των Θερμοπυλών μπας και πάρουμε καμιά γνώμη…ξέρω ξέρω οι ανοιχτές επιστολές προς τον αι Βασίλη αν μη τη άλλο δεν είναι επίκαιρες.

Ας πω λοιπόν εγώ την άποψη μου…η οποία για όσους βαριούνται να φτάσουν μέχρι κάτω είναι θετική και για τα δυο!! Ναι…υπάρχει τέχνη…αλλά δυστυχώς υπάρχει και ζωή χωρίς τέχνη! Προφανώς και δε παίζει να δωσω ορισμό τη είναι τέχνη…όχι μόνο γιατί δε ξέρω τέτοιο ορισμό…αλλά και γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς άσχετο με το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό της τέχνης…την υποκειμενικότητα. Θα πω απλά για κάποια αποτελέσματα της τέχνης στη ζωή μου όπως το να κλαίω χωρίς να με πλάκωσε στις φάπες ο γυμνασμένος παίδαρος του σχολείου…να γελάω και κανείς να μη μου είπε το τελευταίο γαμάτο ανέκδοτο…να κοιτάω ένα δέντρο και να βλέπω δάσος και να μην έχω κάνει πριν 3 χιλιομετράκια γραμμές. Δε ξέρω…αλλά νιώθω ότι μια από τις πιο κλισαρισμένες εκφράσεις για την τέχνη…ότι δλδ είναι το αλατοπίπερο της ζωής είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ υπονομευτική…για μένα είναι το κυρίως πιάτο, η σαλάτα, το γλυκό, το κρασί αλλά και η καλή παρέα! Το πιο θαυμαστό όμως, που πραγματικά δυσκολεύομε απίστευτα να βρω κάτι άλλο με παρόμοιο χαρακτηριστικό, είναι πως για μένα όλοι την λατρεύουμε αλλά δε μπορούμε να αναγνωρίσουμε αυτή την λατρεία.

Εκστασιάζομαι πραγματικά όταν μιλάω με φίλους και γνωστούς που δογματικά αρνούνται την ύπαρξη της τέχνης…και κανά μισάωρο πριν αναλύαμε αγαπημένες ταινίες…μουσικές!! Τη έφαγα χθες δε το θυμάμε…το τραγούδι που σαν γνήσιος Jekil και Mr Hyde απασχολεί τα μισά μου εγκεφαλικά κύτταρα καθ όλη τη διάρκεια της μέρας δε πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ όμως. Εν κατακλείδι λοιπόν ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα αυτά τα ρεμάλια, αποβράσματα, τεμπέληδες, που με τα λεφτά μου αράζουν αυτή τη στιγμή στην πισίνα της τρίτης τους έπαυλης....γιατί χωρίς αυτούς θα βαριόμουνα πραγματικά πολύ αυτόν τον πλανήτη.

Κινηματογραφικό ΥΓ1 : αυτή τη βδομάδα πήγα και είδα το International…ωραία ταινία...αλλά δύσκολα γεμίζεις πάνω από υστερόγραφο!! Πάντως όντως είναι καλή απλά ως εκεί...

Μουσικό ΥΓ2 : οι σκέψεις της βδομάδας είναι επηρεασμένες από το Dig Out Your Soul των Oasis…είναι προφανές νομίζω ε???

Μουσικό ΥΓ3: πήρα πρόσφατα τον πρώτο δίσκο των Pink Floyd...και απλά θα θελα σε άλλο ένα μέρος στο αχανές διαδικτυακό χωριό μας να υπάρχει το όνομα ενός χαρισματικού τρελού...έστω και καθυστερημένα Adios Syd Barrett!!

Ο μεγάλος Torino!!

2009-03-23T13:42:00.000-07:00

Αχ μας φάγανε οι δουλειές. Και πιάνουμε και πολύ χώρο οπότε έχουν να τρώνε και για πολλές μέρες!!! Το θέμα είναι ότι ναι μεν υπήρξε μια αποχή από τα κινηματογραφικά τεκταινόμενα αλλά έγινε δυναμική επιστροφή το ΣΚ. Τώρα βέβαια όταν λέμε δυναμική μη πάει το μυαλό σας ότι έκλεισα διαρκείας και είδα καμιά 30αρια ταινίες, απλά ήταν δυνατή η επιστροφή λόγο αντιστοίχου δυνάμεως ταινίας. Μια ταινία από εναν από τους πιο συνεπής δημιουργούς όχι μόνο από χρονικής απόψεως αλλά κυρίως από ποιοτικής. Αναφέρομε στο Gran Torino την τελευταία δημιουργία του Clint Eastwood ενός συμπαθέστατου παππού δλδ που δόξα το Θεό δεν έχει αποφασίσει ακόμα να το ρίξει στο τίλιο και το τάβλι!!

Ένας παππούς ίδιας ηλικίας και φτυστός με τον eastwood, βγαλμένος από τα βάθη του Texas προσπαθεί να συνειδητοποιήσει ότι ζει στο πιο πολυφυλετικό κράτος του πλανήτη. Όταν θα καταφέρει να βγει πάντως από το καβούκι του, θα ανακαλύψει ένα νέο κόσμο που υπήρχε εντελώς μπροστά του....σκόνταφτε συνέχεια πάνω του....αλλά τελικά πότε δε μπορούσε να αποδεχτεί την ύπαρξη του. Ο σκηνοθέτης παύλα πρωταγωνιστής λοιπόν καταπιάνεται με ένα εκπληκτικά κλισαρισμένο θέμα και όχι απλά τη βγάζει καθαρή αλλά καταφέρνει κάτι το οποίο οφείλω να ομολογήσω δε περίμενα με τίποτα να αποτελεί την τελική αίσθηση που αποκόμισα βγαίνοντας. Μη τα πω όλα όμως από τώρα και σας αποτρέψω να φτάσετε μέχρι τα άκρως ενδιαφέροντα υστερόγραφα!!

Καταφέρνει κάτι εκπληκτικό λοιπόν και αυτό είναι ότι στο πρώτο μισό της ταινίας που ουσιαστικά παρακολουθούμε ένα διασκεδαστικότατο ταξίδι προς την ανακάλυψη της Αμερικής να βλέπουμε αυτό ακριβώς...κάτι διασκεδαστικό. Ναι ναι και όμως γελάσαμε και είμαι και απόλυτα σίγουρος ότι έμεινα στην ίδια αίθουσα καθόλη την διάρκεια της ταινίας. Ένας εκπληκτικός λοιπόν eastwood δημιουργεί έναν άνθρωπο τον οποίο ακόμα και αν στην αρχή μπορεί να σου προκαλεί μια απέχθεια αν μη τη άλλο σίγουρα μπορείς να κατανοήσεις πλήρως την οπτική του γωνία με βάση τη ζωή που έζησε. Μέσα από ένα αναπάντεχο γεγονός ανακαλύπτει ότι αυτοί οι κιτρινιάρηδες που περιβάλουν το σπιτικό του τελικά τον εκτιμούνε περισσότερο από τους ίδιους του τους συγγενείς του. Στο δε πρόσωπο των δύο παιδιών των γειτόνων του θα βρει την επικοινωνία που ίσως ποτέ δεν είχε με τα δικά του παιδιά.

Και κάπως έτσι τελειώνει η ταινία και ζήσανε όοοοολοι καλά και μείς λίγο χειρότερα αλλά και πάλι επαρκώς καλά! Χμμ θα ταν μια εναλλακτική πρόταση για τον eastwood εύχομαι όμως να μην διαβάζει τούτο το blog ή έστω αν βρε αδερφέ το ξεκοκαλίζει να μην ξέρει επαρκώς ελληνικά! Το τελευταίο 20λεπτο λοιπόν η ταινία αλλάζει και καταφέρνει να γίνει μια τυπική ταινιάρα με αποτέλεσμα να φύγεις με ένα κόμπο στο στομάχι νααααα και χωρίς το συμπάθιο μάλιστα.

Για ακόμα μια φορά πάντως πρέπει να τοθ βγάλουμε την τραγιάσκα γιατί καταφέρνει κάτι μοναδικό. Να πάρει δλδ ένα αμφιλεγόμενο θέμα και όχι να μας δώσει την άποψη του ειδικού αλλά να μας πει πολύ απλά την δικιά του οπτική γωνία γι αυτό το θέμα καταφέρνοντας να δραματουργήσει επαρκώς τους καθημερινούς του χαρακτήρες. Αυτό το σημείο πάντως είναι κάτι το οποίο το συναντά κανείς σε όλες τις τελευταίες ταινίες του, το να δραματουργεί εντονότατα την καθημερινότητα των ηρώων του χωρίς όμως να τους κάνει εξωπραγματικούς. Θέλει ταλέντο πάντως να μπορείς να βαδίζεις τόσο καλά πάνω σε αυτή την τόσο λεπτή κόκκινη γραμμή και ειδικά όταν έχεις γεράσει και δεν έχεις και πολύ καλή ισορροπία. Αααα μη ξεχάσω να αναφέρω και το ότι ο μάστορας της τραγικής ειρωνείας κατάφερε να φτιάξει μια ταινία για τον ρατσισμό και κανένας στην ταινία δεν είναι original αμερικάνος…

Μουσικό Υ.Γ. 1 : αρχίσανε να ανακοινώνονται τα πρώτα καλοκαιρινά ονόματα… τους προνομιακούς όρους για το συναυλιοδάνειο δε βλέπω πουθενά να αναγράφονται!!!

Μουσικό Υ.Γ. 2 : ζητείτε επειγόντως ειδήμων δάσκαλος αυτιών για να με μάθει να ακούω τα cd του Beck μπας και καταλάβω κάποτε προς τη τόσος ντόρος.

Υ.Γ. 3 : και ένα ρητορικό ερώτημα….που θα θελα απάντηση όμως…to blu-ray or not to blu-ray?? Στα ελληνικά τσιμπάνε τις προσφορές στις season του battlestar galactica ή περιμένουμε να σκάσουνε μύτη τα μπλε δισκάκια??

To Doubt or not to Doubt???

2009-02-26T09:01:00.000-08:00

Τα δώσαμε λοιπόν και τα φετινά αγαλματίδια. Τα δώσαμε και μαζεμένα μάλιστα καθώς το μεγάλο φαβορί τσίμπησε τα 8 από τα 10 που του είχανε προταθεί. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι μικροί θεούληδες έλληνες promoters αποφάσισαν ότι προφανώς η καινούργια ταινία του οσκαρούχου πλέον danny boyle δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο για να την φέρουνε νωρίτερα...θυμίζοντας μας εποχές που βλέπαμε τα έργα να έρχονται σε μας κανά 2μηνο μετά την πρεμιέρα τους...στην Ζουαζηλάνδη. Ανταυτού λέω να σπείρω μερικές αμφιβολίες ανάμεσα σας...γιατί σας βλέπω όλους να συμφωνείτε ότι...η πατάτα είναι πιο στρογγυλή από το σαγκουίνι! Βέβαια η ταινία που λέω να κουβεντιάσουμε δεν ασχολείται με αυτό το βαθιά προαναφερθέν φιλοσοφημένο θέμα που έθεσα πριν λίγο αλλά με ένα άλλο ποταπό....μη τα θέλουμε όμως και όλα δικά μας. Το Doubt λοιπόν διαδραματίζετε στην μετά κένεντυ Αμερική και διαπραγματεύεται την αμφιβολία που γεννάτε ανάμεσα στην καλόγρια διευθύντρια ενός χριστιανικού σχολείου και του ιερέα της ενορίας σχετικά με τη σχέση του τελευταίου με το μοναδικό έγχρωμο παιδί του σχολείου.

Η ταινία λοιπόν παίρνει ένα αρκετά στιβαρό στόρι το ανακατεύει με 3 δόσεις σπουδαίων ηθοποιών, ρίχνει δύο κουταλιές άνευρη σκηνοθεσία και μια μεζούρα ωραία σκηνικά τα ψήνει για 77 λεπτουδάκια ενώ στη μέση περίπου των 77 χλαπακώνουμε ποπ κορν και το κέικ μας είναι έτοιμο! Ο βασικότερος λόγος για να πάει να δει κανείς λοιπόν αυτή την ταινία είναι γιατί για άλλη μια φορά τόσο η strip όσο και ο Hoffman μπαίνουν πραγματικά στο πετσί του ρόλου και για να χρησιμοποιήσω την πιο κλισέ έκφραση ever «δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας». Είναι πολλά τα σημεία που κανείς πραγματικά θαυμάζει τους δύο αυτούς μεγάλους ηθοποιούς απλά θα αναφέρω μια δυο χαρακτηριστικές σκηνές. Οι δύο μεγάλοι διάλογοι ανάμεσα τους και ειδικά ο δεύτερος πραγματικά σου δίνουν την εντύπωση ότι είσαι σε μια γωνία του δωματίου και παρακολουθείς μια πεπεισμένη καλόγρια και έναν αμφιβάλλοντα ιερέα να προσπαθούν να πείσουν ο ένας τον άλλο. Ψάχνοντας πάντως γύρω γύρω ή ακόμα και πάνω κάτω, μερικές φορές και δεξιά και αριστερά, ο περισσότερος κόσμος εξυμνεί την strip με αποκορύφωμα την ακαδημία αγαλματιδίων που τις χάρισε και μια υποψηφιότητα....ακόμα! Οφείλω, ή έστω θέλω να διαφωνήσω γιατί πραγματικά νομίζω ότι χωρίς να μειώνετε η αξία της strip….o παππάς την αφήνει Κανά γύρο πίσω του. Πρώτον και βασικότερων γιατί όλο το παιχνίδι με την αμφιβολία για το αν το έκανε η όχι για μένα στηρίζετε κυρίως πάνω στην δικιά του αντίδραση...ή και μερικές φορές μη αντίδραση. Είναι το πρόσωπο του παπά-φλιν που σε κάνει να σκεφτείς...ρε λες???? Ένα ακόμα δείγμα είναι όταν στο δεύτερο του κήρυγμα στην εκκλησία όταν περιγράφει την ιστορία με τα πούπουλα και τα κουτσομπολιά, όταν κάνει τη φωνή του ιρλανδού ιερέα ο΄ρούρκ λέει τα λόγια του με ιρλανδική προφορά. Απίστευτος......απλά απίστευτος!

Η ταινία πάντως χάνει το χαρακτηρισμό «θα τη θυμάμαι για πάντααααααααα» κυρίως λόγω της άνευρης σκηνοθεσίας της. Ήταν η πρώτη αίσθηση που είχα βγαίνοντας από την αίθουσα και μου επιβεβαιώθηκε και μετά ψάχνοντας πληροφορίες για τον σκηνοθέτη και βρίσκοντας ότι τα τελευταία 15 χρόνια έχει κάνει δύο ολόκληρες και δε ξέρω πρέπει να ομολογήσω πόσες μισές ταινίες. Είναι κρίμα πάντως γιατί με το σενάριο και με τους ηθοποιούς που είχε στη διάθεση του θα μπορούσε τουλάχιστον να κατεβάσει από το Google τον οδηγό του «γίνε σκηνοθέτης μόνος σου σε 15 ώρες» και να πετύχει κάτι τις παραπάνω. Για να μην είμαστε παντελώς άδικοι πάντως η διαχείριση του ανέμου που για μένα συμβολίζει την ίδια την αμφιβολία είναι πολύ πετυχημένη και προσθέτει αρκετά στην όλη ατμόσφαιρα της ταινίας. Παρατηρήστε το και θα δείτε ότι κάθε φορά που αναμένετε να υπάρξει κάποια συζήτηση που θα εντείνει την αμφιβολία πάντα ο αέρας εμφανίζετε στην σκηνή και μάλιστα όσο αυξάνει η αμφιβολία...τόσο αυξάνει και η ένταση του. At the down down of the writing πάντως η ταινία αξίζει τα 7 ευρώπουλα σας και αν μη τη άλλο μια κουβεντούλα μετά για το αν το κανε ή δε το κάνε θα την κάνετε.

Μουσικό Υ.Γ. 1 : μου ρθε ταχυδρομικός προχθές ο προηγούμενος δίσκος του Morrissey σε digipack με 6 ευρώπουλα και του tom York με 5. Και τα δύο καλούδια από το www.play.com . Μπείτε και δύσκολα θα βγείτε χωρίς να χρησιμοποιήσετε κάποια πιστωτική κάρτα.

Μουσικό Υ.Γ. 2 : πολύ καινούργιο πράγμα αναμένετε... U2, Depeche, Franz Ferdinand…να μας δείνανε και κανά 5αωρο δώρο με την αγορά ενός cd μπας και μπορέσουμε να τα απολαύσουμε και πιο άνετα.

Υ.Γ. 3 : και επισήμως πλέον θέλω να δηλώσω ότι το Scrubs είναι καλύτερο από τα Friends όσο μα όσο αιρετικό και αν ακούγετε αυτό.

Βρείτε το κουμπί μου.......

2009-02-23T08:44:00.000-08:00

Το θαυμαστό με τον κινηματογράφο είναι ότι βλέποντας δύο ταινίες στη σειρά μπορεί να υμνήσεις την έβδομη τέχνη........ή να στραφείς προς το γκολφ το υποθαλάσσιο τάβλι και λοιπές ευγενικές ασχολίες. Ευτυχώς για το blog συνέβη το πρώτο γιατί οφείλω να ομολογήσω ότι master στο γκολφ δε με λες ούτε καν στο Wii. Μέσα σε ολίγες μέρες λοιπόν είδα δύο έργα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους αλλά και τα δύο πετύχανε να δημιουργήσουν εντονότατα συναισθήματα. Για το πρώτο απλά πιάστε αυτή την σελίδα από την αρχή. Το δεύτερο είναι το καινούργιο παραμύθι του David Fincher το The curious case of Benjamin Button. Ναι ναι ξέρω ότι όσοι δεν έχουν ιδέα για την υπόθεση και βλέπουνε στην ίδια πρόταση Fincher και παραμύθι, νομίζουν ότι το γράφω αυτό το κείμενο μετά από μια κατανάλωση τουλάχιστον τριών μπουκαλιών κάποιου οινοπνευματώδους βομβοιδούς προελεύσεως, αλλά όχι. Ζητείτε λοιπόν να επικοινωνήσει μαζί μας αυτός που του αγίου david έκανε δώρο στον αγαπημένο μας σκηνοθέτη μια κασετίνα με όλα τα έργα του tim burton!!

Λέγοντας λοιπόν ένα δύο λόγια για την υπόθεση της ταινίας, εξιστορεί την ιστορία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε γέρος....και πέθανε νεογέννητο! Στο ρόλο του ανάποδου ανθρώπου είναι ο Bradd o Pitt ενώ με άνεση θα συμφωνήσω με τον ευτελή αριθμό των 34521214 άλλων που ρώτησα και μου είπανε ότι η καιτούλα η blanchett είναι η πραγματική αποκάλυψη της ταινίας. Όχι ότι κάνει κάτι λάθος ο Pitt απλά η performance της καιτούλας είναι αυτή που ξεχωρίζει. Το βασικό όμως στην ταινία είναι αυτό που είπαμε και παραπάνω, ότι ο fincher δλδ αποφάσισε να εξιστορήσει ένα παραμύθι. Τώρα συμβαίνει αυτό γιατί τελειώσανε οι ιστορίες με serial killers……θα σας γελάσω ειλικρινά. Πάντως μη περιμένετε να δείτε ούτε seven, ούτε fight club ούτε καν έστω zodiac. Το ερώτημα που προκύπτει είναι μας ενοχλεί κάτι τέτοιο? Η δικιά μου απάντηση είναι καταφανώς όχι γιατί ο άνθρωπος αποδεικνύει για άλλη μια φόρα ότι έχει μεγάλο ταλέντο ασχέτως του είδους της ταινίας με την οποία καταπιάνεται.

Μέσα λοιπόν από την ιστορία αυτή μπορεί ο καθένας να εστιάσει σε πολλά μικρά αλλά δυνατά concept με τα οποία ασχολείται η ταινία με πρώτο και καλύτερο αυτό του χρόνου που συμβολίζετε και από το ρολόι που πηγαίνει προς τα πίσω αλλά και από ολόκληρη την ζωή του Benjamin. Πολλοί από μας θα θέλαμε να γυρίσουμε τον χρόνο προς τα πίσω.....τελικά όμως πόσο αλλάζει τις ζωές μας? Το εντυπωσιακότερο για μένα πάντως είναι πως σχεδόν το σύνολο των ανθρώπων που περιτριγυρίζουν τον πρωταγωνιστή τον αντιμετωπίζουν με βάση το φαίνεσθε.....και με λαμπερές εξαιρέσεις με το είναι. Ο πρώτος που βλέπει το παιδί μέσα στο γέρικο σώμα εκτός από την μάνα του.....είναι και τελικά αυτή που θα τον συνοδέψει στις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του. Για μένα αυτό είναι και το μεγαλύτερο μήνυμα αυτής της ταινίας. Appearances are deceiving που λένε και στο χωριό μου, και μάλιστα το βάζω πάνω από το παιχνίδι με το χρόνο το οποίο είναι πολύ έξυπνο σεναριακά αλλά θα έμενε μετέωρο αν δε συνοδευόταν από την ουσία. Πολύ ωραία και κινηματογραφικά αλλά και νοηματικά είναι και η σκηνή του ατυχήματος που με πολύ γλαφυρό τρόπο ο σκηνοθέτης μας δείχνει το πως το πέταγμα της πεταλούδας στην Ν Υόρκη προκαλεί χαλαζόπτωση στην Νέα Χαλκηδόνα....

Αυτό που έχει αξία πάντως είναι ότι παρά την τιτανίκια διάρκεια του το παραμύθι αυτό καταφέρνει να σε συγκινεί αλλά και να σε προβληματίζει ταυτόχρονα. Τώρα δεν ξέρω αν με τη λέξη συγκινεί πρέπει να αναφέρω ποσότητα τσαλακωμένων χαρτομάντιλων στη διπλανή καρέκλα αλλά σίγουρα το στόχο της τον πετυχαίνει ο οποίος αν και πολύ απλός επιτυγχάνατε όλο και λιγότερο τον τελευταίο καιρό από τα μεγαθήρια της έβδομης τέχνης....το να ταξιδέψεις δλδ σε ένα μαγικό διαφορετικό κόσμο. Για να μην παρεξηγηθώ πάντως και χάσω έστω και έναν από τους 234512 αναγνώστες μου οι ομοιότητες με τον τιμ τον μπάρτον αρχίζουν και τελειώνουν στην εξιστόρηση ενός παραμυθιού και that’s all. Κανένα άλλο χαρακτηριστικό ειδικά όσον αφορά την ατμόσφαιρα που συνήθως κινηματογραφεί ο τιμ δεν απαντάτε εδώ. Εν κατακλείδι για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε μέσα σε διάστημα μιας βδομάδας βγήκα από δύο τελείως διαφορετικές μεταξύ τους ταινίες με την ίδια αίσθηση ότι μια καλή ταινία μπορεί να σου προκαλέσει πολλά και κυρίως εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους συναισθήματα.

Υ.Γ. 1: βγήκανε πσες τα οσκαρς. Θα ακολουθήσει ενδελεχές σχόλιο αλλά όχι και τόσο ενδελεχές γιατί οι θεούληδες promoters την ταινία που κέρδισε 8 αγαλματίδια.....ΘΑ την φέρουν.

Υ.Γ. Μουσικό 2 : αν κανένας πήγε στους mogwai ας ρίξει ένα σχολιάκι και για μας...ασχέτως του αν πήρατε πάντως απουσία ή όχι........ρίξτε ένα άκουσμα στον τελευταίο τους δίσκο......ίσως και ο καλύτερος της καριέρας τους.........που μικρή δε την λες!!!

Υ.Γ. Μουσικό 3: ποιός θα μου λύσει εμένα την απορία γιατί στο ελλάντα εξαγάγουμε μόνο νεκρομέταλα και σάκηδες??? Κουφοί ή χωρίς χέρια γεννηθήκαμε ούλοι εδώ πέρα ε?????

Παλεύοντας................

2009-02-13T06:24:00.000-08:00

Κάθε φορά που βγαίνουμε από μια ταινία, τρεις είναι οι πιο διαδεδομένες συμπεριφορές: Μια αρκετά συνηθισμένη τον τελευταίο καιρό… να κουβεντιάζεις δηλαδή για άλλες ταινιάρες που έχεις δει ευρύτερα ή έστω του ιδίου σκηνοθέτη ή ηθοποιού. Μια δεύτερη να αρχίσεις να ψάχνεις 3.7 δευτερόλεπτα μετά το τέλος της ταινίας πού θα πάτε για ποτό και μια πιο σπάνια τρίτη όπου κουβεντιάζεις και ακούς και τους δίπλα να κάνουν το ίδιο για το πώς τελικά πέρασες τις αμέσως προηγούμενες δυο ώρες. Τώρα βέβαια για τη δεύτερη περίπτωση δε σημαίνει απαραιτήτως ότι η ταινία ήταν διασκευή του ρόδα τσάντα και κοπάνα 7, απλώς μπορεί τελικά να δέχτηκε να πάτε σινεμά εκείνη η θεά από το γραφείο που τόοοοοσες μοναχικές νύχτες έχει συνοδέψει εσένα και τα άνω άκρα σου σε περιπλανήσεις μαγικές. Υπάρχει τώρα που το σκέφτομαι και μια τέταρτη περίπτωση η οποία εδώ που τα λέμε ήταν και το έναυσμα για να κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή μου και να γράφω: το να σε «στοιχειώνει» και την επόμενη... και τη μεθεπόμενη... και τις επόμενες anyway μέρες αυτό που για δυο ώρες απόλαυσες. Σκέφτηκα λοιπόν να προσπαθώ να κάνω προτάσεις ό,τι μου αφήνει κάθε επίσκεψη στο μαγικό κόσμο της έβδομης τέχνης μπας και ανοίξουμε και κανά διάλογο της προκοπής. Ααααα και να μη το ξεχάσω... οι επισκέψεις δε θα ‘ναι απαραιτήτως του παρόντος και κυρίως δε θα ‘ναι μόνο της τέταρτης προαναφερθείσας κατηγορίας!!

Χθες λοιπόν, ή προχθές αν το διαβάζετε αύριο, ή πριν μια βδομάδα αν το διαβάζετε σε μια βδομάδα, ή.............χμμ ναι μάλλον δεν έμεινε κανείς!! Η παρθενική ταινία αυτού του προς το παρόν μονόλογου λοιπόν είναι το Wrestler του Darren Aronofsky με τον Mickey Rourke. Με τρία άντε το πολύ τέσσερα λόγια η ταινία ακολουθεί το φινάλε της πορείας ενός παλιού θρύλου του wrestling ο οποίος λόγο ενός προβλήματος υγείας αναγκάζεται να φύγει νωρίτερα από τα γήπεδα. Η ουσία της ταινίας όμως δεν είναι το σενάριο αυτό κάθε αυτό αλλά η διαδρομή. Αυτό το ταξίδι στην ψυχή ενός ανθρώπου που προσπαθεί να βρει μια θέση ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν του και το αβέβαιο μέλλον. Ο σκηνοθέτης παίζει απίστευτα με την ψυχοσύνθεση του ήρωά του, έχοντας στο οπλοστάσιο του και ένα Mickey Rourke που, παίζοντας τον εαυτό του, ουσιαστικά δείχνει και την κλάση του σαν ηθοποιός. Τώρα θα μου πείτε ήξερες εσύ ότι έχει κλάση;;;; Εεεε κάτι ψυλλιαζόμασταν από το sin city!!

Επιστρέφοντας στην ταινία είναι θαυμαστό λοιπόν πώς καταφέρνει ο Aronofsky να ταυτίσει τον καθένα από μας με τον ήρωά του. Γιατί, και σε αυτό το σημείο δε θέλω ντροπές όποιος δε συμφωνεί να σηκώσει χεράκι να μετρηθούμε βρε αδερφέ, ποιός από μας δεν έχει μείνει κολλημένος σε κάποιες ένδοξες στιγμές του παρελθόντος του αρνούμενος ουσιαστικά να ζήσει επαρκώς το σήμερα; Η ποιός δεν προσπάθησε να απεγκλωβιστεί από λάθη του παρελθόντος με ταυτόχρονες μεγάλες δηλώσεις επιτυχίας αυτού του απεγκλωβισμού για να συνειδητοποιήσει πόοοοοοσο τραγικά δύσκολο είναι να πέσεις για ύπνο και να ξυπνήσεις με την version 2 του εαυτού σου; Αυτό το τραγικό ταξίδι στην κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης επιχειρεί, πλήρως επιτυχημένα κατ’ εμέ, ο σκηνοθέτης συνοδευόμενος από την γνωστή του τεχνική αρτιότητα αλλά και το απόλυτα πεσιμιστικό του βλέμμα. Καμιά προηγούμενη ταινία του Aronofsky δε λυτρώνει τους ήρωες της, αλλά και ταυτόχρονα καμιά δεν τους μισεί. Ακολουθεί και εδώ το μοτίβο του με βάση το οποίο οι ήρωες του δε γίνονται μαριονέτες στα χέρια του... απλά ζουν και δυστυχώς πολύ συχνά ζουν ακριβώς όπως και ο Νίκος, ο Μητσάρας, η Ελένη... δεν υπάρχει happy end εδώ... όπως δεν υπάρχει και στη ζωή... μόνο happy intermissions και ακόμα πιο happy μικρές στιγμές.

Η ταινία είναι εκπληκτική πάντως γιατί αυτό το ταξίδι ο σκηνοθέτης το διανθίζει με μικρές αλλά ουσιαστικές λεπτομέρειες που δείχνουν την μεγάλη του, όπα sorry το παίρνω αμέσως πίσω, την ΤΕΡΑΣΤΙΑ κλάση του! Παραθέτω μερικές με τυχαία σειρά όντας σίγουρος ότι έχασα τουλάχιστον άλλες τόσες. Παρατηρείστε τους διαλόγους του Ράντι με την στριπτιζέζ... είναι σοβαρότατοι διάλογοι δυο απλών ανθρώπων όμως. Δε μιλάνε καθηγητές πανεπιστημίου... ούτε δυο άνθρωποι των οποίων το background θα δικαιολογούσε να είναι μάστορες στην διαχείριση των συναισθημάτων τους, και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τον τρόπο που μιλάνε και εκφράζονται. Σύνθετα συναισθήματα εκφρασμένα με ένα τόοοοοσο απλό και καθημερινό τρόπο. Παρατηρείστε επίσης πώς εστιάζει η κάμερα στον πρωταγωνιστή προ και μετά την εμφάνιση του προβλήματος υγείας. Πριν τον δείχνει σχεδόν συνέχεια από πίσω... ακολουθώντας ένα θρύλο... μετά που αρχίζει να πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος μεταφέρονται τα πλάνα από μπροστά... απίστευτα συγκινητική βεβαίως είναι και η στιγμή που περπατάει ο Ράντι προς την πρώτη μέρα της νέας του δουλειάς.
Θα ήταν αδικία επίσης να μην πούμε πόσο σημαντικότατο κομμάτι της επιτυχίας αυτού του puzzle παίζουν και ο Mickey Rourke αλλά και η Marisa Tomei που και για να βγάλω τον MILF fan που κρύβω μέσα μου... απλά δεν μπορώ να μην είμαι υποκειμενικός για την performance της ηθοποιίας της. Εν κατακλείδι μια μεγάλη ταινία από ένα άνθρωπο που έχει βαλθεί κάθε 3-4 χρόνια να μας θυμίζει πώς φτιάχνονται αξέχαστες ταινίες.

Υ.Γ. 1 Μουσική απορία Α. Όταν έχεις βγάλει 2 καλούς αλλά όχι τρελούς δίσκους... και βγάζεις ένα πολύ δυνατό τρίτο δίσκο... γιατί βγάζεις ένα τέταρτο που μοιάζει στους 2 πρώτους οεο???? Κατά προτίμηση απάντηση θα ‘θελα από τους ίδιους τους Μy Morning Jacket για τη σχέση ανάμεσα στο Evil Urges και το Z!!

Y.Γ. 2 μουσική απορία Β. Κάτι πήρε το αυτάκι μου για Duffy και Killers στο Rockwave... τώρα εγώ γιατί πιστεύω ότι θα προσπαθήσουν τα τζιμάνια της didi να μας πείσουνε ότι το πρέπον είναι να ‘ναι οι φονιάδες δεύτεροι;;;;;;; Αχχχχχ έστω από το ολότελα...

Υ.Γ. 3 Όποιος δεν έχει ακόμα ανακαλύψει το Battlestar Galactica να ‘ρθει με τον κηδεμόνα του και να γράψει 100 φορές σε τοίχο του σπιτιού του με καθημερινή οπτική πρόσβαση την πρόταση... θα βλέπω τουλάχιστον ένα επεισόδιο τη μέρα και τα ΣΚ θα κάνω επαναλήψεις στα κυριότερα σημεία...