Ο νεκρός δεδικαίωτε όπως λέει και ο λαός, ή διαφορετικά, όταν κάτι δε μπορεί να σε απογοητεύσει πια, θυμάσαι μόνο ότι σε γοήτευσε. Έτσι δουλεύει ο ανθρώπινος εγκέφαλος και όχι δεν μπήκατε στο blog του ξαδέρφου μου που πάει για nobel βιολογίας, ακόμα για ταινίες μιλάμε εδώ, αλλά όπως και να το κάνεις ο Θαυμαστός κόσμος του Doctor Parnassus σηκώνει τέτοια κουβέντα. Η νέα ταινία του πύθωνα Terry Gilliam λοιπόν, μένει στην ιστορία σαν η τελευταία του Heath Ledger, του ανθρώπου που αποτελεί το πρώτο θύμα του Joker στον πραγματικό κόσμο. Ο νεαρός αυτόχειρας πρόλαβε να μας δείξει το ταλέντο του τόσο σαν εις εκ των αδερφών Grimm, κυρίως στο gay γουέστερν, αλλά και σαν Joker όπου απλά απέδειξε ότι ουδείς αξεπέραστος αγαπητέ κ. Jack Nicholson.
Πάει η πρώτη παράγραφος… πάμε στη δύσκολη δεύτερη που αφορά την ταινία. Υπόθεση ε?? οκ εσείς το ζητήσατε… η ταινία λοιπόν ασχολείται με το κινούμενο τσίρκο του Δρ Parnassus, ενός περιπλανώμενου αιωνόβιου τύπου που περνάει την ατέλειωτη ζωή του βάζοντας στοιχήματα με το διάολο. Το κλου της υπόθεσης όμως είναι ότι διαθέτει ένα μαγικό καθρέπτη (σαν κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του εξάλλου) ο οποίος αποκαλύπτει σε όποιον περάσει το κατώφλι του την πραγματική μορφή της ψυχής του. Κάπου εκεί μπλέκει ο tony ένας περίεργος τύπος που έχει μια τάση να βρίσκεται με μια θηλιά στο λαιμό. Σας μπέρδεψα??? Ε για ταινία του Gilliam μιλάμε ο οποίος δείχνει γενικώς να κάνει μια βουτιά στο ένδοξο παρελθόν του και κυρίως σε εποχές Brazil, έχοντας δει όμως όλες τις τελευταίες ταινίες τόσο του Tim Barton αλλά και του Guillermo del Toro. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα περάσετε καλά αν πάτε με το σκεπτικό ότι μιλάμε για το σκηνοθέτη των αδερφών Grimm και όχι για το σκηνοθέτη του 12 monkeys!! Με τη δεύτερη αυτή σκηνοθετική του περσόνα ο Gilliam δυστυχώς έχει τσακωθεί εδώ και καιρό αλλά πού θα πάει… θα βρεθεί κάποιος να τους συμφιλιώσει. Ο λάθος τρόπος για να δει κάποιος την εν λόγω ταινία πάντως είναι περιμένοντας να δει έναν εκπληκτικό Ledger… sorry που σας χαλάω την έκπληξη αλλά για άλλες ταινίες θα περάσει στο πάνθεον αυτών, που θα θέλαμε να έχουμε κι άλλες αποδείξεις του ταλέντου τους.
Αν κάτι μου έμεινε πάντως σαν θεατή με το που τελειώνει αυτό το ταξίδι στην ζωηρή φαντασία του δημιουργού του, που για μια ακόμα φορά μπλέκει σύμβολα και δοξασίες από κάθε γνωστή θρησκεία και μυθολογία, είναι η ανθρώπινη ανάγκη να κατανοήσουμε τα σκοτεινά αλλά και τα φανερά συνάμα μονοπάτια της ψυχής μας. Είναι συναρπαστικό το ότι ο σκηνοθέτης σου δείχνει ότι ακόμα και οι 2 αιώνιες οντότητες της ταινίας δεν ξέρουν από πριν πιο μονοπάτι θα ακολουθήσει η ψυχή του καθενός από μας που κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας παλεύουμε ανάμεσα στα «θέλω» και στα θέλω μας. Το σίγουρο πάντως είναι ότι αυτό το παραμύθι δεν ασχολείται με την αέναη μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό αλλά με την αέναη μάχη που ο καθένας από μας ξεκινάει κάθε πρωί και νομίζει ότι τελειώνει κάθε βράδυ…
Υ.Γ. 1 : ένα μπράβο για να μη ξεχνιόμαστε ανήκει στα 3 μεγάλα ονόματα που ενσάρκωσαν τον tony μετά το θάνατο του Ledger και δεν πήραν δραχμή… ή μάλλον καλύτερα δολάριο για να τα πάρει όλα η μικρή κορούλα του Heath.
Μουσικό Υ.Γ. 2 : Το 2009 φεύγει οι λίστες με τα καλύτερα album της χρονιάς έρχονται σωρηδόν. Αν θέτε μια αίσθηση πάντως δεν ξετρελάναμε τα αυτάκια μας αυτή τη χρονιά.
Μουσικό Υ.Γ. 3: Έρχεται το φλεβάρη ο Ian Brown. Ο πάλε ποτέ stone roses δε συνοδεύεται από την καλύτερη φήμη για τις σόλο συναυλίες του… αλλά θα τον τιμήσουμε.
Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009
Τετάρτη, 02 Δεκεμβρίου 2009
Πατώντας στο φεγγάρι…
Ότι δεν είμαι fun του θεάτρου είναι γνωστό…εεε σε μένα και πλέον όμως και σε 235211531 άλλους…εσάς δλδ που μόλις τώρα διαβάσατε αυτή τη γραμμή. Θα μου πείτε βέβαια και μένα δε μου αρέσει η σπανακόπιτα αλλά δεν φτιάχνω ολόκληρο blog για να το διατυμπανίσω. Ίσως δεν έχω πάει στις κατάλληλες παραστάσεις… αλλά γενικά πάντα θεωρούσα το θέατρο βαρετό ενώ αντιθέτως μου αρέσανε και συνήθως αρκετά, οι θεατρικές ταινίες. Η ταινία που θα μας απασχολήσει λοιπόν άνετα γινότανε θεατρικό έργο και ας λαμβάνει χώρα στο φεγγάρι!!! The Moon λοιπόν… και τα μυαλά στα κάγκελα. Χωρίς να θέλω να πω πολλά για την υπόθεση γιατί περιέχει μια ανατρεπτική έκπληξη στην μέση περίπου της ταινίας να πούμε απλά ότι βλέπουμε τη ζωή του μοναδικού κατοίκου ενός εργοστάσιου παραγωγής ενέργειας στη σελήνη.
Οι θεατρικές ταινίες έχουν ένα μεγάλο εμπόδιο να προσπεράσουν γι αυτό και συνήθως δε κάνουν και μεγάλα ανοίγματα στα box office…αν ο θεατής χασμουρηθεί πάνω από 3 φορές αφού δε μπορεί να το βάλει στο fast forward θάβει την ταινία. Η εν λόγω φεγγαροταινία λοιπόν μόλις ολοκληρωθεί το δεύτερο και είσαι έτοιμος ν’ ανοίξεις τη στομάρα για το τρίτο χασμουρητό, σου πετάει μια ξεγυρισμένη ανατροπή και ξαφνικά ψάχνεις να βρεις ποιος διπλανός σου έχει νερό διαθέσιμο για να ρίξεις στη μούρη σου! Έχει και μια άλλη μεγάλη δύναμη κρυμμένη στο μπατζάκι της όμως… έναν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ Sam Rockwell. Είχα ακούσει τα γνωστά κλισέ για το πόσο καλός είναι…πόσο κρατάει την ταινία στους ώμους του κτλ κτλ αλλά εδώ μιλάμε όντως για άλλο φρούτο. Πάντως για να λέμε τα σύκα σύκα μιας και πιάσαμε τα φρούτα γενικώς παρόλο που έχει λίγους main ρόλους γενικά όπου έχει παίξει τον θυμάσαι όπως στο Πράσινο Μίλι, το Frost/Nixon αλλά και το μικρό σε διάρκεια The Assassination of Jesse James. Ο άνθρωπας όπως λέμε και στο χωριό μου καταφέρνει να σηκώσει στις πλάτες του έναν αρκετά δύσκολο ρόλο δείχνοντας με έμφαση ένα δάχτυλο του χεριού του σε όλους που τόσα χρόνια τον αγνοούν για τους πρωταγωνιστικούς τους ρόλους.
Το άλλο μεγάλο όπλο της ταινίας είναι το ότι καταφέρνει να είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που διαπραγματεύεται καθημερινές μας ανησυχίες. Η μοναξιά και κυρίως η ανάγκη διαπίστωσης της θέσης μας σε αυτό τον κόσμο είναι κάτι που μας απασχολούσε, μας απασχολεί και θα μας απασχολεί. Μια καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας δεν χρειάζεται ευφάνταστα τέρατα και διαστημόπλοια σε μέγεθος ίσα με μια μικρή χώρα. Αν δε σας πείθει τούτη η παράγραφος πεταχτείτε απλά μέχρι το video club της γειτονιάς σας και πάρτε το Blade Runner και πείτε μου. Το τελικό συμπέρασμα πάντως είναι ότι άμα την βρείτε πουθενά να παίζετε τρέχτε!!!
Υ.Γ. 1: Το blog έπεσε σε φθινοπωρινή νάρκη!!! Μας έφαγε το τρέξιμο αλλά τώρα που έπιασα πλέον τους χρόνους που θέλω για την κάθοδο μου στους ολυμπιακούς του 2010 θα επανέλθω δριμύτερος!!
Μουσικό Υ.Γ. 2: Μας έχει φάει η ζέστη και η ανομβρία και μόνο τη μέρα των Killers βρήκε ο καλός θεούλης να επιπλώσει το Terra Vibe με καρέκλες. Τη τύχη μου μέσα…
Μουσικό Υ.Γ. 3: Πήραμε το εισιτήριο μας σαν νομοταγείς πολίτες και ξαφνικά ο επόμενος Σεπτέμβριος έχει αρχίσει να γίνετε πολύ θελκτικός…
Οι θεατρικές ταινίες έχουν ένα μεγάλο εμπόδιο να προσπεράσουν γι αυτό και συνήθως δε κάνουν και μεγάλα ανοίγματα στα box office…αν ο θεατής χασμουρηθεί πάνω από 3 φορές αφού δε μπορεί να το βάλει στο fast forward θάβει την ταινία. Η εν λόγω φεγγαροταινία λοιπόν μόλις ολοκληρωθεί το δεύτερο και είσαι έτοιμος ν’ ανοίξεις τη στομάρα για το τρίτο χασμουρητό, σου πετάει μια ξεγυρισμένη ανατροπή και ξαφνικά ψάχνεις να βρεις ποιος διπλανός σου έχει νερό διαθέσιμο για να ρίξεις στη μούρη σου! Έχει και μια άλλη μεγάλη δύναμη κρυμμένη στο μπατζάκι της όμως… έναν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ Sam Rockwell. Είχα ακούσει τα γνωστά κλισέ για το πόσο καλός είναι…πόσο κρατάει την ταινία στους ώμους του κτλ κτλ αλλά εδώ μιλάμε όντως για άλλο φρούτο. Πάντως για να λέμε τα σύκα σύκα μιας και πιάσαμε τα φρούτα γενικώς παρόλο που έχει λίγους main ρόλους γενικά όπου έχει παίξει τον θυμάσαι όπως στο Πράσινο Μίλι, το Frost/Nixon αλλά και το μικρό σε διάρκεια The Assassination of Jesse James. Ο άνθρωπας όπως λέμε και στο χωριό μου καταφέρνει να σηκώσει στις πλάτες του έναν αρκετά δύσκολο ρόλο δείχνοντας με έμφαση ένα δάχτυλο του χεριού του σε όλους που τόσα χρόνια τον αγνοούν για τους πρωταγωνιστικούς τους ρόλους.
Το άλλο μεγάλο όπλο της ταινίας είναι το ότι καταφέρνει να είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που διαπραγματεύεται καθημερινές μας ανησυχίες. Η μοναξιά και κυρίως η ανάγκη διαπίστωσης της θέσης μας σε αυτό τον κόσμο είναι κάτι που μας απασχολούσε, μας απασχολεί και θα μας απασχολεί. Μια καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας δεν χρειάζεται ευφάνταστα τέρατα και διαστημόπλοια σε μέγεθος ίσα με μια μικρή χώρα. Αν δε σας πείθει τούτη η παράγραφος πεταχτείτε απλά μέχρι το video club της γειτονιάς σας και πάρτε το Blade Runner και πείτε μου. Το τελικό συμπέρασμα πάντως είναι ότι άμα την βρείτε πουθενά να παίζετε τρέχτε!!!
Υ.Γ. 1: Το blog έπεσε σε φθινοπωρινή νάρκη!!! Μας έφαγε το τρέξιμο αλλά τώρα που έπιασα πλέον τους χρόνους που θέλω για την κάθοδο μου στους ολυμπιακούς του 2010 θα επανέλθω δριμύτερος!!
Μουσικό Υ.Γ. 2: Μας έχει φάει η ζέστη και η ανομβρία και μόνο τη μέρα των Killers βρήκε ο καλός θεούλης να επιπλώσει το Terra Vibe με καρέκλες. Τη τύχη μου μέσα…
Μουσικό Υ.Γ. 3: Πήραμε το εισιτήριο μας σαν νομοταγείς πολίτες και ξαφνικά ο επόμενος Σεπτέμβριος έχει αρχίσει να γίνετε πολύ θελκτικός…
Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009
Να πάω φέτος cinema…η να μη πάω? Part 2... και τελευταίο
Τα φύλα πέσανε, οι βροχές ξεκίνησαν και όλοι ετοιμαζόμαστε για…εκλογές!! Όχι όχι δεν φέρανε τα όσκαρ νωρίτερα απλά για ακόμα μια φορά θα ξεκινήσουμε την προσπάθεια να σώσουμε αυτή τη χώρα. Τώρα που λέω θα ξεκινήσουμε μήπως να πείθαμε τον καλό μας πρωθυπουργό να τις βάλει το Σεπτέμβρη που ταιριάζει και με το concept της καινούργιας αρχής? Μετά από αυτό το ενδελεχές και πλήρως εμπεριστατωμένο πολιτικό σχόλιο περνάω χωρίς φόβο και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα με πολύ πάθος στο Shutter Island ή ελληνιστί την-τέταρτη-στη-σειρά-συνεργασία-De Caprio Scorsese-και-την-επιστροφή-του-τελευταίου-σε-φάση-Cape Fear. Αν πάντως η εταιρεία που θα την φέρει στην Ελλάδα μεταφράσει το Shutter Island όπως εγώ θα χρειαστεί μεγάλη αφίσα, κάτι που το εύχομαι γιατί άνευ απροόπτου μιλάμε για μεγάλη ταινία.
Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο χαρακτηριστικό του Νοεμβρίου είναι ότι είναι…πριν τον Δεκέμβρη. Κάνοντας ένα επιστημονικά δομημένο gallop που αποτελούταν από συμπλήρωση ερωτηματολογίου από ένα δείγμα (χμμμ το να με χαρακτηρίσω δείγμα είναι άραγε κολακευτικό ή όχι??) κατέληξα καταφανώς στο προαναφερθέν συμπέρασμα ότι η μια και μοναδική χρήση του Νοεμβρίου είναι να σε προετοιμάσει για το Christmas spirit βρε αδερφέ. Θα ασχοληθούμε λοιπόν με δυο ταινίες που μοιράζονται ένα κοινό υπόβαθρο…την καταστροφή του πλανήτη και τα Χριστούγεννα!!! Οκ κανένα κοινό υπόβαθρο αλλά πρέπει να δείτε και το 2012 και το Α Christmas Carol. To A γιατί ο σκηνοθέτης του, Roland Emmerich λέει ότι μπορεί να καταστρέψει τον πλανήτη με ακόμα πιο εντυπωσιακότερους τρόπους απ΄ ότι έκανε στο Α day after Tomorrow, και το Β γιατί είναι ένα animation movie στο οποίο ο Jim Carrey υπό το βλέμμα του Robert Zemeckis δίνει στον Skroutz να καταλάβει τη πάει να πει βερίκοκο ή εν πάση περιπτώσει τρία φαντάσματα των Χριστουγέννων.
Τα Χριστούγεννα ήρθανε, εγώ ξεπέρασα τις επιτρεπόμενες από τον συγγραφικό νόμο λέξης ενός άρθρου οπότε κλείνοντας θα πούμε δυο, άντε δεκαπέντε λογάκια για την πιο σημαντική ταινία της χρονιάς το Avatar. Επιστημονικής φαντασίας, επιστροφή του James Cameron μετά από 12 χρόνια και την τεράστια επιτυχία του Τιτανικού…και όλα αυτά σε 3-D. Δε λέω τίποτε άλλο πέρα από το όποιος δε προσέλθει θα γραφτεί επιστολή προς τον κηδεμόνα του, τους φίλους του, αλλά και τις τράπεζες που χρωστάει για να τον περιποιηθούν καταλλήλως. Καλή σαιζόν λοιπόν με μπόλικο ποπ κόρν και φέτος!!!
Υ.Γ. 1: Πήγα και είδα αυτό τον καιρό τον παίχτη ή Gamer ελληνιστί. Πόσο κρίμα είναι άραγε να έχεις μια τόσο καλή σεναριακή ιδέα και από τα 100 λεπτά της ταινίας τα 92,5 να είναι φίσκα στα κλισέ???
Υ.Γ. 2: Αρχίσανε τα πρωτοβρόχια και για να πας πλέον σινεμά σαββατοκύριακο πρέπει να έχεις βύσμα!!! Καλό είναι αυτό μπας και αποκτήσουμε και κανα αναγνώστη παραπάνω!!
Μουσικό Υ.Γ. 3: Ξέρω ότι πάντα καταφεύγετε σε μένα για να μάθετε τα πάντα πρώτοι οπότε να σας πληροφορήσω ότι όπου να νε…. σε ένα χρόνο δλδ… θα σκάσουν μύτη οι U2!!
Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο χαρακτηριστικό του Νοεμβρίου είναι ότι είναι…πριν τον Δεκέμβρη. Κάνοντας ένα επιστημονικά δομημένο gallop που αποτελούταν από συμπλήρωση ερωτηματολογίου από ένα δείγμα (χμμμ το να με χαρακτηρίσω δείγμα είναι άραγε κολακευτικό ή όχι??) κατέληξα καταφανώς στο προαναφερθέν συμπέρασμα ότι η μια και μοναδική χρήση του Νοεμβρίου είναι να σε προετοιμάσει για το Christmas spirit βρε αδερφέ. Θα ασχοληθούμε λοιπόν με δυο ταινίες που μοιράζονται ένα κοινό υπόβαθρο…την καταστροφή του πλανήτη και τα Χριστούγεννα!!! Οκ κανένα κοινό υπόβαθρο αλλά πρέπει να δείτε και το 2012 και το Α Christmas Carol. To A γιατί ο σκηνοθέτης του, Roland Emmerich λέει ότι μπορεί να καταστρέψει τον πλανήτη με ακόμα πιο εντυπωσιακότερους τρόπους απ΄ ότι έκανε στο Α day after Tomorrow, και το Β γιατί είναι ένα animation movie στο οποίο ο Jim Carrey υπό το βλέμμα του Robert Zemeckis δίνει στον Skroutz να καταλάβει τη πάει να πει βερίκοκο ή εν πάση περιπτώσει τρία φαντάσματα των Χριστουγέννων.
Τα Χριστούγεννα ήρθανε, εγώ ξεπέρασα τις επιτρεπόμενες από τον συγγραφικό νόμο λέξης ενός άρθρου οπότε κλείνοντας θα πούμε δυο, άντε δεκαπέντε λογάκια για την πιο σημαντική ταινία της χρονιάς το Avatar. Επιστημονικής φαντασίας, επιστροφή του James Cameron μετά από 12 χρόνια και την τεράστια επιτυχία του Τιτανικού…και όλα αυτά σε 3-D. Δε λέω τίποτε άλλο πέρα από το όποιος δε προσέλθει θα γραφτεί επιστολή προς τον κηδεμόνα του, τους φίλους του, αλλά και τις τράπεζες που χρωστάει για να τον περιποιηθούν καταλλήλως. Καλή σαιζόν λοιπόν με μπόλικο ποπ κόρν και φέτος!!!
Υ.Γ. 1: Πήγα και είδα αυτό τον καιρό τον παίχτη ή Gamer ελληνιστί. Πόσο κρίμα είναι άραγε να έχεις μια τόσο καλή σεναριακή ιδέα και από τα 100 λεπτά της ταινίας τα 92,5 να είναι φίσκα στα κλισέ???
Υ.Γ. 2: Αρχίσανε τα πρωτοβρόχια και για να πας πλέον σινεμά σαββατοκύριακο πρέπει να έχεις βύσμα!!! Καλό είναι αυτό μπας και αποκτήσουμε και κανα αναγνώστη παραπάνω!!
Μουσικό Υ.Γ. 3: Ξέρω ότι πάντα καταφεύγετε σε μένα για να μάθετε τα πάντα πρώτοι οπότε να σας πληροφορήσω ότι όπου να νε…. σε ένα χρόνο δλδ… θα σκάσουν μύτη οι U2!!
Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009
Να πάω φέτος cinema…η να μη πάω? Part 1...
Ανοίξανε τα σχολεία λοιπόν. Τα φύλλα πέφτουν, η μέρα μίκρυνε, τα πρωτοβρόχια ήρθανε, χμμμ στις πόσες κλισέ εκφράσεις για το φθινόπωρο πιστεύετε πρέπει να σταματήσω?? Έχω κι άλλες πάντως…άντε μια τελευταία θα πω και θα μπω στο ζουμί. Αρχίζει λοιπόν σιγά σιγά και η νέα κινηματογραφική σαιζόν. Στο πνεύμα πρωτοτυπίας που με διακρίνει μέχρι τώρα θα πω ότι και φέτος πολλά αλλά πάρα πολλά κινηματογραφικά ταξίδια θα μαγέψουν τις σκοτεινές μας νύχτες. Χμμ μήπως να ξεκινάγαμε ένα παιχνίδι…βρές από πού κλέβω όλες αυτές τις «πρωτότυπες» και πρώτη φορά χρησιμοποιούμενες εκφράσεις? Anyway, όπως λένε και στο χωριό μου, μια από τις πιο αγαπημένες μου ενασχολήσεις πάντως κάθε Σεπτέμβρη είναι να διαβάζω τα άπειρα preview που βγαίνουν σε κάθε λογής έντυπο περιοδικό από τα εξειδικευμένα μέχρι αυτά που η κινηματογραφική τους ενασχόληση άρχετε και ολοκληρώνετε στα previews. Χμμ ζητώντας ειλικρινά και ταπεινά συγνώμη από τους πάντες θα κλείσω αυτή την παράγραφο με κάτι δικό μου για ακόμα μια φορά…αγαπητέ μου αναγνώστη πάμε χέρι χέρι λοιπόν στην βόλτα μας στις σκοτεινές αίθουσες της χρονιάς!!
Ο Σεπτέμβρης παραδοσιακά είναι ο μήνας που έχει συνιφαστεί με το φτου και από την αρχή. Δουλεία, σχολείο, σαιζόν, χειμώνας, αποφάσεις, κίνηση στους δρόμους, δίαιτα του Μήτσου απέναντι που απλά πήρε μερικά κιλάκια στις διακοπές… ορμώμενος από το γενικό αυτό concept θα σας πω για δυο ταινιούλες το Surrogates και το Dorian Gray. Τώρα θα μου πείτε οκ το surrogates ουδείς έχει ιδέα τη ταινία είναι μπορεί να έχει κάποια σχέση με την αρχή…ο Dorianakos ο Gray τη σχέση έχει όμως??? Και όμως έχει γιατί η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί… την αρχή μιας αρκετά gothic κινηματογραφικής χρονιάς. Και εξηγούμε άμεσα… φέτος αν εξαιρέσει κανείς τις αμέσου κατανάλωσης ρομαντικές κωμωδίες, οι κόσμοι που θα παρελάσουν από μπροστά μας δε θα νε και οι πιο αισιόδοξοι, ανοιχτόχρωμοι και μέσα στα τριαντάφυλλα. Λέγοντας δυο λογάκια για την ταινία το μεγάλο στοίχημα είναι ο σκηνοθέτης ο οποίος έχει να επιδείξει…τίποτα! Τόσο ο κεντρικός πρωταγωνιστής, που θα τον αναγνωρίσετε αν έχετε δει το The Chronicles of Narnia: Prince Caspian, αλλά και η παρουσία ενός από τους καλύτερους b-ρολάδες του Colin Firth δίνουν πάντως ελπίδες για ένα καλό κινηματογραφικό ξεκίνημα. Η δεύτερη ταινία την οποία και περιμένω περισσότερο έχει να κάνει με μια εκδοχή του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος μας. Ααα μη ξεχάσω ένα ακόμα μεγάλο χαρακτηριστικό του 2009-2010 είναι η επιστροφή των ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν…όσοι όχι μετανοείτε γιατί αλλιώς θα τη βγάλετε μόνο με DVD φέτος. Το surrogates λοιπόν αφηγείτε ένα μέλλον στο οποίο δε βγαίνουμε καθόλου από τα σπίτια μας…αλλά ότι ανθρώπινο, το πραγματοποιούν τα ρομποτικά μας νεανικά ομοιώματα. Η ιστορία περιπλέκετε όταν αρχίζουν να γίνονται κάποιοι φόνοι που σκοτώνοντας το ρομπότ ή avatar στη γλώσσα της ταινίας σκοτώνεται και ο κανονικός άνθρωπος. Για να μη πολυλογώ τρεις λόγοι να πληρώσετε 8 ευρώ…δυνατός κόσμος, ο σκηνοθέτης του U-571 που μετά το Terminator 3 πρέπει να ρεφάρει και βεβαίως βεβαίως Bruce Willis που από το 12 monkeys και μετά πιστεύω το έχει το είδος.
Υ.Γ. 1 Η ζωή κύκλους κάνει, όπως και τα θέματα των κινηματογραφικών ετών, οπότε καλό είναι να μη προσπαθούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο…
Μουσικό Υ.Γ. 2: Κανά δυο μερούλες πριν γραφτούν οι γραμμές βγήκε το τιμιότατο νέο album των Pearl Jam… που αποτελεί και το soundtrack του κειμένου.
Μουσικό Υ.Γ. 3: Ακόμα λιώνω τον τελευταίο των Kings Of Leon… λέτε τα αμερικανάκια να το βουτήξουν το βραβείο της χρονιάς φέτος??
Ο Σεπτέμβρης παραδοσιακά είναι ο μήνας που έχει συνιφαστεί με το φτου και από την αρχή. Δουλεία, σχολείο, σαιζόν, χειμώνας, αποφάσεις, κίνηση στους δρόμους, δίαιτα του Μήτσου απέναντι που απλά πήρε μερικά κιλάκια στις διακοπές… ορμώμενος από το γενικό αυτό concept θα σας πω για δυο ταινιούλες το Surrogates και το Dorian Gray. Τώρα θα μου πείτε οκ το surrogates ουδείς έχει ιδέα τη ταινία είναι μπορεί να έχει κάποια σχέση με την αρχή…ο Dorianakos ο Gray τη σχέση έχει όμως??? Και όμως έχει γιατί η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί… την αρχή μιας αρκετά gothic κινηματογραφικής χρονιάς. Και εξηγούμε άμεσα… φέτος αν εξαιρέσει κανείς τις αμέσου κατανάλωσης ρομαντικές κωμωδίες, οι κόσμοι που θα παρελάσουν από μπροστά μας δε θα νε και οι πιο αισιόδοξοι, ανοιχτόχρωμοι και μέσα στα τριαντάφυλλα. Λέγοντας δυο λογάκια για την ταινία το μεγάλο στοίχημα είναι ο σκηνοθέτης ο οποίος έχει να επιδείξει…τίποτα! Τόσο ο κεντρικός πρωταγωνιστής, που θα τον αναγνωρίσετε αν έχετε δει το The Chronicles of Narnia: Prince Caspian, αλλά και η παρουσία ενός από τους καλύτερους b-ρολάδες του Colin Firth δίνουν πάντως ελπίδες για ένα καλό κινηματογραφικό ξεκίνημα. Η δεύτερη ταινία την οποία και περιμένω περισσότερο έχει να κάνει με μια εκδοχή του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος μας. Ααα μη ξεχάσω ένα ακόμα μεγάλο χαρακτηριστικό του 2009-2010 είναι η επιστροφή των ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν…όσοι όχι μετανοείτε γιατί αλλιώς θα τη βγάλετε μόνο με DVD φέτος. Το surrogates λοιπόν αφηγείτε ένα μέλλον στο οποίο δε βγαίνουμε καθόλου από τα σπίτια μας…αλλά ότι ανθρώπινο, το πραγματοποιούν τα ρομποτικά μας νεανικά ομοιώματα. Η ιστορία περιπλέκετε όταν αρχίζουν να γίνονται κάποιοι φόνοι που σκοτώνοντας το ρομπότ ή avatar στη γλώσσα της ταινίας σκοτώνεται και ο κανονικός άνθρωπος. Για να μη πολυλογώ τρεις λόγοι να πληρώσετε 8 ευρώ…δυνατός κόσμος, ο σκηνοθέτης του U-571 που μετά το Terminator 3 πρέπει να ρεφάρει και βεβαίως βεβαίως Bruce Willis που από το 12 monkeys και μετά πιστεύω το έχει το είδος.
Υ.Γ. 1 Η ζωή κύκλους κάνει, όπως και τα θέματα των κινηματογραφικών ετών, οπότε καλό είναι να μη προσπαθούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο…
Μουσικό Υ.Γ. 2: Κανά δυο μερούλες πριν γραφτούν οι γραμμές βγήκε το τιμιότατο νέο album των Pearl Jam… που αποτελεί και το soundtrack του κειμένου.
Μουσικό Υ.Γ. 3: Ακόμα λιώνω τον τελευταίο των Kings Of Leon… λέτε τα αμερικανάκια να το βουτήξουν το βραβείο της χρονιάς φέτος??
Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009
I Believe……….
Αυτό τραγούδαγε η Φράνκα ή αλλιώς η Lola τρέχοντας σε κάθε μία από τις 3 εκδοχές του Run Lola, Run. Ναι ναι ξέρω το 1998 είναι λίγο μακριά, αλλά εν αντιθέσει με το concept της ταινίας κάλιο αργά παρά ποτέ, οπότε εδέησα και γω να δώ ένα αριστούργημα που απλά μου επιβεβαιώνει το πιστεύω ότι ο καλύτερος ευρωπαϊκός κινηματογράφος ανήκει στους ανατολυκοδιτικο-γερμανούς φίλους μας!
Τρείς διαφορετικές εκδοχές 20 λεπτών της ζωής της Lola απαρτίζουν τα 79 λεπτά της ταινίας που ουσιαστικά παίζει με ένα από τα αγαπημένα μου θέματα… την απουσία της μοίρας… αλλά και την παρουσία των επιπτώσεων κάθε πράξης μας είτε σε μας είτε στο Σύμπαν-Πλανήτη-συνάνθρωπο-γείτονα-Μήτσο Τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο… αλλά και τίποτα δεν είναι παντελώς αυτόνομο. Ένα δευτερόλεπτο μπορεί ν αλλάξει τελείως την υπόλοιπη ζωή μας, και είναι αυτό ακριβώς που με κάνει να νιώθω ευτυχείς που υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο σαν άνθρωπος και όχι γάτα, δέντρο, τσιμέντο, βροχή κτλ κτλ. Γιατί ενώ αποτελώ ένα κομμάτι ενός τεραααααααστιου ντόμινο εγώ ταυτόχρονα βιώνω την μοναδικότητα μου. Οι πράξεις μας καθορίζουν πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία… και μπορεί να είναι δεδομένο πως θα τελειώσει… εγώ όμως το ξέρω???
Ενθουσιάστηκα πραγματικά με το concept της ταινίας γι αυτό εξάλλου σας έπρηξα και στο εγώ γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι είναι μια ταινία που κανείς η θα την λατρέψει ή θα την σιχαθεί. Αξίζει να τη δει πάντως γιατί ακόμα και αν την σιχαθεί... παθιασμένα θα το κάνει και αυτό… και ίσως περιγράφοντας πόσο χάλια είναι στον συνάδελφο του αυτός από περιέργεια θα την νοικιάσει και αποφασίζοντας να την δει εκείνο το βράδυ θα μείνει σπίτι και δε θα τον πατήσει το αμάξι που πέρασε τρέχοντας 5 λεπτά αφού ξεκίνησε να βλέπει τη Lola…
Μουσικό Υ.Γ. 1 : έχασα τους Faith No More… να ψάξω να τους βρω καλύτερα???
Μουσικό Υ.Γ. 2: αν έχουν μείνει τρείς το πολύ τέσσερεις ακόμα που δεν έχουν απολαύσει ένα από τα καλύτερα δισκάκια της χρονιάς… το τελευταίο των Kings Of Leon δλδ να προσέρθουν άμεσα στο πλησιέστερο δισκάδικο – torrentαδικο!
Υ.Γ 3: όποιος έχει μαυρίσει επαρκώς παρακαλείτε να με πάρει τηλ να βγούμε για καφέ να κάνουμε την σκακιέρα…….
Τρείς διαφορετικές εκδοχές 20 λεπτών της ζωής της Lola απαρτίζουν τα 79 λεπτά της ταινίας που ουσιαστικά παίζει με ένα από τα αγαπημένα μου θέματα… την απουσία της μοίρας… αλλά και την παρουσία των επιπτώσεων κάθε πράξης μας είτε σε μας είτε στο Σύμπαν-Πλανήτη-συνάνθρωπο-γείτονα-Μήτσο Τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο… αλλά και τίποτα δεν είναι παντελώς αυτόνομο. Ένα δευτερόλεπτο μπορεί ν αλλάξει τελείως την υπόλοιπη ζωή μας, και είναι αυτό ακριβώς που με κάνει να νιώθω ευτυχείς που υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο σαν άνθρωπος και όχι γάτα, δέντρο, τσιμέντο, βροχή κτλ κτλ. Γιατί ενώ αποτελώ ένα κομμάτι ενός τεραααααααστιου ντόμινο εγώ ταυτόχρονα βιώνω την μοναδικότητα μου. Οι πράξεις μας καθορίζουν πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία… και μπορεί να είναι δεδομένο πως θα τελειώσει… εγώ όμως το ξέρω???
Ενθουσιάστηκα πραγματικά με το concept της ταινίας γι αυτό εξάλλου σας έπρηξα και στο εγώ γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι είναι μια ταινία που κανείς η θα την λατρέψει ή θα την σιχαθεί. Αξίζει να τη δει πάντως γιατί ακόμα και αν την σιχαθεί... παθιασμένα θα το κάνει και αυτό… και ίσως περιγράφοντας πόσο χάλια είναι στον συνάδελφο του αυτός από περιέργεια θα την νοικιάσει και αποφασίζοντας να την δει εκείνο το βράδυ θα μείνει σπίτι και δε θα τον πατήσει το αμάξι που πέρασε τρέχοντας 5 λεπτά αφού ξεκίνησε να βλέπει τη Lola…
Μουσικό Υ.Γ. 1 : έχασα τους Faith No More… να ψάξω να τους βρω καλύτερα???
Μουσικό Υ.Γ. 2: αν έχουν μείνει τρείς το πολύ τέσσερεις ακόμα που δεν έχουν απολαύσει ένα από τα καλύτερα δισκάκια της χρονιάς… το τελευταίο των Kings Of Leon δλδ να προσέρθουν άμεσα στο πλησιέστερο δισκάδικο – torrentαδικο!
Υ.Γ 3: όποιος έχει μαυρίσει επαρκώς παρακαλείτε να με πάρει τηλ να βγούμε για καφέ να κάνουμε την σκακιέρα…….
Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009
Bye Bye Black Bird……….
Η αλλιώς η ιστορία ενός κλέφτη τραπεζών στο μακρινό 1933 στην επίσης μακρινή Αμερική. Michael Mann, Johnny Depp, Christian Bale…ε τώρα ψέματα θα λέμε?? Πήγα όσο πιο προκατειλημμένος γινόταν για να δω αυτή την ταινία παρόλο που δεν είχα ακούσει και τα πιο διθυραμβικά σχόλια, παρόλο που το γνωστό και μη εξαιρετέο imdb του χει μέχρι στιγμής ένα ωραίο 7.7. Εγώ πάντως για μην έχετε περιέργεια 9 του έριξα αν και δε μπορώ με ευκολία να δικαιολογήσω που στο καλό χάθηκε ο εναπομείναν άσος. Στην εποχή της κρίσης λοιπόν και της γεννήσεως του FBI έζησε τα τελευταία του χρόνια ο Johnny όνομα και πράμα και στη ζωή και στην οθόνη. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα στην ταινία δεν πρωταγωνιστεί μόνο ο άνθρωπος… αλλά και η εποχή. Κινηματογραφημένο σε κάμερα πολύ υψηλής ανάλυσης με μια δόση ντοκιμαντερίζουσα όπως μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης στις τελευταίες 3 του ταινίες, καταφέρνει για ακόμα μια φορά να παίζει με το μυαλό και με τα μάτια του θεατή όποτε και όπως αυτός θελήσει. Είναι πραγματικά εκπληκτικό το θέαμα και μόνο αν το δει κανείς μπορεί να καταλάβει τη εννοώ. Όσοι δείτε την ταινία αφού διαβάσατε εδώ παρατηρείστε απλά την μάχη στο σπίτι μέσα στο δάσος. Επιτέλους μετά από αρκετό καιρό νιώθεις πως μια μη θεατρική ταινία γυρίστηκε από ανθρώπους και όχι από κάρτες γραφικών.
Ποιον από τους δύο να πρωτοπιάσω τώρα??? Ας καταφύγουμε στα παιδικά μας χρόνια λοιπόν και ααααμπε Depp μπαμπλομ Bale του κήθε Depp μπλom Bale αααμπε μπα μπλομ Depp του κιθε μπλομ Bale μπλη μπλομ DEPP!! Ναι ναι ξέρω έκλεψα λιγάκι αλλά δε γινότανε να μη ξεκινήσω από τον καλύτερο για μένα και για τον Νίκο και την Ελένη που ρώτησα ηθοποιό της γενιάς του. Ο άνθρωπος μπορεί να παίξει τα πάντα… εμένα να παρακολουθήσει για 5 λεπτά και θα με πλέον εγώ η κόπια και αυτός ο original!! Τίποτε άλλο… αν βαριέστε την πλοκή… αν βαριέστε να πάτε σινεμά κάντε σας παρακαλώ τον κόπο και πηγαίνετε τελικά για να κάνει και αυτή η ταινία καλά νούμερα και να τον τραβάνε οι ατζέντηδες να παίζει σε όσο πιο πολλές ταινίες γίνετε. Ο λαός θέλει Johnny πάει και τελείωσε. Και ο batman πάντως για να μην είμαι άδικος όχι απλά συμπληρώνει αλλά στέκετε επάξια δίπλα στο προαναφερθέν μεγαθήριο. Τώρα σε όσους από σας έρχεται στο μυαλό ότι ο Mann έφτιαξε μια ταινία παροντική με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς τις προηγούμενης γενιάς, λέγε με Heat δλδ, και τώρα φτιάχνει μια ταινία παρελθοντική με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της τωρινής γενιάς…. Πολύ καλά κάνει και σας έρχεται και μη το διώχνετε με τίποτα. Είναι μεγάλο πράγμα πάντως να μπορείς να πεις για κάποιον ότι είναι σταθερά καλός δημιουργός… Στην εποχή της ταχύτητας και της απότομης ανατολής και δύσης, το να μη βρίσκεις πατάτα έργο στις δημιουργίες ενός σκηνοθέτη είναι από μόνο του θέμα… ταινίας!!!
Μουσικό Υ.Γ. 1: Μια χαρά εξελίχθηκε το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι και έχουμε και μερικά ακόμα απομεινάρια… άντε και του χρόνου!!
Μουσικό Υ.Γ. 2: ααα μη ξεχάσω αν ψάχνετε τον γκαντεμόσαυρο που φταίει για τις ακυρώσεις των συναυλιών να σας δώσω το τηλ μου να με βρίσετε up close and personal!! Όποια συναυλία δε μπορούσα να πάω…. ακυρώθηκε!!
Υ.Γ. 3 Καμία 5αρα χρόνια μετά την έναρξη του κατάφερα να δω και γω τον πρώτο κύκλο House. Δικαιολογημένος ντόρος παίδες…….
Ποιον από τους δύο να πρωτοπιάσω τώρα??? Ας καταφύγουμε στα παιδικά μας χρόνια λοιπόν και ααααμπε Depp μπαμπλομ Bale του κήθε Depp μπλom Bale αααμπε μπα μπλομ Depp του κιθε μπλομ Bale μπλη μπλομ DEPP!! Ναι ναι ξέρω έκλεψα λιγάκι αλλά δε γινότανε να μη ξεκινήσω από τον καλύτερο για μένα και για τον Νίκο και την Ελένη που ρώτησα ηθοποιό της γενιάς του. Ο άνθρωπος μπορεί να παίξει τα πάντα… εμένα να παρακολουθήσει για 5 λεπτά και θα με πλέον εγώ η κόπια και αυτός ο original!! Τίποτε άλλο… αν βαριέστε την πλοκή… αν βαριέστε να πάτε σινεμά κάντε σας παρακαλώ τον κόπο και πηγαίνετε τελικά για να κάνει και αυτή η ταινία καλά νούμερα και να τον τραβάνε οι ατζέντηδες να παίζει σε όσο πιο πολλές ταινίες γίνετε. Ο λαός θέλει Johnny πάει και τελείωσε. Και ο batman πάντως για να μην είμαι άδικος όχι απλά συμπληρώνει αλλά στέκετε επάξια δίπλα στο προαναφερθέν μεγαθήριο. Τώρα σε όσους από σας έρχεται στο μυαλό ότι ο Mann έφτιαξε μια ταινία παροντική με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς τις προηγούμενης γενιάς, λέγε με Heat δλδ, και τώρα φτιάχνει μια ταινία παρελθοντική με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της τωρινής γενιάς…. Πολύ καλά κάνει και σας έρχεται και μη το διώχνετε με τίποτα. Είναι μεγάλο πράγμα πάντως να μπορείς να πεις για κάποιον ότι είναι σταθερά καλός δημιουργός… Στην εποχή της ταχύτητας και της απότομης ανατολής και δύσης, το να μη βρίσκεις πατάτα έργο στις δημιουργίες ενός σκηνοθέτη είναι από μόνο του θέμα… ταινίας!!!
Μουσικό Υ.Γ. 1: Μια χαρά εξελίχθηκε το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι και έχουμε και μερικά ακόμα απομεινάρια… άντε και του χρόνου!!
Μουσικό Υ.Γ. 2: ααα μη ξεχάσω αν ψάχνετε τον γκαντεμόσαυρο που φταίει για τις ακυρώσεις των συναυλιών να σας δώσω το τηλ μου να με βρίσετε up close and personal!! Όποια συναυλία δε μπορούσα να πάω…. ακυρώθηκε!!
Υ.Γ. 3 Καμία 5αρα χρόνια μετά την έναρξη του κατάφερα να δω και γω τον πρώτο κύκλο House. Δικαιολογημένος ντόρος παίδες…….
Τετάρτη, 01 Ιουλίου 2009
Ρομπότ στους δρόμους της Βαρκελώνης....
Έχετε όλοι πιστεύω δει σε κάποια στιγμή της καριέρας σας ως θεατές της εβδόμου τέχνης ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι να εμφανίζονται στον ώμο κάποιου ήρωα παρακινώντας τον να γείρει προς την μία ή την άλλη μεριά. Κάπως έτσι νιώθω και γω τον τελευταίο καιρό, χωρίς να εμπλέκονται όμως του άλλου κόσμου όντα αλλά εκφάνσεις τις δικιάς μου προσωπικότητας. Εξηγούμε άμεσα γιατί σε βλέπω εσένα που πας ν αλλάξεις σελίδα…στον ένα ώμο λοιπόν έχω ένα νεαρότερο Γιάννη με μια τεράστια κοκακολίτσα στο ένα χέρι και ένα αντιστοίχου μεγέθους ποπ κορν στο άλλο, ενώ στον αντίπερα είναι η πιο σοφιστικέ έκδοση με γυαλιά και το απαραίτητο κασκολάκι και ας έχει έξω 95 βαθμούς Κελσίου…
Μια σύγχρονη θεώρηση των ανθρωπίνων σχέσεων και κυρίως των διαφορετικών αντιλήψεων του καθενός από μας πάνω στον τομέα των ερωτικών σχέσεων απασχολεί την τελευταία ταινία του Woody Allen. Γνώριμα μονοπάτια επομένως για τον εν λόγο σκηνοθέτη που όσο και αν οι φίλοι του περιμένουν ότι βαρέθηκε να το πολύ αναλύει το θέμα και η επόμενη ταινία του θα είναι το Ράμπο 23 μάλλον θα απογοητευτούν. Για την Βικούλα την Χριστίνα και τη Βαρκελώνη θα τα πούμε αυτή τη φορά λοιπόν, όπου δύο αμερικανίδες φίλες γνωρίζουν ένα μποέμ ζωγράφο στην Βαρκελώνη ο οποίος τους κάνει μια προσφορά να μοιραστούν ένα κρεβατάκι μιας και είναι φτωχούλης ο κακομοίρης και δεν έχει ξενώνα για τους φιλοξενούμενους. Η ταινία ουσιαστικά είναι ένα ταξίδι ανάμεσα…
Δε μπορώ να καταλάβω πώς κάποιος μπορεί να θέλει να πάει να δώσει 8 ευρώ μετά από μια κουραστική μέρα για να πάει να προβληματίσει ακόμα περισσότερο το κακόμοιρο το κεφαλάκι του. Ο κινηματογράφος είναι διασκέδαση και επομένως για να δώσουμε μια σύντομη περιγραφή των βασικών τριών συστατικών μιας αριστουργηματικής ταινίας αυτά είναι εφέ, εφέ και να είναι φίσκα στα εφέ. Τα αγαπημένα μας Τransformers είναι αυτά που θα μας απασχολήσουν εδώ λοιπόν και μιας και η ταινία ήταν μόνο 2 ½ ώρες είναι απόλυτα λογικό ότι δε μπορούμε να μιλήσουμε καθόλου για υπόθεση και σενάριο καθώς σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι λογικό να μην ασχολείται με αυτές τις λεπτομέρειες ο δημιουργός Μιχαλάκης Μπέυς. Μια ταινία λοιπόν που εξυπηρετεί απόλυτα τους λόγους…
Έχε χάρη που είμαι πολιτισμένος αλλιώς αυτόν τον πιτσιρικά με το pop korn θα τον είχα ξαποστείλει εδώ και ώρα. Λέγαμε λοιπόν ότι το μεγάλο ατού της ταινίας για άλλη μια φορά είναι η ανάλυση των χαρακτήρων. Αυτό που με άγγιξε περισσότερο όμως είναι ότι αναγνώρισα μια ταυτόχρονη παρουσία τόσο της Βίκυς όσο και της Χριστίνας μέσα μου…κάτι που δεν ξέρω αν με χαρακτηρίζει σαν ενδιαφέροντα άνθρωπο ή ψυχασθενή! Οι δύο φίλες μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους…καταλήγουν όμως στον ίδιο προορισμό απλά από διαφορετικά μονοπάτια και εν τέλει καμία από τις δύο δε μπορεί να ζήσει το όνειρο για πάντα γιατί απλά όπως αποδεικνύετε συνήθως τα θέλω τους έχουν φιλολογικό ενδιαφέρον καθώς σπάνια οι εκπρόσωποι της ανθρώπινης φυλής σε αυτό τον πλανήτη είναι διατεθειμένοι να διαγράψουν το παρελθόν τους για να ζήσουν μέχρι τέλους ένα πόθο τους. Η ταινία παίζει πολύ εύστοχα λοιπόν σε πολλά επίπεδα αλλά αυτό που με συγκίνησε εμένα προσωπικά είναι οι επιπτώσεις στις ζωές των πρωταγωνιστριών αφού γεύτηκαν πρώτα τον πόθο τους, και το ότι τόσο το μυαλό όσο και η καρδιά μπορούν να σε οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού και κανά δύο εκατοστά πιο πέρα…
Συναίσθημα, προβληματισμοί, χριστέ μου μα γιατί δε βλέπει ο κόσμος ότι ζούμε στους πιο πολύπλοκους καιρούς από εποχής μπιγκ μπαγκ και δώθε ώστε να θέλουμε να σκεφτόμαστε όταν έχουμε δυο ωρίτσες να χαλαρώσουμε??? Εν πάση περιπτώσει τα ρομποτάκια μας λοιπόν εξυπηρετούν απόλυτα τον βασικό τους στόχο που δεν είναι άλλος από την αφύπνιση του κοιμισμένου 12χρονου που όλοι, άλλοι πιο βαθιά και άλλοι πιο ρηχά έχουμε θάψει μέσα μας. Εντυπωσιακά εφέ, εντυπωσιακότερες εκρήξεις, χιούμορ, δράση και η απαραίτητη επίδειξη ζουμερών κολομερακίων βοηθάει περισσότερο την αφύπνιση αν το εν λόγο 12χρονο είναι αγοράκι. Το βασικό είναι όμως ότι η ταινία είναι τίμια απέναντι σε αυτό που σου τάζει και παρόλο το μέγεθος της δύσκολα προλαβαίνεις να κοιτάξεις το ρολόι σου!
Υ.Γ. 1: Χμμμ μήπως πλέον πρέπει εκτός από το Γιάννης να γυρίζω και σε άλλο όνομα??? Δεκτές προτάσεις κατά προτίμηση κάτι σε πιο σπάνιο όμως όπως Επαμεινώνδας, Αναξίμανδρος κτλ κτλ…
Μουσικό Υ.Γ. 2: 4 μέρες rockwave…2 σκηνές….και τελικά βγήκαν λιγότερα συγκροτήματα από πέρσι…όντως σε αυτή τη χώρα γεννήθηκαν τα μαθηματικά…
Μουσικό Υ.Γ. 3: Μιχαλάκη καλό σου δρόμο…μας συντρόφευες επαρκώς στις πρώτες μας μουσικές αναζητήσεις και προτιμήσαμε ενσυνείδητα να σε θυμόμαστε όπως ήσουν τότε.
Μια σύγχρονη θεώρηση των ανθρωπίνων σχέσεων και κυρίως των διαφορετικών αντιλήψεων του καθενός από μας πάνω στον τομέα των ερωτικών σχέσεων απασχολεί την τελευταία ταινία του Woody Allen. Γνώριμα μονοπάτια επομένως για τον εν λόγο σκηνοθέτη που όσο και αν οι φίλοι του περιμένουν ότι βαρέθηκε να το πολύ αναλύει το θέμα και η επόμενη ταινία του θα είναι το Ράμπο 23 μάλλον θα απογοητευτούν. Για την Βικούλα την Χριστίνα και τη Βαρκελώνη θα τα πούμε αυτή τη φορά λοιπόν, όπου δύο αμερικανίδες φίλες γνωρίζουν ένα μποέμ ζωγράφο στην Βαρκελώνη ο οποίος τους κάνει μια προσφορά να μοιραστούν ένα κρεβατάκι μιας και είναι φτωχούλης ο κακομοίρης και δεν έχει ξενώνα για τους φιλοξενούμενους. Η ταινία ουσιαστικά είναι ένα ταξίδι ανάμεσα…
Δε μπορώ να καταλάβω πώς κάποιος μπορεί να θέλει να πάει να δώσει 8 ευρώ μετά από μια κουραστική μέρα για να πάει να προβληματίσει ακόμα περισσότερο το κακόμοιρο το κεφαλάκι του. Ο κινηματογράφος είναι διασκέδαση και επομένως για να δώσουμε μια σύντομη περιγραφή των βασικών τριών συστατικών μιας αριστουργηματικής ταινίας αυτά είναι εφέ, εφέ και να είναι φίσκα στα εφέ. Τα αγαπημένα μας Τransformers είναι αυτά που θα μας απασχολήσουν εδώ λοιπόν και μιας και η ταινία ήταν μόνο 2 ½ ώρες είναι απόλυτα λογικό ότι δε μπορούμε να μιλήσουμε καθόλου για υπόθεση και σενάριο καθώς σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι λογικό να μην ασχολείται με αυτές τις λεπτομέρειες ο δημιουργός Μιχαλάκης Μπέυς. Μια ταινία λοιπόν που εξυπηρετεί απόλυτα τους λόγους…
Έχε χάρη που είμαι πολιτισμένος αλλιώς αυτόν τον πιτσιρικά με το pop korn θα τον είχα ξαποστείλει εδώ και ώρα. Λέγαμε λοιπόν ότι το μεγάλο ατού της ταινίας για άλλη μια φορά είναι η ανάλυση των χαρακτήρων. Αυτό που με άγγιξε περισσότερο όμως είναι ότι αναγνώρισα μια ταυτόχρονη παρουσία τόσο της Βίκυς όσο και της Χριστίνας μέσα μου…κάτι που δεν ξέρω αν με χαρακτηρίζει σαν ενδιαφέροντα άνθρωπο ή ψυχασθενή! Οι δύο φίλες μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους…καταλήγουν όμως στον ίδιο προορισμό απλά από διαφορετικά μονοπάτια και εν τέλει καμία από τις δύο δε μπορεί να ζήσει το όνειρο για πάντα γιατί απλά όπως αποδεικνύετε συνήθως τα θέλω τους έχουν φιλολογικό ενδιαφέρον καθώς σπάνια οι εκπρόσωποι της ανθρώπινης φυλής σε αυτό τον πλανήτη είναι διατεθειμένοι να διαγράψουν το παρελθόν τους για να ζήσουν μέχρι τέλους ένα πόθο τους. Η ταινία παίζει πολύ εύστοχα λοιπόν σε πολλά επίπεδα αλλά αυτό που με συγκίνησε εμένα προσωπικά είναι οι επιπτώσεις στις ζωές των πρωταγωνιστριών αφού γεύτηκαν πρώτα τον πόθο τους, και το ότι τόσο το μυαλό όσο και η καρδιά μπορούν να σε οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού και κανά δύο εκατοστά πιο πέρα…
Συναίσθημα, προβληματισμοί, χριστέ μου μα γιατί δε βλέπει ο κόσμος ότι ζούμε στους πιο πολύπλοκους καιρούς από εποχής μπιγκ μπαγκ και δώθε ώστε να θέλουμε να σκεφτόμαστε όταν έχουμε δυο ωρίτσες να χαλαρώσουμε??? Εν πάση περιπτώσει τα ρομποτάκια μας λοιπόν εξυπηρετούν απόλυτα τον βασικό τους στόχο που δεν είναι άλλος από την αφύπνιση του κοιμισμένου 12χρονου που όλοι, άλλοι πιο βαθιά και άλλοι πιο ρηχά έχουμε θάψει μέσα μας. Εντυπωσιακά εφέ, εντυπωσιακότερες εκρήξεις, χιούμορ, δράση και η απαραίτητη επίδειξη ζουμερών κολομερακίων βοηθάει περισσότερο την αφύπνιση αν το εν λόγο 12χρονο είναι αγοράκι. Το βασικό είναι όμως ότι η ταινία είναι τίμια απέναντι σε αυτό που σου τάζει και παρόλο το μέγεθος της δύσκολα προλαβαίνεις να κοιτάξεις το ρολόι σου!
Υ.Γ. 1: Χμμμ μήπως πλέον πρέπει εκτός από το Γιάννης να γυρίζω και σε άλλο όνομα??? Δεκτές προτάσεις κατά προτίμηση κάτι σε πιο σπάνιο όμως όπως Επαμεινώνδας, Αναξίμανδρος κτλ κτλ…
Μουσικό Υ.Γ. 2: 4 μέρες rockwave…2 σκηνές….και τελικά βγήκαν λιγότερα συγκροτήματα από πέρσι…όντως σε αυτή τη χώρα γεννήθηκαν τα μαθηματικά…
Μουσικό Υ.Γ. 3: Μιχαλάκη καλό σου δρόμο…μας συντρόφευες επαρκώς στις πρώτες μας μουσικές αναζητήσεις και προτιμήσαμε ενσυνείδητα να σε θυμόμαστε όπως ήσουν τότε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
